Tímarit Máls og menningar - 01.11.2005, Blaðsíða 67

SORTNAR SENTRÚM
lýsingum á ofbeldisverkum þeirra. Svo yfirgengileg er ofbeldishneigðin
að þeir brenna sjúkrahús til grunna, bara sér til afþreyingar og kveikja
svo í hóteli í þeirri von að börn brenni þar inni!
Ofbeldi hvers konar er sjaldan fjarri andhetjum Megasar, þó að ekki
sé það í eins stórum skömmtum og í Birni og Sveini. Plastpokamaður-
inn er áður óþekkt tegund karlmanna í kveðskap um Reykjavíkurpilta,
drykkfelldi auminginn sem dettur ekki í hug að vinna fyrir brauði sínu.
Eigur sínar ber hann í plastpoka, hann liggur uppá einstæðum mæðrum
sem eiga íbúð, og „er bara hress“ í fyrstu, en síðan kárnar gamanið:
Og ég fíla ekki ávexti fornra ásta ég var ekki þar
og ég flæmi börnin út og oní miðstöðvarkompurnar
Loks fæ ég mér í glas og gleðskapnum linnir seint
ég geng í skrokk á dömunni en það er ekki illa meint
Liðið af Hlemmi þiggur heimboð hjá frúnni og mér
það hefur vetursetu meðan seðlar eru til og gler
Loks redda ég kaupanda það er langtum betra að leigja sér bara smærra
og daman lendir á bænum en ég flýg á braut með féð hærra og hærra
Elskhugar í kveðskap Megasar eru heldur óþrifalegur fénaður. Af því að
Tómas talaði svo fjálglega um Austurstrætisdætur þá læt ég ekki hjá líða
að minnast á ljóðmælanda í textanum „Veinaðu úlfur úlfur“, sem byrj-
ar á hefðbundinn hátt að manga til við konu: „Litla sæta Austurstrætis
liljan mín/ það er langt síðan ég horfði í þessi dimmu augu þín“, en fljót-
lega kemur í ljós að hann er enginn draumaprins: „Mig minnir ég hafi
barið þig ég man það ekki skýrt...“
Fleiri karlkyns andhetjur má finna í kveðskap Megasar sem ekki
eru einungis til þess fallnir að skopstæla hetjuljóð, birta innsýn í nýja
heima og sýna aðra hlið á íbúum höfuðborgarinnar. Einnig má í mörg-
um ljóðunum heyra enduróm af sögunum um góðglaða kvennamenn
landsbyggðarinnar sem eru svo dæmalaust aðlaðandi. Alla þessa Einsa
úr Eyjunum og Bjössa á mjólkurbílunum, sem eru ekki við eina fjölina
felldir í kvennamálum, en alltaf hressir, jákvæðir og vinsælir, þó að
mann gruni ýmislegt annað þegar rýnt er í textana.
Rómantíkin sem iðulega blómstrar í Þórsmörk og Atlavík og menn
eru „hlæjandi, syngjandi, frelsinu fagnandi11 er líka sett harkalega nið-
ur á jörðina í nútímalegum brag um útihátíð, sem einmitt ber nafnið
»Kvöld í Atlavík" en fjallar um stúlku sem verður ofurölvi og er nauðgað
TMM 2005 ■ 4
65