Þjóðmál - 01.09.2016, Blaðsíða 76

Þjóðmál - 01.09.2016, Blaðsíða 76
Veraidlegri valdsmenn í þjóðríkjum svörtu Afríku fylgdu á eftirtrúboðunum með boðskap um að þeir innfæddu væru fæddir til þess að þræla fyrir hina hvítu innflytjendur. Afríka var auðug af málmum sem hin evrópska tækni- bylting gerði fært að vinna úr jörð og nýta til iðnaðar. Þar af leiðandi er komin á andleg miðstýring sem síðan leiðir til byltingar gegn fjölgyði og annarri hjátrú. Á kemst eingyði. Klerkastétt steypir veraldlegum valdaeiningum saman í aðrar óhlutbundnari stéttir undir merki eins guðs. Þar með eru orðin til þróunarskilyrði fyrir stærri menningarheildir. I Afríku, sunnan Sahara, voru skilyrði með lakasta móti fyrir slíka þróun frá frumþorpi til þjóðar, einkum vegna staðhátta sem helst hæfirtrú á náttúru- anda í lykilhlutverkum í lífi hvers manns. Ættbálkar svörtu Afríku héldust á stigi safnara eða veiðimennsku uns hvítir menn komu til sögunnar. Þeir fyrstu með Biblíuna á lofti (Livingstone). Að lokinni landnámstíð hvítra manna, samkvæmt skilgreiningum sjálfra þeirra, gerðust frumbyggjarnir svörtu Afríku gráðugir á neyslu og að því skapi veikari fyrir ásælni auðhringa í hagkerfi hvers lands um sig. Veraldlegri valdsmenn í þjóðríkjum svörtu Afríku fylgdu á eftir trúboðunum með boðskap um að þeir innfæddu væru fæddir til þess að þræla fyrir hina hvítu innflytjend- ur. Afríka var auðug af málmum sem hin evrópska tæknibylting gerði fært að vinna úr jörð og nýta til iðnaðar. Á nýlendutímabilinu lærðist negrunum hvað það er að tilheyra þjóð - sem þrælar eða jafngildi þræla miðað við nútímakröfur. Landamæri voru skýrt afmörkuð og íbúarnir töldust þegnar þeirra landa. Eftir síðari heimstyrjöldina tók vald- stjórnin að búast til brottferðar og frumbyggj- um var í styttingi kennt að sjá um sig sjálfir samkvæmt innfluttum lýðræðishugmyndum hvítra manna. Samfélagsgerðirfrumbyggj- anna voru fram að því goðsögulegar, með talinn sú kristilega nýlenduherranna. Þróunar- stigin eru þessu: fyrst ættbálkasamfélag, þá goðsagnalegt þjóðríki, svo þjóðfélag sem byggist á skólalærdómi á nútímavísu. Sköpunarsaga nútímasamfélaga hermirað frummenn hafi fyrst komið fram á vettvang sögunnar í Eþíópíu. Þeir hafi gengið af sér frummennskuna í leiðangri þaðan um aðra heimshluta, allt suður á Eldland í S-Ameríku. Leiðir hafi snemma á þessum ferli öllum skipst á Arabíuskaganum og þar um slóðir. Um þetta má lesa í Gamla testamentinu. Það má segja að hringnum hafi verið lokað nú þegar alþjóðlegar fréttamiðlanir dreifa upplýsingum um nútímalíf Afríkubúa með daglegum sjónvarpssendingum frá svörtu Afríku. 9. Sjálfsrækt Ólíkt okkur mönnunum lifir dýrið samkvæmt innbyggðu kerfi tákna sem það getur ekki haft áhrif á. Maðurinn hefur meðvitað vikist undan slíkri náttúrlegri leiðsögn og hefur í staðinn komið sér upp ytri búnaði menn- ingar sem hann hefur að nokkru leyti vald yfir Menningin, sama hver, leiðir hann með meðvituðum hætti að fyrirframvöldum mark- miðum. Hver svo sem sú menning er fylgir henni sannfæring um frelsi þeirra manna sem hana aðhyllast, frá dýrslegu og frumstæði til mannlegs og jafnvel guðlegs lokaáfanga. Leiðsögn menningarerflókin. Sú leiðsögn ber alltaf með sér að beina eigi mönnum af lægri stigum á önnur fullkomnari. Út á slíka samfylgd gengur samkeppni á hvaða sviði sem er. Meðal múslíma er leiðsögnin einkum andleg. Meðal gyðinga er hún hvort tveggja í senn, andleg og líkamleg. Jógar austurlanda vanrækja allt sem líkamlegt er nema nauðþurftir sínar. í spekiritum gyðinga segir að öllum mönnum sé hollt að ástunda líkamlegt erfiði til jafns við andlega ræktar- semi við Jave. Ég tek undir það. Eðlishvatir stýra flóknu atferli dýra alltaf á einn og sama veg, hver sem tegundin er, markmiðið er alltaf viðhald og endurnýjun tegundarinnar. Okkur mönnum hefur á hinn bóginn tekist að byggja kerfi úr reynslu okkar með innbyggðar 74 ÞJÓÐMÁL hausthefti 2016
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64
Blaðsíða 65
Blaðsíða 66
Blaðsíða 67
Blaðsíða 68
Blaðsíða 69
Blaðsíða 70
Blaðsíða 71
Blaðsíða 72
Blaðsíða 73
Blaðsíða 74
Blaðsíða 75
Blaðsíða 76
Blaðsíða 77
Blaðsíða 78
Blaðsíða 79
Blaðsíða 80
Blaðsíða 81
Blaðsíða 82
Blaðsíða 83
Blaðsíða 84
Blaðsíða 85
Blaðsíða 86
Blaðsíða 87
Blaðsíða 88
Blaðsíða 89
Blaðsíða 90
Blaðsíða 91
Blaðsíða 92
Blaðsíða 93
Blaðsíða 94
Blaðsíða 95
Blaðsíða 96
Blaðsíða 97
Blaðsíða 98
Blaðsíða 99
Blaðsíða 100

x

Þjóðmál

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Þjóðmál
https://timarit.is/publication/1175

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.