Jón á Bægisá - 01.12.2001, Blaðsíða 37

Jón á Bægisá - 01.12.2001, Blaðsíða 37
/ gálganum „Heldurðu að nú sé tími til að telja peninga? Lestu hvað í bréfinu stendur áður en hjarta mitt springur úr forvitni!" Sonurinn hóf upp lesturinn: „Strákurinn, sem hengdur var í dag, var bróðir minn..." „Hvað þá!" greip Petre fram í fyrir syni sínum. „Þeir hafa þá í raun og veru hengt hann!" Andlit gamla mannsins náfölnaði. „Hvað var það þá, sem vakti kátínu fólksins? Jæja, lestu, lestu! Ó, að augu mín væru lukt eilífu myrkri." „Hvað segir þú faðir minn?" spurði sonur hans. „Þú talar eins og þú værir sturlaður." „Lestu, ég er með ráði og rænu," sagði Petre reiðilega og í mikilli geðs- hræringu. Hann skalf líkt og hann þjáðist af hitasótt. Sonur hans hugs- aði sitt en hélt þó áfram lestrinum: „Faðir okkar var fátækur aðalsmaður. Þegar hann dó giftist móðir okk- ar öðrum aðalsmanni, sem starfaði í borginni. Hafði hann af okkur arf okkar, skipti honum fyrir vörur eða seldi fyrir peninga. Eftir sátum við með sárt enni. Meðan við vorum enn á barnsaldri dvöldum við í sveit, en móðir okkar og stjúpi höfðust við í borginni. Þegar þau komu á dvalar- stað okkar húðstrýktu þau okkur, slíkar voru barsmíðarnar. Hungraðir og klæðlausir reikuðum við um sveitina. Allir gengu í skrokk á okkur, meira að segja vinnuhjúin, þá sjaldan þau lágu ekki í leti. Ýmsum vandalausum blöskraði þessi meðferð, án þess þó að hafast að. Þegar við svo komumst á legg, losaði stjúpi okkar sig við okkur og sendi okkur á herskóla. Þar var sál okkar eitruð með rússneskum skömmum og for- mælingum. Auk þess vorum við nær dauða en lífi undan barsmíðum, jafnt að nóttu sem degi. Þetta var meira en við þoldum. Strukum við því í skjóli myrkurs. Héldum við heim í sveit okkar. Þar komum við okkur fyrir í gömlu húsi. En liðléttingar spörkuðu okkur þaðan út. Þannig hröktumst við á ver- gang, brauðlausir, heimilislausir, örvinglaðir og einmana. Engum virtist sáma hrakfarir okkar. Við vorum öllum framandi. Fólk taldi okkur að- eins þvælast fyrir sér. Héldum við nú til borgarinnar, harðskeyttir menn og illgjamir. Við hötuðumst út í lífið sjálft og einkum þó stjúpa okkar. Og við fjandsköpuðumst jafnt við góða menn sem vonda. Var móðir okkar ekki undanskilin í þeim efnum. Öllum mátti ljóst vera, að við höfðum verið rændir föðurarfi okkar. En hverjum stóð ekki á sama um það? Menn vildu hvorki veita okkur lið né vægð. Sú synd hvílir jafnt á öllum. Það var ekki aðeins stjúpfað- ir okkar, sem rændi okkur, heldur allir, þú ekki síður en aðrir. Ég á ykk- ur öllum grátt að gjalda og fyrir því skuluð þið finna meðan ég lifi. 011 fá/l< á JBa^íád - Elepter djákni var meira fyrir sopann en sálina 35
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84

x

Jón á Bægisá

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Jón á Bægisá
https://timarit.is/publication/1166

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.