Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.1992, Síða 78

76
MÚLAÞING
þvi Barne, hvar uppa hann segest svarad hafa, Þad mun verda so ad vera, ef hún
hefur lijst þvi, enn eg er ecke farinn ad trua þvi ad hun hafe giprt þad.”
Ekki kvaðst hann hafa verið spurður oftar um þetta og fyrir hvorugt
brotið hefði hann verið afleystur. Ekki hefði hann komið til kirkju eftir
fæðingu seinna bams Sunnefu, né heldur hefði sóknarpresturinn talað
við hann. Aðspurður kvaðst hann vera algerlega saklaus af því að hafa
framið blóðskömm með Sunnefu systur sinni, eftir að þeirra fyrri bam-
eign varð opinber. Sunnefa Jónsdóttir viðurkenndi að hafa lýst Jón
bróður sinn föður síðara bams síns, og hefði hún gert það fyrir hræðslu
sakir við Hans Wíum. Ekki hefði hann þó hótað henni neinu fyrir réttin-
um,
“helldur hafe hann giprt þad Heimuglega, þegar hun hefde lijst hann Fpdur ad
Bame sijnu, þa hefde hann sagt sier ad hun skyllde lijsa hann Jon Broodur sinn,
þvi þetta Broted være ei verra enn þad fyrra. 4. Adspurd hvar þetta hefde skied?
Svarade, í Badstofunne a Eigelsstpdum, og hefde þa eingenn Madur vid vered,
þvi Madurenn annar sem med Hans Vium hefde þaangad komed, hefde vered ut
a Hladenu, enn hinn epter hvprium hann hefde sendt, hefde enn þa ecke komenn
vered”.
Aldrei hefði presturinn spurt hana um faðemi bamsins, eða henni ver-
ið veitt aflausn. Aðspurð hver þá væri faðir barnsins svaraði hún:
“Eingenn annar enn Syslumadur Hans Vium, og eg lijse hann Fpdur ad þvi”30
Ekki mun það hafa verið algengt, að lögréttan tæki að sér frekari rann-
sókn mála, eftir að dæmt hafði verið í þeim í héraði, sem gleggst má sjá
af lestri alþingisbóka. I þess stað var þeim málum, sem ekki þóttu nægi-
lega vel undirbúin, vísað aftur heim í hérað og látin bíða næsta alþingis
(sbr. mál systkinanna á alþingi 1741). Hér hefur því greinilega verið um
að ræða algera undantekningu frá venjunni, og má því ætla, að brýn
nauðsyn hafi þótt liggja til þessarar yfirheyrslu. Nú má segja, að yrðu
algjör þáttaskil í máli systkinanna. Akæra Sunnefu á hendur eins af
embættismönnum konungsins var mjög alvarlegs eðlis og hlaut að
koma í veg fyrir, að mál þeirra yrði útkljáð á þessu þingi. Umboðs-
manns Wíums, Sigurðar Eyjólfssonar, var nú fyrst getið í sambandi við
meðferð þessara mála á alþingi, og kvaðst hann ekkert hafa fram að
færa fyrir hönd Wíums í því. Þar sem málið var nú komið í algera sjálf-
heldu, hvað Magnús lögmaður upp úrskurð í því, sem er efnislega á þá
leið, að Hans Wíum hafi ekki sent fyrir lögréttuna héraðsdóm sinn í um-