Dvöl - 01.01.1946, Blaðsíða 31

þó ekki neinar óþægilegar afleið-
ingar þarna úti á skuggsýnni og
mannlausri götunni, nema hvað
lögregluþjónn, sem hann mætti,
nam staðar og horfði tortryggn-
islega á eftir honum. En þar sem
Heikkinen gaf honum engan gaum,
lét hann málið kyrrt liggja og
hélt áfram göngu sinni.
Þegar Heikkinen hafði gengið
þannig í hálfa klukkustund, mætti
hann loks manni, sem ekki var
lögregluþjónn. Þar eð þetta gerð-
ist í smábæ, þar sem ekki bjuggu
einu sinni fimmtán þúsund sálir,
var það ekki nein furðuleg til-
viljun, að mennirnir þekktust.
Óhugnaður haustkvöldsins þokaði
þeim nær hvor öðrum, og þeir
tóku tal saman. Þeir drógu sig í
afdrep bak við húshorn, því að
stormurinn næddi án afláts um
göturnar. Skammt frá var lítið
kaffihús, þar sem fundir eins af
félögum bæjarins voru venjulega
haldnir. Þaðan barst hljóðfæra-
sláttur út um lokaða gluggana.
Að öðru leyti var allt hljótt og
kyrrt í þessum hluta bæjarins.
Flestir bæjarbúar voru sjálfsagt
háttaðir. Með hliðsjón af því
lækkuðu mennirnir báðir róminn,
eins og til að forðast að vekja þá,
sem sofnaðir væru.
Eftir litla stund komu fáeinir
alldrukknir menn út úr kaffihús-
inu og gengu í háværum samræð-
um fram hjá kunningjunum tveim-
ur. Þó höfðu þeir sennilega ekki
drukkið sterkari drykki en öl. Þeg-
ar þeir voru komnir fram hjá, tók
næturþögnin aftur völdin við
þessa götu, og mennirnir héldu
áfram tali sínu, er fallið hafði
niður um stund.
Þá tóku þeir eftir, að eitthvað,
sem líktist manni, kom út úr
myrkrinu drjúgan spöl frá þeim
og nálgaðist þá hikandi. Þessi
mannvera nam staðar hjá þeim
og bað þá um eldspýtu til þess að
kveikja í hálfreyktri sígarettu
sinni. Heikkinen rétti honum eld-
spýtu, og þeir notuðu báðir tæki-
færið til þess að virða komumann
vandlega fyrir sér. Hann virtist
magur og krangalegur og tekinn
að reskjast, og þrátt fyrir myrkr-
ið, leyndi sér ekki, að hann var
í vondum klæðum. í flöktandi
bjarmanum frá eldspýtunni glórði
í blakkt og hrukkótt andlit hans.
Hann tottaði sígarettuna áfergju-
lega, þegar honum hafði tekizt að
koma eldi í hana.
— Tóbakið róar taugarnar bet-
ur en allt annað, sagði hann, er
hann hafði staðið þegjandi um
stund. — Bara verst, að þetta er
síðasta sígarettan mín.
Þegar hann hafði reykt sigar-
ettuna, fleygði hann stubbnum
út á götuna og tróð höndunum
í vasana. Þótt Heikkinen og kunn-
ingja hans virtist ekkert umhug-
að að lengja þessafr samræður,
stóð hann enn kyrr hjá þeim eins
og þar væri einhverja vitund