Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.1992, Qupperneq 203

MÚLAÞING
201
venjur, einkanlega með alla hirðing á skepnum, gjafir og útlátningu á
vetrardag, en eg var á annari skoðun, vildi laga mig í nýrri stíl, hvað mér
svo betur lukkaðist, eptir að allt var skipt og skilið. Við komustum þó í
miklar heyfymingar í góðu árunum, en þegar hörðu árin komu á milli
1850-60 og Uthérað varð allt bjargþrota, tóku þeir faðir minn og Gunnar
þvílík forógn af gripum, að öll hey vóm gefin upp, en ekkert fékkst í
sömu mynd aptur og eg held næsta lítil borgun í öðru hjá sumum, og
aungva fékk eg í minn hluta. Faðir minn var svoddan höfðingi í lund, að
honum var ómögulegt að neita um nokkum greiða, þó það væri langt
fram yfir það sem efnin leyfðu, enda var ekki spöruð góðmennska hans í
því falli. Þar sat margt umferðarfólkið vikunum og hálfum mánuðum
saman, enda sagðist hann ekki kunna við sig þegar gestalaust væri, því
hann var skemmtilegasti og ræðnasti maður í allri umgengni.
Það vóru eitthvað um 200 hestar af heyi, sem að fór í tökugripi og
rekstra, sem um fóru. Svo kom harður vetur eptir og varð heylaust, og
við máttum taka heylán og borga í heyi aptur, og það þriðjungi meira að
vigt af engum (?) aptur, og svo bættist það ofan á, að komu grasbrestaár,
nokkur samfleytt, svo allt lenti í skömm og sk(ít). Eptir þetta var öllu
heyi skipt í þrjá parta, og fóðraði hvör sína gripi, og eptir það gat eg haft
mínar skepnur optast í bærilegu standi.
Eg passaði þær sjálfur optari að vetrarlagi. Eg hefi alla daga verið
vandlátur, með að fara vel með allar skepnur bæði úti og inni, enda hef-
ur mér ekki lukkast það síður enn hvörjum öðrum, og ekkert það ár yfir
mig komið enn, sem eg hefi ekki komið til kinda, þó eg hafi staðið við
smíðar á milli.
Á fyrstu búskaparárum mínum fór eg að smíða baðstofur þar í dalnum,
því þær fyrstu sem byggðar vóru af Guðbrandi snikkara og öðrum,
grautfúnuðu á 8 til 10 árum, og með baðstofusmíðunum lagði eg mig
mikið eptir því að útbyggja votrokanum og lét breyta á ýmsa vega inn-
göngu, (?) tróða og þekja, eptir því sem eg hélt að trén gætu borið,
vanda frágang á öllum gluggum og hurðum til baðstofu, og síðan hefur
engin sú baðstofa fúnað, sem eg hefi byggt, og eru nú sumar búnar að
standa milli 30 til 40 ár, og eg vona þær standi nokkuð enn hjá þeim sem
þá ekki trassa þær niður fyrir skeytingarleysi, sem því miður mörgum
hættir við, að gæta ýmsra smámunanna, sem þó helst er áríðandi.
Þessar baðstofur smíðaði eg á árunum frá 1850 til 60 á Amhaldsstöð-
um, Þorgerðarstöðum, Egilsstöðum, Skriðuklaustri, Sturluflöt, Bessa-
stöðum, Melum og svo margt sem ekki er hægt upp að telja, bæði tré og
jám, líkkistur margar, sem þá komu fyrir, vefstóla frá 30 til 40, sláttuljái