Vikan


Vikan - 15.05.1980, Blaðsíða 20

Vikan - 15.05.1980, Blaðsíða 20
FÉLAG ÍSLENZKRA HLJÖMUSTAR MANNA útvegar yður hljóðfœraleikara og hljómsveitir við hverskonar tœkifœri Vinsamlegast hringið í a - \ — •.....¦ w ' 20255 milli kl. 1 og 5 Framhaldssaga Á undan honum á stígnum gekk dökkhærð kona. Billy náði henni og greip í pilsið hennar. Hún sneri sér við og leit á hann, ókunnug kona á skemmtigöngu. — Ég hélt að þú værir mamma mín, sagði Billy. — Eg heföi kannski frekar átt að skrifa? — Jóhanna farin f rá barninu sínu? — Já, hún ... — Sínueigin.yndislegabarni? — Hún sagði að hún þarfnaðist að lifa sínu eigin lífi. — Ég held ég sé að fá hjartakast... — Biddu, Sam ... — Ég er að fá hjartakast, Harriet, talaðu við hann. Ég er að fá hjartakast. — Sam, þú færð ekkert hjartakast, það gerir ekki boð á undan sér. Hann vissi þetta frá reynslu sinni með Harriet. — Ted, þetta er ég — Harriet. Sam varðaðfásérsæti. — Eralltí lagimeðhann? — Viðgetumekki talað við þig núna. Þessar fréttir þínar hafa fengið hræði- lega á okkur. Þú hefur svei mér kjark. Og hún skellti á hann. Ted var venjulega kominn heim klukkan sex á virkum dögum. Þeir Billy borðuðu saman, svo baðaði hann son sinn og l£k við hann, las fyrir hann sögur og um hálfátta leytið fór Billy i rúmið. Þessi einn og hálfur tími leið afar fljótt. Tíminn var aftur mun lengur að líða um helgar þegar Etta átti frí. Hann átti í vandræðum með að finna upp á einhverju sem gerði Billy ánægðan og önnum kafinn. Ted skipulagði helgarnar venjulega eins og hver annar ferðamaður í New York. Þennan dag hafði hann ákveðið að fara með Billy á náttúrusögusafnið. Þá hringdi dyrabjall- an skyndilega og úti fyrir stóðu foreldrar Jóhönnu. Þau flýttu sér inn. Þau voru öll á nálum og flögruðu um íbúðina. Loks uppgötvuðu þau lítið barn sem sat fyrir framan sjónvarpið og komu þvi al- gjörlega úr jafnvægi með býsnum og ókjörum af faðmlögum, kossum og lita- bókum. Svo héldu þau áfram að flögra um og eftir að hafa sannfært sjálfa sig nægilega vel sagði Harriet: — Hún er ekki hérna. Sam fór eina ferðina enn um íbúðina eins og hann byggist við að finna eitt- hvert mikilvægt sönnunargagn. Hann leit inn til Billys sem hafði ekki hreyft sig frá skjánum — Rafmagnsdeildin var mætt með Kóngulóarmanninn í broddi fylkingar og það var mun mikilvægara en nokkur afi eða amma, jafnvel þó þau kæmu alla leið frá Boston. Sam smellti í góm framan í drenginn og lét fallast í sófa. Þau voru lagleg hjón. Hún var lítil og leit út fyrir að vera mun yngri en fimm- tug. Augu hennar voru dökk, hárið farið að grána en hún litaði það ekki. Andlit hans var frítt en karlmannlegt, hann var kraftalega vaxinn og silfurgrátt hárið gaf honum virðuleikablæ. Ted var búinn að gleyma hvað þau voru óvenju falleg. Það var ekki erfitt að sjá að Jóhanna var dóttir þeirra og Billy bar sterkan svip af þeim. Það hafði verið rangt hjá honum að álíta að þau kærðu sig ekki um dreng- inn. — Hvaða skýringar geturðu gefið okkur? spurði faðir Jóhönnu dálítið til- gerðarlega. Það var eins og hann hefði æft þessa spurningu alla leiðina frá Boston. Ted sagði þeim aftur frá brottför Jó- hönnu. Hann reyndi að hnika hvergi til staðreyndum og hafa rétt eftir það sem hún hafði sagt — mundir þú gera það sama fyrir mig? Þau hlustuðu og depl- uðu augunum eins og þau væru að reyna að fylgjast með einhverjum sem mælti á erlenda tungu. — Hún var aldrei til vandræða, sagði móðir hennar. — Jæja, hún er það þá núna, sagði Ted og lét þar með i ljós einlæga skoðun sína. Þau skildu þetta ekki. Þau höfðu fengið honum í hendur gullfallega stúlku og þannig fór hann með hana. Þau tóku að rifja upp gamlar minningar frá blómaskeiði Jóhönnu sem var áður en hún hitti Ted og gleymdu því að hann sat þarna hjá þeim. — Manstu hvað hún var falleg kvöldið sem ... Svo snarþögn- uðu þau. Billy kallaði frá svefnherbergi Teds, en þar var sjónvarpið. Hann langaði til að vita hvort hann mætti horfa á Sesamístræti. Barnið, barnið. Þau stukku á fætur og þutu inn til hans eins og þau vildu sannfæra sig um að hann væri enn þá þarna. Þau föðmuðu hann og kysstu á nýjan leik þegar hann leit upp og hann skildi hvorki upp né niður í því hvers vegna þetta fólk kom hvað eftir annað inn til hans til að faðma hann og kyssa á meðan hann var að horfa á sjónvarpið. Þau fóru enn eina umferð um íbúðina til að athuga allar gluggahlífar. Hvernig tókst Ted að ráða fram úr þessu? Hann var ekki fær um að ala upp barn á eigin spýtur. Hver var þessi húshjálp hans? Hafði hann frétt af harnfóstrunni sem nam barnið á brott og myrti það siðan? Hvers vegna horfði Billy svona mikið á sjónvarp? Hvað loVikanzo. tbl.
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Vikan

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Vikan
https://timarit.is/publication/368

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.