Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Blaðsíða 118

Múlaþing
Þegar kominn var sá tími að húskveðjan átti
að hefjast og presturinn aldrei þessu vant
ekki mættur, fóru Haukdælir að grennslast
um hvað valda mundi, var símað bæði
hingað [til Þingeyrar] og í Keldudal, en
þegar það kom í ljós að hann hafði ekki
komið í Keldudal á nýársdag, voru menn
ekki lengur í neinum vafa um að eitthvað
alvarlegt hefði að höndum borið.9
Það fór sem oftar að fátt sagði af einum.
Mönnum brá illa við þessi tíðindi.
Prestur horflnn - Hafin leit
Strax og ljóst varð að eitthvað alvarlegt hafði
hent sr. Sigurð hófu Haukdælir og Kelddælir
umfangsmikla leit. Um þrjátíu leitarmenn
komu líka á báti frá Þingeyri.10 Einn leitar-
manna úr Keldudal, Elías Þórarinsson í
Hrauni, sem þá var kominn á unglingsár,
lýsti leitinni svo:
Var nú bmgðið við og leit hafin sem stóð
yfir í nokkra daga, án árangurs. Eg minnist
þess að 3. janúar sem var annar leitardagur
var mikið fjölmenni sem tók þátt í leitinni,
sjálfsagt upp undir 100 manns. En allt
kom fyrir ekki, maðurinn var horfmn. Hitt
var séð að allmörg snjóflóð höfðu hlaupið
niður hlíðina þar sem prestur átti leið um og
sum þeirra í sjó fram og eðlilega var leitað
hvað ákafast í þeim. Uti í Keldudal stóð
þannig að um nýárið var búið að ákveða
jólatrésskemmtun svo sem þá var venja til
og nánast árviss viðburður. Nú var þeirri
samkomu eðlilega frestað vegna þess sem
skeð hafði."
Angantý'r Amgrímsson kvað enn hafa verið
safnað liði „í tvö skifti 40-50 manns sem
mokuðu upp [hverja] holu og hvert gil að heita
9 Úr bréfi Angantýs Amgrímssonar, 18. apríl 1943.
10 Mbl. 5. janúar 1943.
11 Frásögn Elíasar Þórarinssonar.
mátti en þegar allt þetta reyndist árangurslaust,
voru menn ekki lengur í vafa um að hann hefði
með einhverjum hætti hlotið að fara í sjóinn“
og hélt áfram:
Hvemig slíkt hefði átt sjer stað var flestum
þó mikil ráðgáta, því lágsjávað var á
þessum tíma dagsins og því auðvelt að fara
fyrir framan ófæruna. Það eina hugsanlega
var, að hann hefði slasast í fjömnni og ekki
getað bjargað sér undan aðfallinu sem þá
fór í hönd. Var nú leitinni hætt að öðm leyti
en því, að farið var eftir fjörunni daglega
allan þann tíma, sem líkið var ófúndið.12
I blaðaviðtali var lýsing á aðstæðum höfð eftir
Óskari hreppstjóra Jóhannesssyni á Þingeyri
m.a.: „Þama er brimsorfið stórgrýti og var það
mjög ísað og svellbungur miklar um þetta
leyti. Hallast menn helzt að þeirri skoðun, að
prestur hafi hrapað þama á svellinu, steypzt
niður í ijöruna og sjórinn svo tekið hann þegar
flæddi.“13
Vart þarf að hafa orð um það hver áhrif
hvarf prestsins hafði á sóknarböm að ekki sé
minnst á þann sára harm sem kveðinn var að
fjölskyldu hans, eiginkonu og ungum bömum.
í huggunarbréfi til Gísla, föðurprests, skrifaði
Guðrún Benjamínsdóttir kennslukona á
Þingeyri m.a.:
Yfirleitt hjelt fólk hjer að sonur þinn hefði
drukknað fyrir ófæmnni. Aðrir ímynduðu
sjer að skeð gæti hann lægi á landi, hefði
orðið fyrir snjóflóði, þar á meðal var kona
hans, sem hjelt því fram að líkamsleifar
hans lægju á landi, en ekki í sjó og konan
hafði rjett fyrir sjer.14
12 Úr bréfi Angantýs Amgrímssonar, 18. apríl 1943.
13 Alþbl. 5. janúar 1943.
14 Úr bréfi Guðrúnar Benjamínsdóttur, 16. apríl 1943.
116