Vikan

Tölublað

Vikan - 19.08.1965, Blaðsíða 39

Vikan - 19.08.1965, Blaðsíða 39
m Þeir sögðu ekki orð, kvöddu og fóru. Ég hefði aldrei mátt viðurkenna álit mitt á flokknum og stríSinu og gjörsamlega var fordæmt aS trúa ekki á sigurinn. Hef ég oft lofaS guð fyrir aS hafa haft þetta svar á takteinum, því ég veit ekki, hvort þýtt hefSi fyrir mig aS svara á nokkurn annan hátt með sama árangri. AS öðru leyti var ég látinn ó- áreittur af nazistunum i Duis- burg. A3 vísu var bíllinn tekinn af mér eins og öðrum, en til- gangslaust var um það að fást. Sjálf var óperan aldrei notuð beint i þágu þeirra. Listalifið var látið afskiptalaust, þegar Gyðingunum sleppti. Félagsskap- urinn K.d.F. eða Kraft durch Freude, sem var hreinn nazista- félagsskapur, er skipulagði skemmtanalíf verkamanna, keypti aS visu upp heilar sýning- ar, en þar fyrir utan átti flokkur- inn engin ítök í starfseminni. Allt frá striðsbyrjun hugsaði ég mikið um möguleikana á að flytjast úr landi. Brátt kom i ljós að það var ekki eins auðveltj-Tf og ég hugði i fyrstu, og likurnar:| £ minnkuðu eftir þvi sem á leið/; Örlögin réðu því, að allar fyrir- ætlanir um að komast yfir til Hollands urðu að engu. Aðeins virtist um tvo mögu- leika að ræða. Annað hvort þurfti ég að rjúfa gerða samn- inga og strjúka eSa fá leyfi leik- húsmálaráðuneytisins. Það hefði ég reyndar aldrei fengið, ef ég hefði þurft aS gera grein fyrir þvi, hvers vegna ég vildi burt. Sú leið að strjúka með konu og tvö smábörn var vægast sagt heldur óárennileg. Við hefðum ekkert getað haft með okkur ann- að en það, sem við stóðum í. Aleiguna hefðum við þurft að skilja eftir. — Og hvert átti að fara? — Við urðum að horfast í augu við ógnvekjandi veruleik- ann og treystum á guð og gæf- una. Einu sinni bauðst mér reyndar fri ferð til Islands, átti meira að segja að fá borgun fyrir. Til- boðið var harla fráleitt og ó- venjulegt. Dag nokkurn hringdi til mín maður, sem ég var málkunnugur. Ég hafði það fyrir sið að fá mér glas af öli i Leikhúskjallaranum eftir sýningar, og þar hafði ég kynnzt honum lítillega. Þetta var ósköp venjulegur maður, einn af hinum mörgu, sem vöndu komur sínar á þann stað. — Hann hringir i mig og biður mig að hitta sig á járnbrautarstöS- inni. Ég fer þangaS á tilsettum tima, en kem hvergi auga á hann. Allt í einu er eins og honum skjóti upp úr jörSinni viS hlið mér. Hann dregur mig afsiSis og ber upp erindið: „Mynduð þér ekki vilja fara fyrir okkur sem njósnari til íslands." Hann segist starfa í deildinni, sem sér um skipulagningu njósna i lðnd- með NIVEA í loft og sól um andstæðinganna. Meiningin var að senda hingað menn með kafbáti til þess að koma hér fyrir loftskeytatækjum og græjum. Nú var spurningin, hvort ég vildi eki taka þetta að mér! Ég vissi ekki hvaðan á mig stóS veðrið. Hugmyndin þótti mér svo fáránleg, að ég gat ekki varizt hlátri og skellti upp úr. Það kom á spíóninn. Sjálf- sagt hefur honum ekki verið hlátur í huga, og þvi þótt við- brögðin bera vott um fullmikið ábyrgðarleysi. Til þess að hafa vaðið fyrir neðan mig sagðist ég því vera söngvari og listamað- ur eins og hann ætti að vita og myndi deyja úr hræðslu, ef ég tæki þetta að mér. Það lét hann gott heita, en innti mig þess i stað eftir íslendingum, högum þeirra og samtökum í Þýzka- landi. Sérstaklega vildi hann fá að vita, hvort við hefðum ekki einhvern félagsskap með okkur — ekki svo að skilja, sagði hann, að þeir vissu ekki allt um okkur íslendingana, en „inside inform- ation" gætu þó ef til vill komið að gagni. Ég var vist furðulega úti á þekju um slíkt þá stundina og vissi ekki neitt. — Það getur komið sér vel að vera „heimsk- ur tenór"!! Hræddur er ég um, að líf mitt liti öðruvisi út i dag, hefði ég tekið tilboðinu. Nú hef ég lesið um það í „Árunum, sem aldrei gleymast," aS einhverja hefur hann haft i starfann. Fífldjarfur flótti... Framhald af bls. 23. vörun í útvarpi, stígvélatramp og skotkvellir í myrkrinu. Klukkan var 00,30. Það var 4. október. Fimmtón óra hátíðis- dagur Austur-þýzka lýðveldisins var rétt byrjaður. VIKAN 33. tbl. 39

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.