Tímarit Máls og menningar - 01.11.2005, Blaðsíða 45

Ljóð gripin sem hálmstrá
almannafæri eða varð uppvíst að einhverjum enn svakalegri dónaskap.
Allt þetta fuss, svo ekki sé minnst á ógnvekjandi mannmergðina á gang-
stéttum þessarar miklu borgar eða framandi tungumálið sem eftir á að
hyggja kann að hafa verið það sem gerði endanlega útslagið, - allt þetta
hafði lamandi áhrif á skræfuna mig svo ég steinhætti að yrkja. Ég var
komin í ókunnan heim og móðurmálið dugði mér ekki lengur til að lýsa
því sem bærðist innra með mér, hvað þá umhverfinu sem ég hrærðist í.
Skáldgáfan lá í dvala árum saman. Þessi ár koma ekki við sögu skáldfer-
ilsins nema lítillega og þá sem yrkisefni, löngu síðar. í bókinni Nú eru
aðrir tímar, sem kom út 1989, er stuttur ljóðabálkur sem ber heitið Úr
myndabók hugans - Moskva. Þar standa meðal annars þessar línur:
Svo ung
svo fávís
og dansaði náttlangt
um strætin
hélt að lygin
væri annarsstaðar
Eftir sex ár í Moskvu fór ég til Kúbu og dvaldist þar önnur sex ár. Ekki
var ég fyrr stigin þar á land en ég byrjaði aftur að yrkja. Kúba er eyja á
stærð við ísland og mikill léttir að koma þangað frá kuldalegum víðátt-
um Sovétríkjanna Allt varð einhvernveginn auðveldara viðfangs, meira
að segja ljóðasmíðin.
Þessi langa dvöl mín í skrýtnu löndunum, eða öllu heldur þessi langa
fjarvera frá heimahögunum hefur tvímælalaust sett sinn svip á ljóðin
mín. Ég geri ráð fyrir að ég hefði ort allt öðruvísi hefði ég tollað heima
og fetað hinn íslenska menntaveg. Til að mynda hefði heimþráin þá
varla skipað svo stóran sess í bókum mínum. Liggur nokkuð beint við
að álykta að í stað hennar hefði komið útþrá.
Fyrsta Ijóðabókin mín, Þangað vil égfljúga, kom út meðan ég bjó enn
í Havana. Ég fékk hana þó ekki í hendur fyrr en u.þ.b. hálfu ári eftir
að hún kom út, svo lélegar voru póstsamgöngur milli mín og Máls og
menningar í þá daga. Svo stóð ég þarna innan um pálmatrén einn sól-
ríkan dag og hélt á þessari bók, þessu andlega afkvæmi mínu, sem ég
hafði skilið eftir í höndum útgefandans, Sigfúsar Daðasonar, í síðustu
íslandsferð minni, en hann hafði lesið handritið yfir og bent mér á ýmis-
legt er betur mætti fara, meira að segja hafnað nokkrum ljóðum, þar á
meðal einu á þeirri forsendu að það væri of „SteinslegÚ - (mig minnir
að í því hafi komið fyrir orðasambandið „visin hönd“). Nú horfði ég í
kringum mig og fann engan lesanda, engan sem ég gæti spurt: hvernig
TMM 2005 • 4
43