Dvöl - 01.01.1946, Blaðsíða 14

12
DVÖL
GUÐMUNDUR DANIELSSDN:
^l/íóci ^Jlciclríanó heiócirci
sem var ferskeytla
Þið vitið, hvað maður verður
stundum að beita mikilli harð-
neskju við sjálfan sig til þess að
halda áfram, og hvað það get-
ur verið freistandi að víkja út af
veginum og setjast niður. — Ég
var að skrifa stóra bók, og stundum
lék allt í lyndi og gaman að vera
skáld, en það var margt fleira í
tilverunni, sem gaman var að, og
flest miklu hægara. —
Einn dag i fyrra sumar gekk mér
venju fremur erfiðlega, svo ég
fleygði frá mér pennanum og labb-
aði út. Ég lagði leið mína til aust-
urs, eftir aðalgötunni, og það hvíldi
skuggi yfir Eyjafjallajökli, og hann
hvildi eins og sorg yfir mjallhvítri
ásjónu hans uppi á himninum. —
Um leið og ég gekk framhjá hrað-
frystihúsinu kallaði mótoristinn,
kunningi minn til min:
„Halló, komdu hingað snöggvast,
ég fann nokkuð, sem ég þarf að
sýna þér.“
Ég sneri til hægri út af götunni
og kom til hans. — „Hvað er það?“
spurði ég.
„Komdu Inn í vélasalinn, ég
geymi það þar,“ svaraði hann og
gekk á undan mér inn í húsið.
Hann labbaði út að glugganum, tók
upp hálfbrotna skúffu úr eld-
spýtnastokki og sýndi mér.
„Hvað er þetta “ spurði hann og
benti ofan í skúffuna.
„Það er skordýr,“ sagði ég, „eitt-
hvert útlent skordýr, því það er
ekkert innlent skordýr svona stórt.
Hefurðu tommustokk?"
Hann seildist ofan í vasa sinn
og dró upp tommustokk. Við mæld-