Tímarit Máls og menningar - 30.03.2001, Qupperneq 63

framhaldssagan, Þorsteinn Guðmundsson bls. 63
þeir byggju í sama húsi. Þetta var alls ekkert stórmál
en hafði engu að síður setið í Karli lengi á eftir. Hann
hafði ekki átt von á þessu frá Birni.
Nú sat Karl Hermannsson í hægindastólnum
sínum og beið eftir því að Björn Bjarnason
menntamálaráðherra kæmi heim til sín í íbúðina fyrir
ofan hann. Hann vissi að hann gæti þurft að bíða
lengi, jafnvel fram á kvöld og það var alltaf sá
möguleiki fyrir hendi að Björn hefði farið til útlanda.
Það gerðist oft, með nánast engum fyrirvara.
Karl leit á klukkuna en hún hafði aðeins bætt á
sig nokkrum mínútum frá því að hann leit á hana
síðast. Þetta gæti orðið löng bið, margar sígarettur
og margir bollar af koffeinlausu kaffi. Svo átti hann
líka von á Veru hvað úr hverju.
Karl hagræddi stórum gleraugunum á nefinu á
sér og hugsaði um fólkið í landinu. Fólkið og
hagkerfið og landslagið og allt á Íslandi. Og svo
auðvitað útlönd, því eins og Björn hafði margsinnis
bent á í greinum sínum á Netinu þá verður maður að
hugsa þetta allt í samhengi. „Í samhengi“, tautaði
Karl fyrir munni sér og kveikti sér í sígarettu.
Bíll renndi upp að húsinu. Þetta var bíllinn hans
Björns, Karl þekkti hann strax. Það er mismunandi
vélahljóð í bílum, mismunandi hljóð frá dekkjunum
og bíllinn hans Björns var auðþekkjanlegur. Hann
malaði eins og köttur. Karl hefði þekkt hann hvar
sem væri.
Hann spratt upp úr stólnum, stóð bísperrtur á
miðju gólfi og horfði út um gluggann, út úr lítillega
niðurgröfnum kjallaranum. Þetta var Björn sjálfur.
Og hann hafði dregið einhvern ungan mann með
sér heim. Mann sem var svo fínt klæddur að hann
gat ekki annað en verið utan af landi. Annars væri
hann líka sjálfur á bíl og hefði ekki þurft að sníkja far
með Birni. Karl hafði aldrei séð hann fyrr. Þetta var
ekki einn af aðstoðarmönnum hans. Ekki einn af
Heimdellingunum. Þessi var nýr.
Björn var í mjög góðu skapi. Það fór ekki milli
mála. Hann sagði eitthvað við unga manninn, ungi
maðurinn sagði eitthvað til baka og svo hlógu þeir
báðir.
Það er aldeilis stuð, tautaði Karl án þess að hafa
af þeim augun.
En jafnskjótt og þeir hurfu inn í húsið stökk hann
inn í eldhús, dró fram eldhúskoll og notaði hann til
þess að klifra upp á borð. Hann henti sígarettunni í
vaskinn svo hún truflaði hann ekki og lagði svo
eyrað við loftið. Þetta var timburhús og það var
hljóðbært. Hann heyrði trampið í þeim. Þeir drógu til
húsgögn og fengu sér að lokum sæti í stofunni. En
hann heyrði ekki hvað þeim fór á milli. Þeir töluðu of
lágt. Karl rétti úr fætinum og ýtti í ísskápinn sinn.
Stundum þurfti að ýta við honum til þess að lækka í
honum suðið. Stundum var það ekki nóg.
Hann leit á klukkuna, ekki af því að hann vissi
ekki hvað tímanum leið heldur þvert á móti til þess
að geta skammað Veru fyrir að vera of sein með
útprentunina. Vonandi hafði hún ekki gleymt þessu.
Það væri gremjulegt vegna þess að núna var
kominn tími til að skila þessu af sér. Nú var ekki eftir
neinu að bíða lengur.
Þorsteinn Guðmundsson er leikari og rithöfundur. Á sl. ári kom út
smásagnasafn hans, Klór.
K
r
u
l
l
u
j
á
r
n

E
l
d
s
p
ý
t
u
r

M
y
n
d
a
v
é
l

R
ó
s
a
v
ö
n
d
u
r

G
e
r
v
i
t
e
n
n
u
r

I
I
I
.
F
l
o
k
k
u
r

-

T
i
l
f
i
n
n
i
n
g
a
r

R
e
i
ð
i

Á
s
t

H
a
t
u
r

K
æ
t
i

H
u
n
g
u
r

G
r
e
m
j
a

S
o
r
g

Á
g
i
r
n
d

F
r
y
g
ð

Ö
f
u
n
d

þarf að velja eitt atriði úr hverjum flokki til að flétta inn í sinn kafla.
er ekkert vitað, hvorki hvernig þau tengjast né hvar þau eru stödd í lífinu.
án þess að hafa af þeim augun.
G8126 tmm mars 22x27 Q.4.1 3/30/01 11:55 PM Page 63