Dvöl - 01.01.1946, Blaðsíða 6

4
DVÖL
ERICH MARIA REMARQUE er
þýzkur rithöfundur, fæddur 1898.
Hann var aðeins sextán ára, þegar
heimsstyrjöldin fyrri brauzt út, en
gerðist sjálfboðahði í þýzka hernum,
jafnskjótt og hann taldist nógu gam-
,all til þess að bera byssu. En stríðið
varð honum til sárra vonbrigða og
endaði með ósigri Þýzkalands, sem
bauð þeim sonum sínum, er komust
með heilu skinni úr hildarleiknum, að-
eins örbirgð og atvinnuleysi. Af reynslu
styrjaldarinnar og eftiTstríðsáranna
skapaði Remarque fyrsta skáldverk
sitt ,.Tíðindalaust á vesturvígstöðv-
unum", er kom út 1929. Gerði sú bók
hann frægan rithöfund á skömmum
tíma. Vakti hún geypilega athygli og
var almennt talin skara fram úr með-
al hinna fjölskrúðugu stríðsbók-
mennta. Sönnuðust þar orð enska
skaldsins W. Somerset Maugham’s,
en hann hafði látið svo um mælt,
að ósigur mundi heilladrýgri til
framfara á sviði bókmennta en sigur,
og þess vegna væri líklegt, að bezta
stríðsskáldsagan yrði rituð af Þjóð-
verja.
Þessi smásaga er hluti samnefndr-
ar skáldsögu eftir Remarque.
-----------1---------------1___________/
Vagninn náði fyrsta hlíðarhjall-
anum. Köster áði. Útsýnið þaðan
var óviðjafnanlegt. Dalurinn
breiddist út, stall af stalli. Útlín-
ur hinna fjarlægu fjalla skáru sig
úr, skarpar og gullnar, við ljós-
græna hvelfinguna. Og það var
líkast því, sem fallnar gullstengur
lægju á hjarnbreiðunni. Á brekk-
urnar sló smám saman æ fegurri
bleikrauðum blæ, og skuggarnir
urðu æ blárri. Sólin var mitt á milli
tveggja dökknandi tinda, og mjall-
hvítur dalurinn, með hæðir sín-
ar og hjalla, orkaði eins og vold-
ug herfylking frammi fyrir höfð-
ingja sínum.
— Svona langt frá þorpinu hef
ég aldrei verið, sagði Patt. Er þetta
leiðin heim?
— Já. Hún þagði og horfði niður
fyrir sig. Síðan steig hún út og
skyggndi hendi fyrir augu. Hún
starði til norðurs, eins og hún sæi
þegar turna og súlur borgarinnar.
— Hvað er það langt? spurði hún.
— Nálega þúsund kílómetrar,
svaraði ég. í maí förum við þang-
að. Þá sækir Ottó okkur.
— í maí, endurtók hún. — Guð
minn góður, í maí ....
Sólin hneig með hægð. Dalurinn
lifnaði. Skuggarnir, sem fram að
þessu höfðu hvílt á dældunum, tóku
að læðast upp og klifra hærra eins
og feikistórir kóngulóavefir.
— Við verðum að snúa við Patt.
Hún leit upp, og andlit hennar
varð skyndilega eins og samanherpt