Múlaþing: byggðasögurit Austurlands - 01.01.2015, Blaðsíða 43

Jóhann Magnús Bjarnason skáld í Kanada og Árni Oddsson lögmaður á Leirá
Árni lögmaður Oddsson
I
Kaupmannahafnar hann bíður í borg
en brýn er nauðsyn að hverfa heim.
Því dómþingi Islands nú dregur að,
þar dæmt skal í málum hans tveim.
Islandsfor eru haldin í haf,
og Herlúff Daa er í geði kátt.
Hann veit það, að Ámi í tæka tíð
ei tekur í málum þátt.
Hygginn og slægur er HerlúffDaa,
hann hefúr þeim skipherrum boðið fé,
sem neita Áma um far til Fróns
svo fjarri hann þinginu sé.
Svo gengur nú Ámi um götur og torg,
og gremja ríkir í huga hans ströng.
Hann gengur með búðum á bryggjur fram,
og biðin nú fínnst honum löng.
Hann finnur þar kaupmenn og farmannalýð
og fé hann og hundmð i jörð
hverjum, sem flytur hann vestur um ver.
En veðrin æ geisa þar hörð.
Og kaupmannalýður í kampinn þá hlær
og kveður nú djarft, því pyngjan er full:
Við getum en viljum ei sigla þann sjó,
Þó silfúr þú bjóðir og gull.
Ámi gengur með fjörunum ffam
og finnur og mælir við gamlan hal:
„Flytjir þú mig yfir íslands ál
ég auðugan gjöra þig skal.“
Hinn gamli halur sín greiðir net
og gefur svar mjög þurrlegt og stutt:
„Á kugg slíkan mínum, um íslands ál
fær enginn sig lifandi flutt.“
Þá mælir hann Ámi við þreklegan þul
og þrá sér lýsir lýsir í máli og raust:
„Flytji mig enginn til Fróns þetta vor
er faðir minn öreigi í haust.“
Hinn gamli halur sín greiðir bönd
og gætir að rám og hverjum streng:
„Væri ég yngri, ég vogaði þá
með vöskum og hugrökkum dreng.“
Þá mælir hann Árni við þreklegan þul,
og þreki lýsir nú raustin hans há :
„Eg stýra skal sjálfur í stormum þeim kugg
og ströndum á íslandi ná.
Hinn gamli haldur glottir við tönn
„Gæfúnnar,“ segir hann „freista ég vil,
og halda með þig á hafið í kvöld
ef hefurðu atorku til.“
II
Snekkjan með Áma er haldin í haf,
hún heldur út Norðursjó.
Og suðaustan vindur í seglin blæs,
en siglt þykir Áma ekki nóg.
Og Ámi heldur um hjálmuvöl
og hrópar á skipsins menn:
„Hefjið þið seglin húnum að
og herðið á strengjunum enn.“
Og suðaustan vindur í seglin blæs,
og siglt þykir hásetum nóg,
Því siglur bogna með köflum í keng,
og kulborði er hátt yfxr sjó.
Á borðum snekkjunnar beljar sjór,
það brakar í stokkum og rá.
Þeir draga upp skip þegar Færeyja fjöll
í fjarska hefjast úr sjá.
Fólkið á eyjunum horfir til hafs
svo hrópar það allt í senn:
„Væri það ekki svo fáskrúðugt far,
þá fæm þar kóngsins menn.“
41