19. júní - 19.06.1988, Blaðsíða 31

Óðinn Árnason: H Kristín Hrund Róbertsdóttir Clausen:
Oröinn svo stór Týni oft lyklunum
/
ðinn hefur verið tæp þrjú ár
á dagheimilinu Laugaborg,
sem hann segir vera „besta
dagheimili í heimi“.
„Ég hætti á dagheimilinu í sumar,
því í haust fer ég í alvöru skóla, að
læra að lesa, skrifa og svoleiðis.“
— Finnst þér leiðinlegt að hætta á
dagheimilinu?
„Nei, ég er nefnilega orðinn svo
stór. Ég er búinn að missa eina tönn
og önnur fer bráðum að detta. Alfrún
vinkona mín á dagheimilinu fer í
sama skóla og ég, það er sko gaman.“
— Hvað finnst þér skemmtilegast
að gera á dagheimilinu?
„Mér finnst skemmtilegast að
vinna við verkefnabókina mína, leika
með raðkubbana og hlusta á sögur.
Það er eiginlega alltaf gaman á dag-
heimilinu, bara stundum leiðinlegt,
þegar krakkarnir eru að stríða manni.
Fóstrurnar banna krökkunum að
stríða og hrekkja, og það er líka ljótt
að gera svoleiðis."
— Ertu þú stundum að stríða og
hrekkja?
„Nei, ég er eiginlega alveg hættur
því. Stundum er ég reiður við systur
mína, hún er sko óþægur krakki! Ég
er næstum alltaf þægur við fóstrurnar
mínar, því þær eru svo góðar. Þær
hafa alltaf tíma til að leika við okkur
krakkana, svo leyfa þær okkur svo
margt. — Ég og Biggi komum einu
sinni alveg drulluskítugir inn og fóstr-
urnar skömmuðu okkur ekki neitt.
Ég vildi óska að mamma mín væri
fóstra — og pabbi líka.“ Á.H.
Kristín er í 9 ára bekk í Laug-
arnesskóla, auk þess sem
hún er á skóladagheimilinu
Laugaseli.
„Ég var þriggja ára þegar ég byrjaði
að vera hjá dagmömmu, svo fór ég á
Lækjaborg og þaðan í Steinahlíð. Ég
byrjaði á Laugaseli þegar égvaróára,
þá var það nýopnað."
— Hvernig kanntu við þig á skóla-
dagheimilinu?
„Bara ágætlega — stundum er ég
ferlega þreytt á því að vera þar og
langar að hætta. Stundum langar mig
alls ekki að hætta. Annars á ég að
hætta á skóladagheimilinu í sumar,
því þá verð ég 10 ára. Svo fer ég líka
bráðum að flytja í Grafarvoginn; ég
byrja í Foldaskóla í haust. Þá verðum
við systir mín, sem er 12 ára, að bjarga
okkur sjálfar á daginn, þegar við er-
um búnar í skólanum. — Ég veit nú
ekki hvernig það mun ganga, við ríf-
umst nefnilega svolítið."
— Finnst þér þú vera of lengi að
heiman á daginn?
„Nei, ég er venjulega svona fjóra
tíma á dag í skólanum, svo það er
ekkert æðislega langur tími sem ég er
á skóladagheimilinu. Dagurinn er
venjulega fljótur að líða. Við krakk-
arnir leikum okkur líka mikið úti, svo
fara fóstrurnar oft með okkur í sund,
og við gerum bara svo margt
skemmtilegt saman. Það allra
skemmtilegasta, sem ég man eftir frá
skóladagheimilinu, var þegar Unnur
forstöðukonan bauð okkur krökkun-
um að sofa eina nótt í sumarbústaðn-
um sínum. Við fórum þangað í rútu.
Stundum langar mig að fara heim
áður en dagheimilið lokar, þá fæ ég
það alveg. En fyrst verð ég að hringja
í mömmu og láta hana vita. Ég er með
lykla að húsinu heima, það versta er
að ég týni þeim svo oft. Mamma þarf
stundum að vinna aukavinnu og þá
hefur amma séð um okkur systurnar.
En amma er mikið veik og er á spítala
núna.
Ég myndi vilja hafa mömmu mína
meira heima á daginn, hún vinnur allt
of mikið. Mamma hennar Stefaníu
vinkonu minnar er alltaf heima. Ann-
ars hugsa ég að það sé ekkert spenn-
andi fyrir mömmur að vera bara
heima, svo er það líka ábyggilega
erfitt.
Ég ætla sjálf að vinna úti þegar ég
er orðin stór og hafa börnin mín á
dagheimili. Mér finnst gaman að
passa börn, en ég ætla samt ekki að
verða fóstra, því þær hafa svo léleg
laun. Einu sinni fóru fóstrurnar mínar
í verkfall, þá þurfti ég að vera heima.
En mamma passaði mig bara í gegn-
um símann. Það var allt í lagi, en
mamma hafði samt áhyggjur. — Það
væri örugglega slæmt ástand í landinu
ef engin dagheimili væru til.“
Á.H.
31