Vikan


Vikan - 15.05.1980, Blaðsíða 24

Vikan - 15.05.1980, Blaðsíða 24
Framhaldssaga lægt fertugu, fylgdist með því hvernig hinum líkaði kjúklingurinn hennar. Geðlæknirinn, axiasiginn og ómann- blendinn maður nálægt fimmtugu, hafði lítið til málanna að leggja. Sonur hans, axlasiginn, ómannblendinn unglingur sem virtist líka á fimmtugsaldri, hafði heldur ekkert til málanna að leggja. Náttúrulækningafrúin hafði greinilega uppgötvað næringargildi eigin vara — hún var 155 cm á hæð en um það bil 95 kíló á þyngd. Hin ljóshærða dóttir henn- ar var nokkrum þumlungum hærri og nokkrum pundum þyngri. Þær borðuðu næstum þvi heila súkkulaðiköku í ábæti. Larry leit inn eftir kvöldmatinn. Vinirnir tveir höfðu sjaldan sést á und- anförnum árum og að sjá Larry aftur á þessum slóðum, þar sem þeir höfðu einu sinni verið saman á kvennaveiðum, með þverrandi hár og stækkandi maga minnti Ted á hverfulleika tímans. — Fín partí í kvöld. Flottar píur. Þetta hafði að minnsta kosti ekki breyst. — Égverðaðverahjá Billy. — Komdu bara með Billy með þér. Við útvegum honum drátt. — Stórkostlegt, Larry! — Auðvitað. Þetta er Fire Island, gamli félagi. Og hann fór með Gloriu, sem hafði skipt um hasar júgur-skyrtu vegna þess að hún hafði fengið matarbletti í hina. Ted og Billy áttu ánægjulega daga á ströndinni. Ted gat meira að segja tekið þátt í nokkrum handboltaleikjum meðan Billy byggði sandkastala. Larry hringdi frá skemmtigarðinum á Hafströndinni síðdegis á sunnudag. Hann ætlaði að hitta Ted klukkan sex og aka honum í bæinn. Gamli, áreiðanlegi Larry. — Ó, það er dálítið sem mig langar til að biðja þig um. Ekki minnast neitt á mig við Gloríu. Við erum hætt að vera saman. — Larry, hvernig getið þið verið hætt að vera saman? Þið voruð aldrei saman. — Jú, í viku. En hvað með þig, félagi. Hittirðu einhverja? — Ég reyndi ekkert til þess. — Komdu þér þá til þess. Hertu upp hugann og náðu þér í kvenmann. Nú voru fjórir mánuðir liðnir frá brottför Jóhönnu. Hann hafði ekki komið nálægt kvenmanni. Hann hafði ekki komið nálægt neinum öðrum kven- manni öll þau sex ár sem þau Jóhanna voru saman. — Það er svo langt siðan, sagði Ted. — Ég kann ekki einu sinni tökin á þessu lengur. Gloría hringdi bjöllu til að kalla alla saman. Hún bað Ted afsökunar á þvi að honum gæti fundist þetta minna dálítið á heraga, en hún hringdi nú samt bjöll- unni. — Það hjálpar til að halda uppi aga í húsinu, sagði hún. Þannig komu þau öll saman á sunnu- dagskvöldið til að deila útgjöldunum. sem hann hafði verið að lesa um úthafs- fræði og bauð góða nótt. — Fór konan frá þér? spurði George skyndilega, Ted til mikillar undrunar. — Já. Fyrir nokkrum mánuðum. — Einmitt það. George virtist vera að hugsa málið. Ted beið. Þrátt fyrir allt var maðurinn geðlæknir. — Ég held — George talaði hægt eins og hann vildi vanda hvert orð. — Ég held að þú ættir að gera meira að því að fara út. — Ætti ég að fara meira út? George, jafnvel móðir mín hefði getað gefið mér þetta ráð. Hann gat ekki lengur skotið því á frest. Það var komið fram í miðjan ágúst. Billy var heima hjá vini sínum og hafði verið boðið í kvöldmat. Ted mundi Þetta voru húsvenjur sem hann var bú- inn að gleyma — skipting á útgjöldum. En nú var spurningin hvort Ted vildi halda áfram að vera með í púkkinu? Hans hlutur yrði 200 dalir og Larry sagði að það væri töluvert undir mark- aðsverði. — Ég er ekki viss, sagði hann og hin störðu öll á hann eins og hann hefði þar með eitthvað persónulegt á móti þeim. — Ég ætla fyrst að tala við félaga minn. Billy var úti í feluleik með vini sem hann hafði eignast í næsta húsi. Ted sagði að þeir yrðu að fara heim og ætlaði að fara að bæta við að nú yrðu þeir að ákveða sig hvort þeir vildu koma aftur, þegar Billy fór að hágráta. Hann vildi ekki yfirgefa vin sinn, húsið sitt, eyjuna sína. Ted borgaði 200 dalina. Nú var hann opinberlega orðinn meðlimur, ein- stætt foreldri í CHEZ GLORIA. Það var múgur og margmenni á Haf- ströndinni um helgar, fólk rölti á milli bara og leitaði uppi heimapartí. Fólkið í húsi Teds hélt sig meira heima við. Það var honum til mikilla þæginda. Hann gat setið hjá þeim hinum í stofunni, talað eða lesið og enginn neyddi hann til að taka þátt i kapphlaupi einhleypra fyrir utan. — Ég er svo uppgefin um helgar, sagði Martha. — Ég hlakka bara til þess að slappa af. En Ted fann til aukinnar spennu í húsinu sem jókst um hverja helgi. Martha, Ellen og Gloría fóru í ítrekaðar herferðir á kvöldin en komu snemma heim án þess að hafa hitt neinn. George, geðlæknirinn, stóð varla upp úr stólnum sínum. Billy var sá sem skemmti sér best af öllum. Hann átti fimm ára gamlan vin í næsta húsi. Hann hét Joey og þeir léku sér saman á sólpallinum eða hjól- uðu ásamt fleiri börnum á rauðu þríhjól- unum sínum upp og niður götuna. Á laugardagskvöldi, þriðju vikuna sem.hann var þarna, sat Ted einn í stof- (unni með George. Þeir voru báðir að lesa. Honum fannst hann verða að segja eitthvað við George. Þeir töluðu sjaldan saman. — Er þetta skemmtileg bók, spurði Ted, sem var auðvifað ekki uppörvandi til samræðu. — Já. George hélt áfram að lesa. — Um hvaðfjallar hún? Er það í rauninni ég sem spyr svona kjánalega? Hann óskaði að hann gæti dregiðallt til baka. — Ellihrumleika, svaraði George og það batt enda á samræðumar. Hálftíma síðar lokaði Ted bókinni verða einn næstu tvo tirnana og það var opið hanastélsboð í nágrenninu. Hann blandaði sér drykk og lagði af stað með glasið i hendinni. Þar sem hann gekk eftir götunni á leið í partíið með ísinn glamrandi í glasinu og sá alla hina á sömu leið með ísinn glamrandi í glasinu þyrmdi allt í einú yfir hann. Hann mundi koma auga á hana á sólpallinum, fallegustu stúlkuna í boðinu, og hann mundi koma því þannig fyrir að hann fengi heimilisfang hennar og síma- númer. Og svo mundu þau hittast í borg- inni, byrja að vera saman og þau mundu giftast, og. . . Jóhanna, Jóhanna, hvar ertu? Hann fann tárin læðast fram í augnkrókana en reyndi að spyrna á móti. Hann ætlaði ekki að láta hana hrósa svo miklum sigri. Larry var þarna og hélt utan um nýj- ustu, brjóstastóru uppgötvunina sína. Hann veifaði til Teds og Ted reyndi að ryðja sér braut gegnum mannþröngina um leið og hann gaf stúlkunum auga. Gömul viðbrögð. — Halló, félagi! Ted, þetta er Barbara. Og vinkonur hennar, Rhoda og Cynthia. Vinkona Larrys var lagleg, stífmáluð og heimsvön. Þær voru allar rúmlega þrítugar. Rhoda var stutt, digur og með 24 Vikan 20. tbl.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.