Íþróttablaðið - 01.12.1948, Blaðsíða 89

IÞRÓTTABLAÐIÐ
79
dofnaði mjög yfir leiknum. I næstu lotu
lifnaði Mills við og hóf nokkra sókn,
en mætti þá gagnsókn af hálfu Lesnevich.
Um þessar mundir fóru áhorfendur að
hvetja keppendur t,il meiri dáða og
lagðist dómarinn á sveif með þeim og
áminnti keppendur. I 8. lotu lifnaði Mills
við á ný og náði nokkrum góðum vinstri
handar höggum. 1 9. lotu var óánægja
fólksins orðin svo mikil að dómarinn
hóf 10. lotuna með því að skipa báðum
að berjast. Þetta hafði þær afleiðingar
að báðir slepptu sér um stund og kom
Mills inn svo góðri vinstri handarsveiflu
á Lesnevich að hann riðaði og lá skömmu
síðar i gólfinu. Lesnevich reis upp þegar
búið var að telja upp að 9, en fékk
þá velútilátið hægrihandar högg, sem
sendi hann sömu leið til baka í gólfið.
Á síðustu stundu (9) reis Lesnevich upp
aftur og tókst með herkjum að verjast
frekari árás Mills. 1 næstu lotu hafði
hann náð sér aftur, en nú hafði Mills
vaxið ásmegin og gerðist all þunghöggur
þegar hann hitti. 12. lota var frekar jöfn
en í þeirri 13. var Lesnevich aftur búinn
að ná yfirhöndinni og sótti meira á. 1
14. lotu virtist Lesnevich vera búinn að
ná sínu fyrra öryggi en Mills átti enn
talsvert eftir og náði mörgum góðum
höggum. Strax í byrjun síðustu lotunn-
ar réðist Mills að Lesnevich, sem svar-
aði með höggi, en tókst þó ekki að
stöðva hinn vilta Breta né forðast hans
hættulegu vinstrihandarhögg. Lotan leið
þó án þess að nokkuð skeði en báðir
virtust vera orðnir þreyttir í leikslok.
Eftir gangi leiksins að dæma fannst mér
(og félögum mínum) að Lesnevich myndi
hafa unnið með litlum stigamun eða
héldi a. m. k. tigninni á jafntefli. Dóm-
ararnir voru á öðru máli og þegar hring-
dómarinn, Freddy Waltham, tilkynnti
að Mills hefði unnið á stigum kváðu við
óánægjuraddir í gegn um húrrahrópin.
Síðar kom í. ljós að stigamunurinn var
sáralítill, og töldu margir hnefaleika-
sérfræðingar að leikurinn hefði ver ð
svo jafn að sigur hvors um sig væri vel
verjandi. Persónulega álít ég það rangt.
að láta meistara tapa tign sinni nema
um greinilegan ósigur sé að ræða og
allir voru sammála um þaó að Lesnevich
hefði sýnt mun betri hnefaleik, þótt
10. lotan hefði næstum gert út af við
hann. I því sambandi skal þess getið
Mills t. h. sækir á Lesnevich.
að sumir fullyrtu að Lesnevich hefði
ekki verið kominn nógu snemma á fæt-
ur í siðara skiptið, og því raunverulega
verið „knock out“.
Þessi úrslit komu umheiminum yfir-
leitt mjög á óvart því almennt var Lesne-
vich talinn bera af öllum öðrum í létt-
þungavigt og jafnvel álitinn líklegur til
þess að sigra Louis þegar þar að kæmi.
ALÞJÓÐA-SUN DÞINGIÐ (FINA)
var haldið i London í sambandi við
Olympíuleikana. Island átti 2 fulltrúa
á þinginu, Erling Pálsson, sem var aðal-
fulltrúi og Ben. G. Waage.
Helztu samþykktir þingsins voru þess-
1. Að flugsund verði greint frá venju-
legu bringusundi og komi sú aðgreining
til framkvæmda 1. janúar 1949.
2. Að engar breytingar verði gerðar á
núgildandi sundknattleiksreglum fyrr en
1. janúar 1950, en viðkomandi þjóðir
hvattar til Þess að heyja öll stærri mót
sín samkvæmt Suður-Ameriku-reglunum.
3. Að OlympíusUndkeppnin fari fram-
vegis fram aðra viku leikanna og enn-
fremur að 3x100 m. boðsund (þrisund)
verði bætti við, bæði fyrir konur og
karla.
Þá voru gerðar ýmsar samþykktir
varðandi dýfingarkeppni, en þar sem
enn er ekki farið að keppa í dýfingum
hér á landi verður þeirra eigi getið að
þessu sinni.
ALÞJÓÐA-FRJÁLSÍÞRÓTTAÞINGIÐ.
(IAAF)
var haldið i London 9. og 10. ágúst 1948
og hófst kl. 10 f. h. báða dagana. Island
átti 2 fulltrúa á þinginu, Jóhann Bern-
hard, sem var aðalfulltrúi og Brynjólf
Ingólfsson.
Vegna rúmleysis í blaðinu verður að-
eins stiklað á stærstu málum þingsins
og þess, sem helst er í frásögur færandi.
Forseti IAAF, Burghley lávarður, setti
þingið og stjórnaði því. Var fundarstjórn
hans lipur og röggsamleg.
Strax í byrjun þingsins urðu deilur
um það hvort fulltrúi Palestinu, sem
þarna var mættur, gæti talizt fulltrúi
löglegs frjáls-íþróttasambands sinnar
þjóðar eða ekki og hvort hann væri því
löglegur fulltrúi á þinginu. Taldi Burgh-
ley að Palestína væri stjórnmálalega séð
ekki til og vildi ekki leyfa honum at-
kvæðisrétt, þótt hann fengi að sitja
sem áheyrendafulltrúi. Eftir langa mæðu
fór fram atkvæðagreiðsla um málið og
var fulltrúaréttur Palestinu felldur með
32:14 (Norðurlöndin öll, Bandaríkin og
Júgóslavía með Palestínufulltrúanum).
Þá voru teknar fyrir nokkra breyting-
artillögur við alþjóðareglur, flestar smá-
vægilegar og snerust einkum um fyrir-
komulag þingsins. Samkvæmt tillögum
stjórnarinnar var þetta samþykkt:
a) að Bo Ekelund yrði gerður að
ævi-heiðursforseta IAAF (eins og Sig-
frid Edström).
b) að stjórnin sé skipuð 7 í stað 6.
c) að mótstaða grinda í Evrópumeist-
aramóti og Olympíuleikum skuli ekki
vera minni en sem svarar 3,6 kg. og ekki
meiri en 4 kg.
Áhugamannareglnanefndin lagði fram
lagauppkast mjög svipað fyrri reglum
nema h-liður þess, sem fjallaði um
,,vinnutap“ og leyfði, að íþróttamaður,
sem væri eina fyrirvinna fjölskyidunn-
ar, mætti fá greitt vinnutap, þegar hann
keppti á Olympíuleikum, Evrópumeist-
aramóti eða öðrum stórum alþjóðamót-
um en því aðeins að það væri fyrir milli-
göngu sérsambands viðkomandi lands.
Harold Abrahams taldi sig andvígan
vinnubrögðum nefndarinnar, þ. e. a. s.
að hafa soðið reglurnar upp úr hinum
gömlu og úreltu reglum í stað þess að
semja algerlega nýjar reglur, er hæfðu
nútímanum og væru álveg óháðar þeim