Morgunblaðið - 16.12.2021, Side 64

64 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 16. DESEMBER 2021
✝
Gunnar Að-
alsteinsson
fæddist í Reykjavík
1. júlí 1958. Hann
lést á heimili sínu í
Kópavogi 5. desem-
ber 2021.
Foreldrar hans
voru Valgerður
Ólafs Stefánsdóttir,
f. 1.2. 1919, d. 26.5.
1994, og Einar Að-
alsteinn Gunnars-
son, f. 20.10. 1909, d. 21.6. 1988.
Systir hans er Silja, f. 3.10. 1943.
Gunnar lauk sveinsprófi í
pípulögnum 1981 og starfaði við
þá iðn alla tíð. Árið 1987 hóf
hann sambúð með Soffíu Jó-
hönnu Gestsdóttur, f. 25.7. 1959,
og gengu þau í hjónaband 15.11.
1997. Fyrir átti hún dótturina
Sólrúnu Aspar, f. 5.4. 1977. Son-
ur hennar er Baldur Blær, f.
25.7. 2005. Saman áttu þau Em-
ilíu Maí, f. 7.5. 1986, eiginkona
hennar er Hrafnhildur Skúla-
dóttir, f. 11.12.
1986. Saman eiga
þær Söru Jóhönnu,
f. 10.5. 2006, Gunn-
ar Skúla, f. 23.2.
2017, og Anton Em-
il, f. 15.9. 2019. Val-
gerði Dís, f. 4.1.
1991, unnusti henn-
ar er Halldór Mar-
geir Hönnuson, f.
25.1. 1989. Saman
eiga þau Sædísi
Heru, f. 13.7. 2019.
Gunnar og Soffía bjuggu alla
tíð í Kópavogi. Hann var mikill
áhugamaður um fótbolta og
Fram var hans lið. Hann var
fastakúnni í Salalaug og var
virkur félagsmaður í Lions-
klúbbi Kópavogs.
Útför hans verður gerð frá
Digraneskirkju í dag, 16. des-
ember 2021, kl. 11.
Hlekkir á streymi:
https://www.digraneskirkja.is/
https://www.mbl.is/andlat
Elsku besti pabbi minn er dá-
inn.
Ég sakna pabba svo gífurlega
mikið, ég sakna raddarinnar
hans, ég sakna hlátursins, ég
sakna lyktarinnar, ég sakna nær-
verunnar og stuðningsins. Ég
sakna samtalanna, ég sakna
knúsanna og ráðanna. Ég sakna
næstu áratuganna án hans. Ég
sakna þess að hann einfaldi fyrir
mér lífið þegar ég á það til að
flækja það. Á sama tíma og ég er
buguð af söknuði og sorg er ég
einnig þakklát.
Ég er þakklát fyrir að hafa
fengið hann inn í líf mitt og að
hafa fengið að hafa hann hjá mér
allan þennan tíma. Ég er þakklát
fyrir allt sem hann kenndi mér.
Hann var mín helsta fyrirmynd í
lífinu og allir mínir bestu eigin-
leikar eru honum að þakka. Hann
gerði allt sem ég bað hann um, en
ól mig þannig upp að ég væri ekki
að biðja um eitthvað sem ég gæti
gert sjálf. Hann hafði einfalda
sýn á lífið, var ekki að flækja
hlutina að óþörfu og kenndi mér
að lífið er ekki svo flókið. Ég er
sorgmædd yfir því að börnin mín
hafi ekki fengið lengri tíma með
honum, en á sama tíma þakklát
að þau hafi fengið að kynnast
honum. Ég er þakklát fyrir það
að hann hafi náð að ættleiða mig
rétt áður en það var of seint. Ég
er þakklát fyrir að hafa valið syni
mínum nafnið hans, svo nafnið
hans muni hljóma alla daga
heima. Hann dýrkaði og dáði
barnabörnin, og ég er glöð að
eiga nóg af sögum að segja þeim
öllum um ókomna tíð.
Ég á erfitt með að hugsa mér
lífið án hans og hvernig í ósköp-
unum ég eigi að gera þetta án
hans, þó ég finni það í hjartanu að
hann gaf mér öll þau verkfæri
sem ég þarf, ásamt leiðbeining-
um um hvernig á að ferðast um í
lífsins stormi, og ég mun lifa líf-
inu áfram eftir hans fyrirmynd.
The stars are not wanted now: put out
every one;
Pack up the moon and dismantle
the sun;
Pour away the ocean and sweep up
the wood;
For nothing now can ever come
to any good.
(W.H. Auden)
Já hver þarf nú stjörnur? Lát myrkvast
himins hjól,
pakkið saman tungli, hlutið sundur sól.
Sturtið niður sjónum, og sópið
trjám burt.
Um svona hluti verður aldrei framar
spurt.
(Þýðing: Þorsteinn Gylfason)
Emilía Maí Gunnarsdóttir.
Að skrifa minningarorð um
pabba er eitthvað sem mig óraði
ekki fyrir að þurfa að gera í ná-
inni framtíð. Fyrir mér var pabbi
einstakur maður með hjarta úr
gulli. Hann var kletturinn minn
og sú manneskja sem ég gat
treyst á og leitað til. Í minningu
minni er hann ljúfur maður, elju-
samur, hógvær og umburðar-
lyndur. Pabbi var líka rosalega
nægjusamur og gaf ég honum
sokkapar í jólagjöf ár eftir ár,
enda átti ég ekkert að vera að
eyða peningum eða hafa fyrir
honum. Pabbi var maður fárra
orða og var ekki að flækja hlutina
að óþörfu. Þegar ég lít til baka á
æskuárin mín þá var pabbi minn
helsti stuðningsmaður. Hann
mætti á hvern einasta fótbolta-
leik og æfingar árin mín í fót-
bolta, fór með í allar keppnisferð-
ir og studdi mig í gegnum námið
mitt. Pabbi var ekki bara góður
pabbi, heldur líka besti afinn. Ég
kynntist nýrri hlið á honum þeg-
ar dóttir mín fæddist og sá
hversu mikið hann dáði hana og
elskaði. Ég syrgi að hafa ekki
fengið meiri tíma með pabba. Ég
syrgi að dóttir mín fái ekki að
vera í afa fangi eins og hún var
vön að vera. En að sama skapi er
ég þakklát fyrir það að hann var
pabbi minn og góða sambandið
okkar á milli. Það verður erfitt að
ganga lífsins veg án pabba en sú
þrautaganga er óumflýjanleg. Ég
mun tileinka mér gildin sem
pabbi lifði eftir og halda minn-
ingu hans á lofti með sögum og
myndum.
Þar til við hittumst á ný.
Þín dóttir,
Valgerður Dís
Gunnarsdóttir.
Í lífi mínu var afi Gunni einn af
mínum bestu vinum. Hann var
einn duglegasti maður sem ég hef
hitt. Hann fór í sund alla virka
daga, var virkur meðlimur í
Lions-klúbbi og var hörkudug-
legur í vinnu. Hann var sannur
Frammari í húð og hár og mætti
á nánast alla leiki sem Fram spil-
aði. Við vorum með góðlátlegan
ríg á milli okkar um hvort væri
betra, Fram eða KR. Sama hvar
ég spilaði, hvort sem það var fyrir
KR eða eitthvert annað lið var
hann alltaf mættur að styðja við
bakið á mér, sama hvort það gekk
vel eða illa. Þegar ég lít til baka
og hugsa um það sem stendur
mest upp úr varðandi samskipti
mín við afa, er hversu mikla trú
hann hafði á mér. Þegar ég var
búin að missa alla trú á sjálfa mig
var það alltaf hann sem lét mig
byrja að trúa aftur. Hann mætti á
alla leiki hjá mér í fótboltanum og
var minn dyggasti stuðningsmað-
ur. Hann hringdi í mig vikulega,
bara til að heyra í mér og spyrja
hvernig ég hefði það. Afi átti
margar skemmtilegar sögur til
að segja og var alltaf til í smá
sögustund og kaffisopa. Hann
hefur alltaf verið til staðar fyrir
mig, sama hvað amar að. Þótt ég
sé KR-ingur og Púllari í þokka-
bót hafði hann alltaf trú á mér.
Hann var frábær maður í alla
staði og vildi engum illt. Hann
dró fram það besta í mér og gerir
það enn í dag. Afi var mikill
brandarakarl og tókst alltaf að
láta mig brosa þótt það væri erf-
itt. Það var alltaf stutt í hláturinn
og auðvelt að koma honum í gott
skap. Afi var maður sem opnaði
sig kannski ekki mikið við marga,
en hann sagði alltaf við mig að ég
gæti alltaf talað við hann. Sökn-
uður er eitthvað sem lýsir tilfinn-
ingunum mínum mikið þessa
dagana, en mér er það mikilvægt
að hugsa jákvætt og minnast
hans með stolti og gleði. Ég er
heppin að hafa kynnst þessum
frábæra manni og fá að hafa hann
í lífi mínu. Hann lítur eflaust til
mín og ég vona að hann sé stoltur
af mér. Ég væri ekki sama mann-
eskja og ég er í dag ef ekki hefði
verið fyrir hann. Afi Gunni er mín
stærsta fyrirmynd og mun alltaf
vera það. Ég elska þig, afi.
Sara Jóhanna
Geirsdóttir Waage.
Það má heita fáránlegt að
skrifa minningargrein um litla
bróður sinn og þess ætti enginn
að þurfa en dauðinn er tillitslaus
– og stundum einmitt fáránlegur.
Ég var fimmtán ára þegar Gunni
bróðir fæddist og pabbi og
mamma urðu svo blessunarlega
upptekin af honum næstu árin að
þau höfðu engan tíma til að rek-
ast í mér. Hann bjargaði alveg
djamminu mínu á menntaskóla-
árunum. Ég fékk sárasjaldan að
passa hann, af sömu orsökum, en
þá sjaldan það gerðist og þá
sjaldan hann var óvær við þau
tækifæri nægði að taka hann á
hné sér og greiða ljósu lokkana
hans með mjúkum bursta, þá
steinþagnaði hann og sofnaði svo
fljótlega. Hann var yndislegt
barn, fallegur og þægur – að
minnsta kosti oftast.
Ég flutti að heiman um hríð en
þegar hann var sjö ára sneri ég
aftur með dótturina Sif og settist
að í gamla herberginu mínu.
Hann varð alveg hugfanginn af
þessari litlu „systur“ og þó að við
mæðgur flyttum svo bráðlega út
af heimilinu var Sif hjá ömmu
sinni á daginn fyrstu árin og þau
Gunnar urðu bestu vinir í heimi.
Aldursmunurinn milli okkar
systkinanna olli því að sambandið
var stopult þar til við Gunnar
bóndi minn (allir þessir Gunnarar
í kringum mig!) keyptum okkur
allt of dýrt hús til að geta verið í
Laugarneshverfinu nærri pabba
og mömmu. Þá gerði bróðir minn
sér lítið fyrir og keypti húsið með
okkur, fékk kjallarann og bíl-
skúrinn og bjó þar þangað til
hann flutti til æskuástarinnar,
hennar Soffíu Jóhönnu. Þá pass-
aði einmitt fyrir okkur að fá kjall-
arann undir dætur okkar eina af
annarri.
Á tímum annríkis í kröfuhörð-
um störfum alla daga vikunnar
hittumst við systkinin allt of
sjaldan. Mér fannst það óþægi-
legt og þegar aðstæður skánuðu
stakk ég upp á því við hann að við
hittumst einu sinni í mánuði og
borðuðum saman í hádeginu.
Þetta urðu dýrmætar stundir þar
sem við hlýddum hvort öðru yfir
allt sem gerst hefði í fjölskyld-
unum báðum síðan síðast. Þá
kunni maður líka á öllu skil þegar
fjölskyldurnar hittust í heilu lagi.
Gunnar skipti um vinnu fyrir
fáeinum árum, sér til ómældrar
ánægju. Mín ánægja var þó minni
því í nýju vinnunni fór hann oft út
á land í verkefni. En það var ótrú-
lega gaman að hlusta á hann tala
um þessi verkefni og staðina sem
hann dvaldi á. Honum fannst
hann vera að kynnast landinu
sínu almennilega í fyrsta sinn.
Þegar hann var í bænum leit
hann inn og það gerði hann síðast
tveim dögum áður en dauðinn
sótti hann svo hræðilega óvænt.
Hann kom í kaffi og ég dreif í að
baka vöfflur handa okkur (aldrei
slíku vant). Þegar hann fór hafði
hann orð á því að kaffið hefði ver-
ið gott – en því var hann ekki van-
ur, frekar gerði hann góðlátlegt
grín að stóru systur. Skyldi hann
hafa grunað eitthvað?
Við mæðgurnar grátum sáran
með Soffíu, Sólrúnu, Emilíu og
Valgerði Dís. Við höfum allar
misst mikið en barnabörnin hans
þó mest. Því afi Gunnar var ein-
stakur afi.
Silja Aðalsteinsdóttir.
Gunni frændi, litli bróðir
mömmu, var sjö árum eldri en ég.
Og þar sem ég var mikið í pössun
hjá ömmu og afa árin fram að
grunnskólaaldri var Gunni
frændi eins og stóri bróðir minn
og sem slíkur sinnti hann ýmsum
klassískum stórabróðurhlutverk-
um eins og að kenna mér að hjóla,
passa mig á hrekkjusvínum, ýta
mér á skíðasleða og stríða mér
pínulítið. Reyndar man ég lítið
eftir stríðninni, ég man betur
hvað hann var þolinmóður og
hlýr. Ég man líka þegar okkur
leiddist svo ofboðslega biðin á að-
fangadag að við laumuðumst til
að leita að jólagjöfunum, fundum
þær reyndar ekki, en fundum
þessa fínu möndlugjöf – fallegt
smákökubox í laginu eins og turn,
fullt af örlitlum kökum með
glassúrtoppum í mismunandi lit-
um. Við ætluðum bara að smakka
eina, en kláruðum allt úr boxinu
og möndlugjöfin því snautlegri en
amma hafði ætlað sér þau jólin.
Gunni frændi safnaði teikni-
myndablöðunum Sígildum sög-
um, sem ég mátti skoða og síðar
lesa ef ég fór vel með. Í herberg-
inu hans Gunna kynntist ég í
fyrsta sinn Macbeth, Ferðinni til
tunglsins, Jóhönnu af Örk, Rób-
inson Krúsó og ótalmörgum öðr-
um bókmenntaverkum og hreint
ótrúlegt hvað maður man úr
þessum blöðum. Þar las ég líka
Kim-bækurnar og seinna Bob
Moran. Gunni var á þessum árum
alæta á tónlist, hann átti fínan
plötuspilara og kynnti mig fyrir
jafn ólíkum tónlistarmönnum og
Smokey, Lindu Ronstadt, AC/
DC og Blondie.
Þegar við urðum bæði fullorð-
in teygðist á vegalengdinni á milli
okkar og við hittumst helst í fjöl-
skylduboðum þar sem Gunni var
stoltur og glaður með henni
Soffíu sinni og dætrunum Sól-
rúnu, Emilíu og Valgerði Dís og
undanfarin ár hafa bæst við
tengdabörn og barnabörn, hon-
um til svo mikillar gleði.
En þótt við hittumst sjaldnar
vissi ég alltaf að ég átti hann að –
jafnmikið núna og fyrir 50 árum
þegar ég kom skælandi inn á
Hraunteiginn og kvartaði yfir
stráknum í næsta húsi sem hafði
strítt mér, þá var Gunni frændi
fljótur af stað. Ég vona að hann
hafi í hjarta sínu fundið að það
var eins hjá mér, ég hefði komið
við fyrsta kall.
Hann Gunni frændi hefði átt
að lifa svo miklu lengur, hefði átt
að kynnast barnabörnunum sín-
um svo miklu betur, ferðast til
fleiri landa með Soffíu, upplifa
meira og njóta.
Hjartans samúðarkveðjur
sendi ég Soffíu, Sólrúnu, Emilíu,
Valgerði Dís og barnabörnunum
fimm.
Ég vona að draumalandið taki
vel á móti þér, elsku Gunni
frændi.
Sif Gunnarsdóttir.
Í dag fylgjum við Gunna mági
mínum síðustu sporin. Það er
eitthvað sem við áttum ekki von
á.
Við höfðum þekkst í næstum
hálfa öld, fyrst í stórum vinahópi
ásamt Soffíu Helga, Laufeyju og
fleira góðu fólki.
Laufey féll frá langt um aldur
fram og voru Gunni og Soffía
traustir vinir hennar í erfiðum
veikindum hennar allt til enda.
Gunni og Soffía eiga þrjár
dætur, Sólrúnu Aspar, Emilíu
Maí og Valgerði Dís, og var hann
þeim góður pabbi og dásamlega
góður afi barnabarnanna fimm
sem hann dáði og þau hann. Þetta
verða tómleg jól án hans fyrir
þau. Gunni var mikill fjölskyldu-
maður, fjölskyldan var númer
eitt og Fram í öðru sæti.
Elsku Gunni mágur minn, ég
veit að sólin skín á þig, góði mað-
ur. Góða ferð.
Valgerður (Vallý) mágkona.
Traustur maður með skemmti-
legan húmor kemur í hugann
þegar ég hugsa til Gunnars Að-
alsteinssonar.
Fyrstu kynni mín af Gunna
voru seint á síðustu öld, maður
áttaði sig fljótt á því að þar var
sérstaklega staðfastur og trygg-
ur maður á ferð.
Gunni, eins og hann var jafnan
kallaður meðal samstarfsfólks-
ins, starfaði sem pípari hjá okkur
í AH pípulögnum í 24 ár. Hann
var mikilvægur starfsmaður og
traustari mann var ekki hægt að
hugsa sér. Hógværð og lítillæti
voru hans aðalsmerki, hann vildi
alltaf láta verkin tala. Öll mál sem
hann tók að sér voru leyst af alúð
og fagmennsku.
Ég vil fyrir hönd samstarfs-
fólks og fjölskyldu minnar votta
aðstandendum Gunnars samúð
okkar.
Hugur okkar er hjá þeim á
þessum erfiðu tímum.
Andrés Þór Hinriksson.
Gunnar
Aðalsteinsson
Harpa Heimisdóttir
s. 842 0204
Brynja Gunnarsdóttir
s. 821 2045
Kirkjulundur 19 | 210 Garðabær
s. 842 0204 | www.harpautfor.is
Vesturhlíð 2 | Fossvogi | s. 551 1266 | utfor@utfor.is | utfor.is
VIÐ ÞJÓNUM ALLAN SÓLARHRINGINN
Útfararþjónusta
í yfir 70 ár
Ástkær faðir okkar, stjúpfaðir, tengdafaðir,
afi, langafi og bróðir,
GUNNAR VALDIMARSSON
frá Heydal,
lést á Hjúkrunarheimilinu Eyri á Ísafirði
laugardaginn 11. desember.
Útför hans verður gerð frá Ísafjarðarkirkju laugardaginn
18. desember klukkan 11. Gestir eru velkomnir en vinsamlegast
framvísi gildu hraðprófi. HVEST býður upp á hraðpróf milli kl. 10
og 12 á föstudag 17. desember (skráning á heilsuvera.is).
Viðburðastofa Vestfjarða mun streyma útförinni.
Hermann S. Gunnarsson Þorgerður H. Kristjánsdóttir
Valdimar S. Gunnarsson L. Kristín Gunnarsdóttir
Bergsteinn Gunnarsson Kristín Ósk Jónasdóttir
Gunnar Þ. Gunnarsson Hrund Hjaltested
Herdís Halldórsdóttir
Ingibjörg Steinunn Valdimarsdóttir
barnabörn og barnabarnabörn