Tímarit Máls og menningar - 30.03.2001, Síða 62

Þeir sem búa í kjallaraíbúðum mega hvorki vera of
stórir né of litlir. Ef þeir eru of stórir fá þeir
innilokunarkennd og reka jafnvel höfuðið upp undir,
þeir sem eru of litlir lenda í vandræðum með að sjá
út um gluggana, a.m.k. ef þeir vilja sjá eitthvað
annað en ský, himinn, fugla og stöku flugvél frá
Icelandair. Að þessu leyti hentaði það Karli
Hermannsyni fullkomlega að búa í kjallaraíbúð.
Hann var meðalmaður á hæð.
Það voru fimm ár frá því að hann flutti þarna inn
og í þessi fimm ár hafði þráhyggjan vaxið jafnt og
þétt frá því að vera lítil hugmynd, sprottin af snjallri
athugasemd, til þess að vera yfirþyrmandi verkefni
sem tók allan hans tíma og orku.
Klukkan var rúmlega fimm og hægindastóllinn
hans í kjallaraíbúðinni snéri í átt að götunni. Það var
dregið frá. Karl sat og trommaði með fingrunum á
stólarminn. Fötin hans lyktuðu alltaf af Salem lights.
Meira að segja eftir þvott. Þannig lyktaði líka Karl.
Hann var „Salem lights maður".
Hann spratt upp úr stólnum, slökkti loftljósið,
henti sér aftur í stólinn og hélt áfram að tromma, allt
á innan við fjórum sekúndum. Það sást mikið betur
út þegar ljósið var slökkt. Þess vegna er bannað að
hafa ljósið kveikt í bílum á ferð.
Margir áttu erfitt með að trúa því að íbúðin hefði
bara verið auglýst í Dagblaðinu eins og hver önnur
íbúð. Hann hafði hringt, fengið að skoða, hitt Björn
og flutt inn viku seinna. Það var auðvitað gerður
leigusamningur, það kom aldrei neitt annað til greina
og Karl vildi það líka. Hann hafði aldrei svikið undan
skatti og myndi líklega ekki gera það úr þessu,
jafnvel þótt hann fengi tækifæri til þess. Hann myndi
ekki gera Birni það.
Björn var mjög vingjarnlegur og talaði heilmikið
við hann þegar hann kom til að ná í lykilinn. Karl
hafði fengið á tilfinninguna að þeir væru gamlir
skólafélagar þó svo að hann vissi að þeir væru það
ekki. Björn hafði hlýlegt viðmót, spurði hann meira
að segja út í vinnuna sem var mjög sjaldgæft og það
virtist ekki einu sinni trufla hann að Karl reykti.
Honum virtist vera alveg sama. Þeir hittust svo í
Kringlunni um mánuði seinna. Karl var að koma af
efri hæðinni og kom strax auga á Björn sem var að
fara upp í rúllustiganum. Hann beið eftir því að Björn
kæmi auga á hann en hann gerði það ekki fyrr en
hann kallaði til hans um það leyti sem þeir mættust.
Björn leit upp, horfði framan í Karl en svaraði engu.
Hafði líklega ekki heyrt í honum eða þá bara ákveðið
að svara engu. Það var eins og hann þekkti hann
ekki aftur og þó höfðu þeir hist að minnsta kosti
þrisvar eða fjórum sinnum og talað saman.
„Blessaður Björn!“ kallaði Karl til hans, svona til
þess að hann áttaði sig á þessu, en þá var Björn
kominn of hátt í rúllustiganum til þess að hann
heyrði í honum. Ung kona sem var u.þ.b. sex, sjö
tröppum á eftir Birni, glotti til Karls. Hélt líklega að
hann væri einhver rugludallur enda vissi hún ekki að
I
.
F
l
o
k
k
u
r

-

S
t
a
ð
i
r

H
a
l
l
g
r
í
m
s
k
i
r
k
j
a
Ö
s
k
j
u
h
l
í
ð

V
i
ð
e
y
j
a
r
s
t
o
f
a

S
t
i
g
a
h
l
í
ð

6

Ú
t
v
a
r
p
s
h
ú
s
i
ð

R
ú
l
l
u
s
t
i
g
i
n
n
,

K
r
i
n
g
l
u
n
n
i

A
r
n
a
r
h
ó
l
l

V
a
r
ð
s
k
i
p
i
ð

Þ
ó
r

L
e
i
ð

6
,

M
j
ó
d
d

-

G
r
a
n
d
a
r

L
a
n
d
s
p
í
t
a
l
i
n
n

I
I
.
F
l
o
k
k
u
r

-

M
u
n
i
r

G
l
e
r
a
u
g
u

S
t
e
i
k
a
r
h
n
í
f
u
r

G
i
f
t
i
n
g
a
r
h
r
i
n
g
u
r

G
o
l
f
k
y
l
f
a

F
e
r
ð
a
t
a
s
k
a

Framhaldssaga í tíu köflum, skrifuð af tíu höfundum. Hver höfundur
Söguhetjurnar eru Karl Hermannsson og Vera Guðmundsdóttir. Um þau
Framhaldssaga tmm
Saga án fyrirheits
Þorsteinn Guðmundsson
Það er aldeilis stuð,
tautaði Karl
G8126 tmm mars 22x27 Q.4.1 3/30/01 11:55 PM Page 62