Dvöl - 01.01.1946, Blaðsíða 66

64
DVÖL
að heimsækja hana. Hann kom þá líka meö ýmsa viní sína með sér.
Hann kallaði þá „strákaná.“ Strákarnir voru fullorðnir, rauðir, glað-
legir menn, ef til vill fertugir, kannski fimmtugir. Hazel gladdist yfir
að vera boðin í þennan félagsskap. — Nú var Herbie næstum aldrei
heima á nóttunni. Ef hann kom heim á kvöldin, fór hún ekki til ungfrú
Martin. Heilt kvöld með Herbie hafði undantekningarlaust misklíð í
för með sér, en þó var hún heima hjá honum. Það var eins og hin fá-
ránlega, veika von hennar um að kannske í kvöld mundi allt lagast
aftur réði því.
Strákarnir höföu alltaf nóg af áfengi með sér, þegar þeir heimsóttu
ungfrú Martin. Þegar Hazel drakk með þeim, varð hún fjörug, vin-
gjarnleg og djörf. Hún var fljót að kynnast þeim. Þegar hún var búin
að drekka nóg til þess að síðasta rifrildi hennar og Herbie var gleymt,
lifnaði hún öll við af gullhömrum þeirra. Jæja, svo hún var þá nöldrun-
arskjóða Og ekki heldur góður félagi? Það voru samt til menn, sem
voru á annarri skoðun.
Eiður var einn af strákunum. Hann átti heima í Utica — átti þar
„sjálfstætt fyrirtæki“ — að því er sagt var, en hann kom til New York
einu sinni í viku. Hann var giftur. Hann sýndi Hazel ljósmynd af syni
sínum og dóttur, og hún dáðist að þeim opinskátt og innilega. Ekki
leið á löngu, unz hinir strákarnir gengu að því sem gefnu, að Eiður
væri hinn útvaldi vinur hennar. Hann greiddi ætíð fyrir hana, þegar
þau voru að spila póker og hún tapaði. Hann sat við hlið hennar, og
þegar tækifæri gafst, strauk hann hné sínu við hné hennar undir borð-
inu meðan á spilinu stóð. Hún var samt oft heppin. Það kom oft
fyrir, að hún fór heim með tíu eða tuttuga dollaral eða handfylli
kryplaðra dollaraseðla. Hún gladdist af því. Það var farið að veröa
knappt um peninga hjá Herbie, eins og hún komst að orði. Það hafði
alltaf rifrildi í för með sér að biðja um peninga. „Hvern fjandann ætl-
arðu að gera með þá?“ spurði hann. „Ætlarðu að kaupa fyrir þá áfengi “
„Ég er að reyna að halda heimilinu í lagi,“ sagði hún. „Þú hefur
heldur aldrei hugsað um það. Nei, maður má sjálfsagt ekki ónáða hans
hátign með heimilisáhyggjum.“
En seinna gat hún ekki gert sér það ljóst, hvaða dag það hafði verið,
sem Eiður byrjaði að líta á hana sem sína eign. Það varð svona einhvern
veginn að vana, að hann kyssti hana á munninn, þegar hann kom eða
kvaddi hana, og hann kyssti hana líka við ýmis tækifæri allt kvöldið.
Henni fannst þetta eiginlega fremur geðfellt en hitt, eða gerði sér
sjálfri ljóst. Hún hugsaði aldrei um kossa hans, þegar hann var ekki