Tímarit Máls og menningar - 30.03.2001, Síða 5

Myndir sem lofgerð til lífsins og Bækur sem bráðna í munni bls. 5
Bækur sem bráðna í munni
Kristín Gunnlaugsdóttir, myndlistarmaður
Mig langar að nefna þrjár bækur sem hafa verið mér
ofarlega í huga undanfarið. Sú fyrsta er Barnaboken
eftir Önnu Wahlgren, sænsk metsölubók um barna-
uppeldi. Engar klisjukenndar myndir, heldur 660
blaðsíður af fyrstu 16 árum barnsins, þar af 326
blaðsíður um fyrsta árið. Skrifuð af níu barna
einstæðri móður með mikla lífsreynslu. Hvert
einasta smáatriði í lífi barnsins er tekið fyrir og tengt
við nútímasamfélag. Bókin er skrifuð af skarpri
dómgreind og er ómissandi nýgræðingi í móður-
hlutverkinu eins og mér. Bók um lífið.
Svo er það allt öðruvísi efni, og þó, Platero og ég
eftir Juan Ramón Jiménez í þýðingu Guðbergs
Bergssonar. Stuttir kaflar eða sögur sem snerta fleiri
strengi í hjarta manns en maður vissi að væru til. Ég
les kaflana eins og ljóð og leyfi þeim að bráðna í
munninum eins og konfekti með himneskri fyllingu.
Svo ljúf, hæg og tregafull.
Nú yfir í okkar ástkæra móðurmál. Ég kynntist
fyrst í fyrra Ólafi Jóhanni Sigurðssyni sem rithöfundi
og þykir miður hve lítið ber á honum. Kannski er það
í samræmi við bækur hans því ljúfari, hljóðlátari og
hógværari texti hefur ekki gripið mig í langan tíma
eins og í bókinni Litbrigði jarðarinnar frá 1947.
Einstaklega kærkomið andsvar við hroka og hama-
gangi nútímans. Fallegt mál og náttúrulýsingar, sem
mér hafa hingað til þótt hvað leiðinlegast lestrarefni,
hélt mér fanginni og ég lifði mig inn í fábrotið líf
íslensks bændafólks á öndverðri 20. öld. Ekki síst
þegar sagan blandaðist tvísýnum veðraskiptum og
árstíðum. Bók sem ekki má hverfa.
G8126 tmm mars 22x27 Q.4.1 3/30/01 11:45 PM Page 5