Vikan

Tölublað

Vikan - 23.09.1965, Blaðsíða 15

Vikan - 23.09.1965, Blaðsíða 15
Nokkrum mínútum síðar stóS Charli* í dyrunum. Hann var hræðslulegur á svipnn. — HvaS er að, hvíslaði hún. — Þetta er f fyrsta skipti sem hann hefir sézt þarna, sagSi hann. — Ég var svo viss um að hann hefSi atvinnu þarna, eSa byggi einhvers- staSar í nágrenninu, og aS þetta hefði allt eðlilega skýringu. En hvernig á að skýra þetta með ein- fætta manninn? Mig dreymir draum og svo upplifir þú hann, það er öruggt að mig dreymdi þetta. Ég get ekki skilið hvernig það má vera að þú hittir einfættan mann og rang- eygða konu, bara vegna þess að mig dreymir það! — Það þýðir ekkert að verða reiður, Charlie. — Það hlýtur aS vera skýring. Ég ætla að hringja til læknisins. — Nei, hrópaði hún, og gekk í veg fyrir hann. — Það máttu ekki gera. Ætlarðu að lóta loka okkur bæði inni ó geSveikrahæli . . . Um nóttina kom þeim ekki dúr á auga. Þau lágu þegjandi í myrkr- inu, og hún vissi aS Charlie hélt sér vakandi, hann þorSi ekki að sofna. Þegar að klukkan var orSin sex, sagði hann: — Það er eins gott að fara á fætur . . . Eftir því sem leiS á sunnudag- inn fór Emmy aS líSa betur. Hún var viss um að þessi vökunótt hefði hjálpað þeim. Hvað sem þetta var, hlaut það að taka enda. Og þegar aS Charlie fór aS geispa sagSi hún, ókveSin: — Nú förum viS að hátta og sofa, Charlie! komdu nú. Vesalings Charlie sofnaði, um leið og hann lagði höfuðið ó kodd- ann, og hún sofnaði líka strax. Charlie var kominn ó fætur, þeg- ar hún vaknaði næsta morgun. Hann virtist eiga mjög annríkt. — Ég borða einhversstaðar á leiðinni, tautaði hann um leið og hann gekk í átt til dyranna, en hún sá and- litið á honum í speglinum. Hún æddi á eftir honum og togaSi f hann. — Nei, Charlie, þú mótt ekki fara fyrr en þú hefir sagt mér hvaS þig dreymdi. Þú verSur aS gera það, ég get ekki beðiS allan daginn eftir því að vita hvaS þig dreymdi. — ÞaS var ósköp ómerkilegur draumur. Skilurðu ekki að öll þessi vitleysa byrjaði, vegna þess að ég sagði þér draumana. En þú hefðir ekki vifað hvað mig dreymdi, hefði þetta ekki komið fyrir þig . . . Hann ýtti henni til hliðar og flýtti sér út. Hún hló, þegar að hún skildi hvaS hann áfti viS. Auðvitað var þetta rétt. Ef hún vissi ekkert um þessa drauma, gat hún ekki heldur upplifað þó. En hvað þau höfðu verið heimsk. Við kvöldverðarborðið sagSi hún honum að hún hefði haft rólegan og óhyggiulausan dag. — Og ég, sem aldrei kaupi við dyrnar, gat ekki annað en keypt af konunni. Ég hugsaði sem svo, að hún þyrfti líka að lifa, svo að ég keypti grænmet- ishníf. Fyrst ætlaði ég að lata sem enginn væri heima, en só eftir því. Aumingja konan hafði ekki nema þrjú fingur á annarri hendinni . . . En hvað er að þér, Charlie? Hversvegna horfði hann svona einkennilega ó hana? Rétt eins og að hann væri hræddur við hana. — Charlie, sagði hún, og röddin var skræk. Hann stóð upp og f lýtti sér út. . . Hún sat eftir, eins og steinrunnin. Það var eins og herbergið fylltist af einhverjum óhugnaði, sem teygði fálmara sína eftir henni, þrýstu að hjarta hennar og vöfðust um háls- inn, eins og hengingaról . . . Hún gcit ekkí losnaS við drauma hans! Þótt hún vissi ekkert hvað hann hafði dreymt, varð hún að upplifa þá. Dag eftir dag, eitt- hvaS sem Charlie hafði dreymt. Hún æddi út úr húsinu, út á göt- una. Hún sá hann álengdar. Hann slagaSi, eins og dauðadrukkinn maður. Hún hljóp eftir honum, hrað- ar en hún hafði nokkru sinni áður. hlaupið. Að lokum náði hún honum og greip í handlegg hans. Hann nam ekki staðar, hægði ekki einu sinni á sér. Þau héldu áfram, og ón þess að vita hvernig, voru þau komin heim til sín aftur. Dyrnar stóðu opnar og þau gengu hinn, án þess að segja eitt einasta orð. Þegar að hún só aS hann var aS reyna aS brosa, fannst henni aS hjarta sitt væri að brezta. — Ó, Charlie, vesalings Charlie — FyrirgefSu hvaS ég haga mér kjónalega, en ég gat ekki gert aS því... — Ég skil þaS svo vel . . . — En nú verðum við að tala um þetta. — Jó, Charlie. Hann horfði ekki á hana, leit bara niður á hendurnar, sem titr- uðu ennþó. — Ég skil þetta ekki, ég get hreint ekki skilið þetta. Ég hélt aS þaS væri nóg, aS ég segSi þér ekki frá draumunum. Það virt- ist svo einfalt. En nú, nú vitum við að það dugar ekki, þú upplifir þessa drauma, hvort sem ég segi þér þá fyrirfram eða ekki. En ég ætla aldr- ei framar að hegSa mér eins og núna f kvöld. Þegar þú segir mér hvaS hafi komið fyrir, ætla ég fram- vegis að láta sem ekkert sé, þótt það sé nákvæmlega það sem mig hefir dreymt. Svo leit hann á hana, ókveSinn á svipinn. — Hér eftir ætla ég að taka þetta á mig, skilurðu það? Hún gat aðeins kinkaS kolli . . . Svo komu óendanlega langar næt- ur. Dagarnir voru líka langir og leiSinlegir. Emmy lét Charlie ekki vita af því, að hún vissi hvenær hann dreymdi. Þó leit hann ekki á hana, en flýtti sér út. Hún var stöð- ugt hrædd um að eitthvað gæti komið fyrir. ÞaS gat svo sem al- veg eins verið innan dyra sem ut- an. Gat það verið þetta, — eða hitt? Konan sem tók körfuna henn- ar í misgripum, eða dauði hundur- inn, sem hún hrasaði um. Þetta voru allt smáatvik, en einkennileg samt, einna líkust martröð . . . ÞaS hlaut að vera ónotalegt fyrir Charlie að vita alltaf fyrirfram, hvað kæmi fyrir hana ó daginn. Ósjálfrátt kom hann upp um sig. Þegar að þau sótu til borðs á kvöld- in, var hún vön að segja honum það sem á daginn hafði drifiS, þá sá hún alltaf 6 honum þegar að hún kom að einhverju sem hann hafði dreymt. Hann beit þá saman vörunum og tók ekki einu sinni eft- ir því að hún þagnaði. Þetta var orðiS hræðilega þvingandi. Hún hafði ekki talað við neinn af kunn- ingjum sfnum í hóa herrans tfð, og ekki haft löngun til þess heldur. Hún var komin með bauga undir augun, og ekki þurfti hún aS hafa áhyggjur af fitunni lengur. . . Og Charlie! Hún fann til, hvert sinn sem hún leit á hann. Hann var búinn að komast að því, hvern- ig hann kom upp um sig, svo að nú breytti hann aldrei um svip, með- an hún talaði og virtist alltaf vera ó verði. Nú var ekki lengur mögu- legt fyrir hana aS vita hvenær . . . Charlie kvaldist ekki síður. Hann potaði í matinn, þótt hún væri allt- af að búa til uppáhaldsréttina hans. Hann horfði ekki á hana, þegar aS hún var aS tala viS hann . . . Og hann hló aldrei. Þetta var heldur ekki til aS hlæja að, eða neitt ti! að horfa á. Eitt kvöldið gat hún ekki stillt sig lengur. — Þetta getur ekki geng- ið svona lengur, þetta verður að taka enda. Hún barði í borðið, svo að glasið hennar vallt á gólfið. Þá fór hann að hlæja, hló eins og trylltur maður og benti á gler- brofin. En svo hættí hann aS hlæia, jafn skyndilega og hann byrjaSi. Svo tók hann béðum höndum fyrfr andlitið og sterklegar axlir hans titruðu. Hann grét, Charlie hennar var að gráta. Þetta kvöld tók hún ókvörðun. Hún kyssti hann og fór svo að hátta. Svo lá hún í myrkrinu og fann að hann sat kyrr og þorði ekki að hátta. Hún óskaði að hún gæti sagt honum að nú yrSi allt gott aftur, hann þyrftu engu aS kvíSa. Þvf aS frá og meS deginum ó morgun gerSi ekkert til hvað hann dreymdi, þá væri hún ekki lengur til að upplifa drauma hans. Morguninn eftir sat hún lengi við eldhúsborðið, eftir að hann var far- inn. Hún hefði viljað kyssa hann innilega að skilnaði. Svo skrifaði hún á bréfsnepil: „Elsku Charlie, þetta er bezt fyrir okkur bæði. Þeg- ar annað okkar er farið, er hitt frjálst. Þfn Emmy". Svo náði hún í glasið með haus- kúpunni og krosslögðu beinunum, hún hellti innihaldinu í glas, og fyllti það svo með mjólk. Svo leit hún, f síðasta sinn út í garSinn. Þó sá hún aS Charle var aS sveigja inn í heimkeyrzluna. Hún flýtti sér aS setja glasiS inn f fsskápinn, stakk bréfinu í töskuna sfna og fleygSi glasinu f ruslafötuna. Svo studdi hún sig viS stól, svo aS þaS væri ekki eins áberandi hve skjálf- andi hún var. — HvaS, hvaS er að Charlie? — Ég var búinn að ákveða að segja ekki neitt, vegna þess að það er ekkert hvasst. En ég varð að koma aftur, Emmy. Þú verður að lofa mér þvf, að fara ekki út, hvort sem það hvessir eða ekki. Ég ætl- aði ekki að segja neitt, vegna þess að það er algert logn ... — Logn? — Við þurfum ekki aS vera hrædd, vegna þess aS það er logn. Hann hné niður á stól. — En ég varð að koma aftur, þetta var svo óhugnanlegur draumur. LofaSu mér því aS fara ekki út. . . — HvaS er þetta meS rokiS, Charlie, hyíslaSi hún. — Þetta var ó Marken street brúnni; þú stóSst þar, á miðri brúnni, og við hlrðina á þér stóð maður, með hauskúpu andlit. Og allt í einu kom stormsveipur og feykti þér yfir handriðið . . . Hann dró hana að sér. — Lofaðu mér því að fara ekki út f dag . . . — En það er alveg logn, Charlie, sagði hún himinlifandi. Svo hljóp hún út. Það var ekki einu sinni and- vari. Ljómandi af ónægju kom hún aftur inn. — Skilurðu það, Charlie, nú erum við frjáls. Alla hina draum- ana gat ég upplifað, en ekki þenn- an. Það er enginn maður til, sem hefir andlit eins og hauskúpa, bg svo er alveg logn úti . . . — En lofaðu samt. . . — Ég er svo hamingjusöm, að ég lofa hverju sem er . . . Þegar að hún var orðin ein, Ijómaði hún af ánægju. Hún flýtti sér að símanum og hringdi á veS- urstofuna. — HaldiS þér að þaS hvessi í dag? — Nei, það er algert logn. ÞaS verSur ekki einu sinni vindblær f dag. Hún klæddi sig f flýti. Þér skjátl- ast, Charlie. ÞaS sannast ekkert, ef ég er kyrr heima. En brúin . . . Hún fór úr vagninum viS brúna. Hún hefSi getaS sungiS af ánægju. Framhald á bls. 44. VIKAN 38. tW. 15

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.