Nýjar kvöldvökur - 01.07.1930, Page 22

Nýjar kvöldvökur - 01.07.1930, Page 22
114 NÝJAR KVÖLDVÖKUR vorum að heyja fram frá«. Tungan vöðl- aðist hálfmáttlaus í munni Guðmundar, svo að erfitt var að skilja hann. Una stóð á öndinni af undrun og kvíða- blandinni forvitni. »Fram frá?« »Já, á beitarhúsunum, — þessar næt- ur, — sem strákurinn var sendur heim — með silunginn.------Læknirnn sagði, að Eorga væri----------að það væri áreiðan- legt«. Una stóð á miðju gólfi með hendurnar í síðunum. Hún fetti sig snöggt, gleypti í sig loftið og skellti á lærið. »Ja, nú er eg hissa! Eg er nú svo sem aldeilis hissa! — Á dauða mínum átti eg von-------. Ja, Guðmundur! Hvernig gat þetta viljað til?« »Borga var svo myrkfælin, — það var bara af því hvað Borga var myrkfælin, hún þorði ekki að sofa----------, af þess- ari voðalegu myrkfælnk. »Ja, Guðmundur, — ja, Guðmundur! Hvernig fer þetta?« »Það er voðalegt, Una; — mér þykir svo fyi’ir því, elsku Una. — Borga fer náttúrlega strax á morgun, — það er al- veg sjálfsagt«. »Ja, eg er hissa! — — Farðu nú að hátta. — Það er víst ekki til neins að bjóða þér mat. — Eg fer þá fram með súpuna, en það er bezt að hafa inni bit- ann og mjólkursopann. — Eg er nú bara aldeilis hissak Hún bar fram súpuskálina; nokkur ó- styrkur sást á höndum hennar. Guðmundur háttaði, sneri sér til veggj- ar og lokaði augunum. Hann var svo vinglaður, að hann gat ekki hugsað nokkra heila hugsun. Þetta var það allra — allra versta, sem fyrir gat komið, að hafa reynzt ótrúr annari eins konu og Unu, henni, sem í einlægni sinni og trausti á honum hafði aldrei hugsað um annað en velferð haps og heimilisins. Nú var ekkert líklegra en að hún mundi ekkí fást til að hátta hjá honum, heldur sitja alla nóttina fi-ammi í skála í kuldanum og gráta yfir vonbrigðum sínum og hrös- un hans. Það leið töluvert löng stund; hann var kominn á flugstig með að klæða sig og fara fram til þess að vitja um Unu, en þá kom hún inn aftur. Hún háttaði þegjandi og fór upp í rúmið fyrir ofan hann. Hann þorði ekkert að láta á sér bæra. — Klukkan sló tólf. Una lagðist út af og stundi þungan. Svona var þá komið! Guðmundur hennar var þá ekki betri en þetta, — hann Guð- mundur, aldrei hefði hún trúað þessu um hann. — En svo fór hún að rifja upp minningarnar úr hjónabandi þeirra; allt af hafði hann verið henni góður, aldrei sagt við hana styggðaryrði og látið allt eftir henni, sem hún hafði farið fram á. Því gat hún ekki neitað, að í rauninni væri hann góður maður. — En samt, —- þetta var svo grátlegt. — Klukkan sló hálf eitt. Una teygði sig í rúminu. — Það var þó happasending, þessi Borga, — eða hitt þó heldur! Að hugsa sér að nokkur stúlka skyldi geta verið svona, að troða sér upp á milli hjóna og sundra eindrægni og friði heimilisins. Skelfing gat það verið samvizkulaust! Ja, það var betra að vara sig, eins og fólkið var orðið upp á síð- kastið, — ekkert nema lausalopaskapur- inn. — Og þó var þetta ekkert óalmenni- legt skinn, hún Borga, — svona utan a skoðað að minnsta kosti, og ekki hafði hún reynzt neitt ver en aðrar kaupa- konur. — Klukkan sló eitt. Una lagaði til koddann. — Undarlegt var það um þessi blessuð börn, sem voru að fæðast, og menn ýmist vildu eiga og ekki eiga. Og hvað stoðaði vilji mann- anna í þeim efnum? Sjálf hafði hún eign-

x

Nýjar kvöldvökur

Direct Links

If you want to link to this newspaper/magazine, please use these links:

Link to this newspaper/magazine: Nýjar kvöldvökur
https://timarit.is/publication/511

Link to this issue:

Link to this page:

Link to this article:

Please do not link directly to images or PDFs on Timarit.is as such URLs may change without warning. Please use the URLs provided above for linking to the website.