Freyr - 15.12.1967, Blaðsíða 21

fengju veitingar og hvernig sem á því stóð,
þá vissum við aldrei af því, að húsnæði væri
af skornum skammti, enda minna við að
jafna en nú gerist. Kappkostað var að bæta
jörðina og hýsa eftir getu.
Það er erfitt að segja svo frá sínu
bernskuheimili, að sá þáttur beri ekki ofur-
liði aðra þætti í langri sögu staðarins. Ekki
tel ég ofmælt, að Vellir hafi verið okkur
systkinunum öllum hjartfólgnir og þó að
hið fagra stækki gjarna í endurminning-
unni, en hitt smækki, sem miður fer, þá er
það ekki rangminni, að í tíð foreldra okkar
var heimilislífið á staðnum að jafnaði glatt
og gott og alúð var af þeim lögð við að
koma þeim til nokkurs þroska, sem hjá
þeim áttu athvarf, hvort sem það voru
vandamenn eða vandalausir.
Vorið 1941 tók séra Stefán Snævarr við
Vallastað. Hann er kvæntur Jónu Gunn-
laugsdóttur frá Sökku og eru þau hjón
mjög samtaka um gestrisni og greiðasemi
alla, enda vinsæl að verðleikum. Þau
bjuggu allmörg ár góðu búi, en nú styttist
í veru þeirra á Völlum, því ákveðið hefur
verið að flytja prestssetrið að Dalvík. Verð-
ur því séra Stefán að líkindum síðasti prest-
urinn á staðnum. Vegna þessarar ráða-
breytni hefur fátt af húsum staðarins ver-
ið endurbyggt hin síðari ár og jarðnæði
leigt út.
Gólf og undirstöður kirkjunnar eru nú
teknar að fúna og þarf verulegrar viðgerð-
ar, en svo vel er kirkjan varðveitt að öðru
leyti, að hryggilegt væri, ef ekki tækist að
vernda hana.
Sóknarfólk Vallasóknar hefur fyrr sýnt
kirkju sinni umhyggju og tekst vonandi að
afla þess fjár, sem þarf til þess, að þetta
gamla guðshús hverfi ekki fyrr en nauð-
syn krefur.
Hvorki mun það okkur, sem heimili höf-
um átt á Völlum, né sóknarmönnum Valla-
sóknar sársaukalaust, að prestur hverfi af
staðnum, enda hefðin orðin löng, frá því að
Guðmundur góði réðzt árið 1190 til vistar
með Arnþrúði Fornadóttur og söng tíðir 1
Ólafskirkju. Þó skiptir það meginmáli, að
heill fylgi starfi þeirra presta, sem þjóna
eiga hinni gömlu Vallasókn.
Séra Páll Jónsson orkti þetta vers, e. t. v.
á Völlum:
Drottinn, nú er dimmt í heimi,
Drottinn, vertu því hjá mér.
Mig þín föður forsjón geymi,
Faðir, einum treysti ég þér.
Eilíf náð og elskan þín,
Ein skal vera huggun mín,
Eg því glaður mig og mína,
Minn Guð, fel í umsjón þína.
Honum sé falinn Vallastaður og íbúar
Svarfaðardals.
F R E Y R
483