Safnablaðið Kvistur - 2020, Síða 19

21
veit að geri þetta gegnumgangandi
eru Glasgow [Glasgow Museums] og
Liverpool [National Museums Liver-
pool]. Við vorum nálægt því í Te Papa
Tongarewa safninu og líklega það
næsta sem ég hef komist því að mæta
samfélaginu og uppfylla markmiðið
um aðgengi án aðgreiningar.
Þú spyrð um helstu tæki og tól til
að ná þessum markmiðum fram. Ég
held að ráðningar séu ótrúlega mik-
ilvægar og að of oft sé litið framhjá
þeim. Ef þú ert með stofnun þar sem
vinna eingöngu karlar, þá getur þú
ekki búist við að fá marga gesti sem
eru konur. Og öfugt. Ef safninu er
stýrt af konum og þar vinna einvörð-
ungu konur, og þú sérð bara konur
þegar þú kemur inn á safnið, þá
muntu ekki fá til þín stóra hópa af
gestum sem eru karlar. Þetta á líka
við um aðrar breytur. Ef starfsfólkið
er að öllu jöfnu hvítt, þá muntu ekki
ná til svarta gesta. Ef allt fólkið sem
þú sérð þegar þú kemur á safnið er
65 ára, mun það ekki höfða til ungra
gesta. Ef ég sem gömul manneskja
kem inn þar sem 19 ára ráða rýminu,
hversu auðveldlega líður mér eins og
þetta sé rýmið mitt? Þessi samsömun
– hvern sé ég þegar ég kem inn – hver
er stíllinn – hvernig er andrúmsloftið
– er mjög mikilvæg. Og á bakvið það
er auðvitað efnið sjálft, það sem er
undir yfirborðinu. Umfjöllunarefnið,
hvaða málefni eru ávörpuð, hvernig
eru þau ávörpuð, hvernig er fjallað
um þau, hverjir eru samstarfsaðilarn-
ir, og hversu djúpt inn í samfélagið
nærðu. Allt þetta er mikilvægt og þú
getur ekki gert bara eitthvað afmark-
að, það verður að vera allt samtímis.
Það er dálítið yfirþyrmandi verkefni
og okkur mistekst svo oft vegna þess
að við gerum sumt og höldum að það
sé nóg. VIð höldum að við getum gert
eitthvað eitt í einu, en það er í raun
heildarnálgunin sem skiptir máli.
Heldur þú að starfsfólk safna ótt-
ist breytingar? Að þau vilji ekki fá
alls konar fólk inn til sín, að það
vilji frekar starfa eins það er vant
og fá fólk á safnið sem er eins og
það sjálft?
Á einhvern hátt óttumst við öll það að
missa forréttindi, stöðu, eða að missa
störfin okkar. Ég held held hins vegar
að þetta sé kerfisbundnara en svo og
tengist því hvernig okkur hefur tekist
að tengjast inn í samfélögin okkar. Ég
held að það hafi líka með það að gera
hverjum við náum inn til að mennta
sig í þeim greinum sem leiða til vinnu
á safni. Eru söfn aðlaðandi vinnustaðir
fyrir fólk sem er kannski innflytjend-
ur, af fyrstu eða annarri kynslóð? Eða
er þetta kannski ekki mikilvægasti
geirinn? Menningararfleifðargeirinn
í Evrópu er ótrúlega hvítur, og ég held
að þar séu bæði útilokandi öfl að verki
og jafnframt að geirinn þykir ekki
skipta verulegu máli. Breyting á því
væri afdrifarík, þar sem söfn gera sig