Vikan

Tölublað

Vikan - 19.08.1965, Blaðsíða 45

Vikan - 19.08.1965, Blaðsíða 45
'hafði hann ekki heyrt neitt frá 'bamsræningjunum síðan á föstu- ¦daginn? Bruno kom til hans og tilkynnti, að það væri síminn til hans. — Það er utanbæjarsamtal, herra Paxton. :Ég býst við, að það sé faðir yðar. — Hvað kemur næst? muldraði Andy um leið og hann fór inn til að svara. Það var eingöngu af áhyggium vegna sonar hans, sem faðir hans hringdi. — Hvernig líður þér, sonur minn? spurði faðir hans. — Eg hef verið að reyna að hafa upp á þér síðan í gær, en af einhverri ástæðu tókst mér ekki að hafa upp á þér. Mig langaði að vita, hvort ég gæti hiálp- að þér með nokkuð. Andy hélt að svo væri ekki. — En þú veizt, að ég hef lagt örlítið til hliðar. Það er ekki mikið, en ef þú þarft á því að halda, þá móttu nota það eins og þitt eigið fé. Og þar að auki get ég selt hús- ið. . . — Þakka þér fyrir, pabbi, ég held að þess þurfi ekki, en mér þótti; gott að heyra í þér. — Segðu bara til, ef ég get eitt- hvað gert, hélt pabbi hans áfrdm. — Og Andy . . • Þegar allt er komið: í liðinn aftur, finnst mér að þú ætt- ir að koma heim ásamt fjölskyld- unni, þó getum við farið í veiði- ferð saman. Það er mál til komið að strákurinn kynnist afa svolítið. Andy lofaði því. Hann var mun hressari við að finna traust föður- ins á að allt yrði gott á ný og Andrew litli gæti átt með þeim ham- ingiusama framtíð. Um miðdegisverðarleytið varð þó nokkuð uppþof, þegar hraðsendill kom með bréf til Andys. Það var krafa um lausnarfé, en ótti ekkert sameiginlegt með fyrri bréfunum og lykilorðið „Næturgali" kom hverg! fyrir. Andy sá sér til gremju, að þetta var falsbréf, og lét lögregl- una hafa það. Það var ekki þaS eina, sem gerðist í þá áttina þann daginn. Undir kvöld gripu' tveir leynilögreglumenn mann, sem var að reyna að klöngrast yfir múrinn umhverfis garðinn. Hann var með bréf, þar sem hann heimtaði lausn- arfé. í liós kom að þetta var geð- truflaður maður, sem hafði áður sent þekktu fólki hótunarbréf. BlaSa- mennirnir höfðu lagt lestrarstofuna undir sig og notuðu sér þessi atvik eftir beztu getu, en létu Andy ann- ars f friði f fullvissu þess, aS þeir vissu jafnmikið og hann. Andy var eirSarlaus og niSur- dreginn, þegar hann settist viS miS- degisverðarborðið ósamt Lissu. Hon- um kom þægilega á óvart, að sjá stól tengdamóður sinnar stdnda auðan, en forðaðist að spyrja npkk- uð út f það. Ef til vill bar hann innst inni ótta um, aS hún myndi allt f einu skjóta upp kolllnum, ef hann spyrðl. Þegar þau voru setzt, kom Bruno inn og kveikti 6 sjónvarps- teekinu. Andy horfðl spyrjandl 6 Llssu. — Einn blaSamannanna sagBi, oS við aettum aS sjá fréttasending- mraa, útskýrði Lissa. — Hann vildi efcki segja hversvegna. Það var þegar farið að útvarpa ífréftunum. Þulurinn var að segja {frá jórnbrautarslysi . . . Róðuneyti sagði af sér . . . Jarðskjálfti í S- Ameríku. Andy einbeitti sér að imatnum og hugsaði um vandamál sín. Allt í einu greip Lissa í hand- ILegg hans. — Andy! Það er mamma! Andlit tengdamóðurinnar skein •við þeim með vandlega hugsuðu feimnisbrosi. Þulurinn sagði: — I kvöld höfum við fengið frú Ivora Deane í heim- sókn. Ömmu hins horfna barns 'Paxtonhjónanna. — Frú Deane, þér komið hingað í alveg sérstöku til- efrti, er ekki svo? Jú, einmitt, sagði móðir Lissu. — Ég er mjög þakklót fyrir, að það ihefur nóð fram að ganga . . . Ekki aðeins þakklót vegna sjálfrar mín, Iheldur einnig vegna Lissu, dóttur iminnar, og að siálfsögðu vegna Andrews litla. Myndavélin sogaði hana til sfn og sýndi nærmynd af henni: — Það :sem ég ætla að segja, er bón til Iþeirra, sem hafa rænt barnabarni mínu. Ég vona að þeir heyri til mín, hvar sem þeir eru. Ég grátbið ykk- ur að skila Andrew aftur heilum og 'höldnu, óður en þið kremjið hiarta vesalings móður hans. Rödd henn or skalf: — Ég bið ykkur að sýna imiskunnsemi . . . Ef þið aðeins gæt- ¦uð séð, hversu niðurbrotin af sorg og örvæntingu þessi hughrausta •unga móðir er, mynduS þið ekki hika eina sekúndu við að skila barn- inu aftur. Ivora Deane rak vasa- klútshorniS upp í augnakrókana. — Hugsið eitt andartak um ykkar eig- 1n móður . . . Minnizt þess, hve ó- eigingiörn hún gaf ykkur allt, ón þess aS krefjast nokkurs f staðinn . . Og miskunnið ykkur yfir þessa ör- væntingarfullu móður, sem er niður- brotin á sól og Ifkama. — Drottinn minn sæll og góður, þetta getur ekki verið satt, hvíslaði Lissa og það fór hrollur um hana. Framhald í næsta blaði. í fullri alvöru Framhald af bls. 2. hér voru stúlkur á ferð. Ekki kvað kunninginn sér hafa verio' mögulegt að dæma kynferði unga fólksins eftir klæðnaðinum. Öll þrjú klæddust gallabuxum, víðum að neðan og leðurjökk- um. ÞaS er vist af sem áður var, aS ungar stúlkur lögðu sig i líma við að rækta meS sér hina kvenlegu eiginleika. Og svo kór- ónaSi kunninginn söguna, þeg- ar hann sagði mér frá þvi, að ekki fengjust siðbuxur á konur þarna i útlandinu nema meÖ buxnaklauf. Þar er öfugstreymiC fariC aS keyra um þverbak. Ó.G. H- 0( VETRAKTiIKAH 1)65 KÁPUR DRAGTIR HATTAR HANZKAR TÖSKUR Glæsilegt úrval Nýjar sendingar vikulega BERNHARÐ LAXDAL Kjörgarði BERNHARÐ LAXDAL Akureyri VKAN »1. tW. 45

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.