Tímarit Máls og menningar - 01.11.2005, Page 100

Bókmenntir
Við héldum til hafsins. Úr mollu háborga.
Girt af á eigin skika við leik sólar og skugga.
Vildum hvíla þreytt augu, heyra nið kufungsins.
Fundum hafrænu sem þvær sálina.
Róm annarrar öldu.
Haf og alda eru meðal tíðari orða í ljóðum Jóhanns, þau eru á vissan máta tákn
þeirrar hreyfingar og óróa sem oft býr að baki Ijóðmáli hans. En óróinn er líka
leit að kyrrð og friði og Snæfellsnesið býr sannarlega yfir slíkum andstæðum.
Og ekki aðeins Snæfellsnesið eins og lesa má í „Andardrætti (Ægissíðu)“ (39).
Eitt albesta ljóð bókarinnar, „Deyi ég“, virðist vera lagt í munn Frederico
Garcia Lorca. Það er í senn fjarlægt en þó yfirfullt af þrúgandi nærveru.
Lestin fer í gegnum tómlegt landslag.
Staðnæmist á brautarstöðvum
þar sem ekkert fólk er að sjá.
Aðeins eyðilegar byggingar.
Enginn kemur í lestina.
Viðvörunarmerki glymur
áður en dyrunum er lokað.
Deyi ég
hafðu svaladyrnar opnar.
Svo að ég heyri í kornskurðarmanninum.
Skáldið Jóhann Hjálmarsson ætlar sér ekki að láta vetrarmegn buga sig, beygja
sig né tugta. Mörgum hefur fundist bera nokkuð á svartsýni í ljóðum hans, þar
sé ekki bjart framundan. En ég er ekki frá því að heldur sé að rofa til í þessari
bók. Látum þessum pistli lokið með ljóðinu „Blálilju“ í þeirri von (44).
Skáldskapur er sjálfsmorðingi
sem lifir af ásetning sinn.
Mitt á meðal okkar.
Verður að finna leið.
Blálilja í íjöruborðinu.
Vonar að hún muni lifa.
Hve fögur og einmanaleg,
þú hugrakka lilja !
98
TMM 2005 • 4