Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Blaðsíða 25

„Látið mig segja það sem sagan þarfnast“
Vísur eftir Sigfus Sigfusson
(Handrit Sólrúnar Eiríksdóttur frá Krossi19)
Fylgir stutt greinargerð hverri vísu.
Um fyrstu vísu:
Tilefnið er það
að móðir Einars,
Sigríður amma mín,
lét þau orð falla að
hann væri alveg
einasta barn sem
hún vissi til að ekki
hefði grátið um leið
og hann fæddist,
„enda hefur hann
hvorki verið hávær
eða fyrirferðamikill
enn sem komið er, „
sagði hún. Um þetta kvað Sigfús:
Einar lifir eins og ber,
ekki er vert að neita því,
hljóðlaus kom og hljóðlaus fer
himnaríki síðast í.
Um aðra vísu:
Áðume&dur Einar - sem fullu nafni hét Einar
Sveinn - átti heima hjá foreldrum mínum í
Refsmýri og Sigfús var þar einnig þegar þetta
gerðist - en það mun hafa verið um eða jafnvel
fyrir aldamót. Öllu fólkinu hafði verið boðið
til nágranna okkar að Ormarsstöðum. Var það
allt komið út á hlað nema Einar Sveinn. Hann
kemur fram í bæjardymar og segir: „Farið
þið af stað, ég er tilbúinn rétt strax!“ Fóm þá
allir af stað nenta Sigfús og einhver annar. Úti
var dimmt og blautt. Að lítilli stundu liðinni
segir Sigfús:
19 Samkv. athugasemd á handritinu, ritaðri með hendi Eiríks frá
Dagverðargerði. Hins vegar er ekki rithönd - né stafsetning -
Sólrúnar á handritinu og virðist það því frekar eftirrit - ellegar
uppritun samkvæmt frásögn hennar.
Vont er nú að vera einn,
vegurinn er seinfarinn.
Aldrei kemur Einar Sveinn
sem alltaf segist tilbúinn!
Um þriðju vísu:
Á Ormarsstöðum var á þessum árum
vinnumaður sem hét Hjálmar Jónsson. Hann
var roskinn nokkuð og hafði ekki verið við
kvenmann kenndur.
Þá bar það við eitt vor að stúlka sem hét
Anna réðist í vist að Ormarsstöðum. Fljótt
þóttust menn sjá að kærleikar tókust með
þeim Önnu og Hjálmari. Fréttist þetta eins
og gengur, ekki síst af því að hún var a.m.k.
20 árum yngri en hann. Um það kvað Sigfús:
Aldrei fyrri hafði hann
hýra átt sér vinu.
Á sextugs aldri síðast vann
sigur á kvenfólkinu.
Um fjórðu vísu:
Maður hét Halldór Jónsson. Hann var sunnan
úr Fljótshverfi, minnir mig. Hann var roskinn
þegar hann kom á Hérað og ekki hraustur.
Halldór var lagtækur, gamansamur og léttur
í máli. Hann hafði viðurnefnið „Kúði“. Hann
kvæntist ungri konu sem hét Stefanía. Þau
eignuðust nokkur börn en hrukku ekki til að
sjá fyrir bömunum og urðu að þiggja af sveit;
Fellahreppi. Þá varð það að ráði að Stefanía
flutti með tvö bömin til bróður síns sem bjó
ógiftur en hinum var komið fyrir og gefið með
þeim af hreppnum. En Halldór átti að fara um
sveitina og vinna viku á hverjum bæ. Kaupið
átti að vera 9 krónur á viku, sumar og vetur.
Halldór sem er kallaður „Kúði“,
keyrður fram í embættis skrúði,
gefmn út er görpum að þjóna,
gefst um daginn hálf önnur króna.
Sólrím Eiríksdóttir. Eigandi
myndar: Ljósmyndasafn
Austurlands.
23