Vikan

Tölublað

Vikan - 19.08.1965, Blaðsíða 49

Vikan - 19.08.1965, Blaðsíða 49
Prjónaföt á 1 -2 ára Framhald af bls. 46. bóðum megin með garðaprjóni alla ieið upp. Aukið út 1 1. báðum megin fyrir innan 2 garðaprjónuðu lykkjurnar með 2ja sm. millibili, 4 sinnum. Þegar stk. frá uppfitjun maelir um 16—19 sm., er tekinn úr 1 I. báðum megin fyrir innan 2 sl. lykkjunnar. Endurtakið þessar úr- tökur í hverri umf. þar til 70—78 I. eru á prjóninum. Ath. aö láta úr- teknu lykkjurnar vísa eins, t. d. með því að í byrjun prjóns er tekin 1 l. óprj., næsta 1. prj. og óprj. I. síðan steypt yfir þá prjónuðu og í enda prjóns 2 I. prj. saman. Fell- ið af 2 sl. lykkjurnar bóðum megin, og látið 28—30 I., sem eftir eru, á öryggisnælu. Framstykki: Prjónið eins og bak- stykki þar til 40—42 I. eru á prjón- inum, fellið þá af fremur laust. HÆGRI ERMI. Fitjið upp 44-48 I. á prj. nr. 2VÍ2, og prj. stuðlaprj., 6 sm. Takið þá upp prj. nr. 3, prj. sléttprjón og aukið út í 1. umf. 6 I. með jöfnu millibili. 2 I. til end- anna eru prj. með garðaprjóni alla leið upp. Aukið út 1 I. báðum megin fyrir innan garðaprjónuðu lykkjurnar með 2ja sm. millibili, þar til 60—64 I. eru á prjóninum. Þegar ermin maelist um 20—22 sm. eða er hæfilega löng, eru auknar út 2 I. í hvorri hlið, 3 og 6 I. fró iaðri. Prjónið síðan 6 I. í hvorri hlið (fyrir innan garðaprj. I.) með munstri II alla leið upp. Samhliða munstrinu er tekin úr 1 I. bóðum megin fyrir innan 8 I. frá jaðri í 4. hv. umf. þar til 52—56 I. eru á prjóninum. Takið þó úr 1 I. báðum megin fyrir innan 8 jaðarlykkurnar í hverri umf. frá réttu þar til 20 I. eru á prjóninum. Fellið þá af 5 1. að framan í byrjun prjóns, og prj. 4 miðlykkiumar saman í 2 I. í um- ferðinni til baka eru svo þessar 2 I. prj. í eina I. Fellið nú af í byrj- un prjóns 4, 4, 4 I. Prjónið v. ermi eins, en gagnstætt Leggið öll stykkin ó þykkt stykki, mælið form þeirra út með títupriónum, leggið rakan klút yfir og látið gegnþorna næturlangt. Saumið saman hliða- og erma- sauma með þynntum garnþræðin- Um og varpspor: Saumið ermarnar í handvegina c sama hátt, en skiljið eftir ósaumað um 8 sm. í vinstra ermasaumi fyrir rennilás. Takið ekki upp laus bönd, heldur dragið garnið af hnyklinum með prjóni frá röngu ó réttu og forðist með því göt og ójöfnur. Takið upp 66 1. í allt hálsmólið og reynið að hafa lykkjuf'|öldann sem jafnastan á báðum helmingum. Byrjið við vinstri ermi, þá framstykkið og sveigið þó línuna um 1 sm. niður [ miðiu, síðan hægri ermi og síðan 28-30 I. af bakstykkinu. Prjónið ¦um 4 sm. stuðlaprjón og fellið laust af. Brjótið hálslíninguna tvö- falda inn ó röngu og tyllið niður í höndum. Látið rennilás á klauf- ina og ath. þá að láta jaðarbrún- ir peysunnar hafast örlítið við lás- inn, svo hann bungi ekki. Öþægilegt ástand Framhald af bls. 25. Ég var auðvitað búin að þurka út mín fingraför, því að ég veit að það er það fyrsta sem maður verð- ur að gera, ef maður myrðir ein- hvern. Ég sagði: — Það er auðvelt fyrii þig að tala um að fara til lögregl- unnar. En veiztu hvað þeir segia við mig? Já, ég get sagt að okkur hafi orðið sundurorða, en þeir munu aldrei trúa því að hann hafi verið ákveðinn í að aflífa sjálfan sig, eftir að vera búinn að drepa mig .... Það ættirðu að geta skil- ið. Og þetta er ekki réttlátt. Hann var búinn að gera okkur lífið erf- itt, með öllum þessum heimsku- legu hugmyndum sínum. Nú er hann dauður, og það var það sem hann vildi. Vissulega ekki á þennan hótt, en órangurinn er sá sami. Ég ætl- aði ekki að kála honum, en nú er það skeð. Að kalla í lögregluna er bara til að gera þetta ennþó flóknara. — Ég ætla nú að gera það samt, sagði Red, og var hávær af æsingi. Hann hélt ennþá ó hamrinum. — Það er bezt að ég fari út og nái i lögregluþjóninn sem er þarna úti á götunni .... — Það verður verzt fyrir sjálfan þig, sagði ég. — Þú ert með morð- vopnið í höndunum, og fingraförin þín eru ó öllum hamrinum, en ekki mín, því að ég veit hvað maður á að gera. Hann sleppti hamrinum, sem datt með dynk í gólfið. Svo þurrkaði hann sér um hendurnar á peysunni sinni. — Og þessi lögreglu- þjónn hefir illar bifur á þér . . . — Þetta er nú það skrítnasta sem ég hefi heyrt. Hvaða ástæðu ætti ég svo sem að hafa haft til að myrða hann. En ég hefi líka fjar- vistarsönnun. Ég hefi aldrei heyrt þvílíka vitleysu, og nú fer ég . . . — Fjarvistarsönnun, ja, svei, sagði ég. — Þú gætir hafa myrt hann núna, og ég gæti hlaupið æp- andi út á götuna og sagt að þú hafir myrt manninn minn . . . Þessi bjálfi var búinn að maka allan ham- arinn út í fingraförum. Þeir gætu aldrei sannað að hann hefði ekki drepið Howard. Svo varð ég allt I einu alveg magnþrota. — Ó, Red, sagði ég, — mér líður svo illa, ég þarf svo mikið á hjálp aS halda. — Sannleikann, hrópaði hann, og svitinn draup af andliti hans. — Sannleikurinn getur «kki skaðað þann saklausa. Segðu bara sarwv leikann. Náðu í lögregluna og segðu þeim sannleikann. Sannleik- urinn getur ekki skaðað þig, — sann- leikurinn er þln einasfa léið ót úr þessum ógöngum . . . ! Hann öskr- aði, eins otj' blaðasali á götuhorni. Nú hugsaði ég fljótt, og meðan Red rövlaði úm sannleikann, spark- aði ég í hamarinn, svo að hann rann inn undir eldhúsborðið, en það var rifa ó milli þess og gólfsins. Red hvorki só eða heyrði, þv( að hann var altekinn af sannleikanum. En ég hugsaði að sannleikurinn «SS".i •'¦ *»«* vdka* n, m. 49

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.