Borgfirðingabók - 01.12.2006, Blaðsíða 161

Borgfirðingabók 2006
159
Mér telst til að ég hafi haft kr. 5.95 á tímann. Þessir aurar fóru allir í
sparibauk.
Hafborgin fékk ekki góða umsögn hjá þeim sem voru hásetar
á henni. Það var alltaf verið að miða hana við Eldborgina sem var
þrisvar sinnum stærri. Það var óréttlátt. Þegar m/s Hilmir fórst
mánaðargamall var forstjóri Gríms h/f kallaður til skrafs og ráða
norður á Akureyri. Aðalsteinn Bjömsson, kenndur við Bjarg, ók
honum. Farið var að kveldi og ekið alla nóttina og komið til Akur-
eyrar að morgni. Heyrði ég að lagðar hefðu verið fyrir forstjórann
tvær tillögur: að stækka þann skrokk sem þegar var fullsmíðaður eða
breyta fyrirkomulagi í þilfarshúsi og taka það rými sem ætlað var fyrir
káetu undir matargeymslu. Lestarrými átti að vera óbreytt en færast
fram um 70 sm og steypa í botninn á milli banda þunga sem næmi
um átta tonnum. Þá voru ferskvatnsgeymar, sem áttu að vera frammi
í skipinu milli hásetaklefa og lestar, staðsettir aftur í skipinu undir
matargeymslunni. Steypan dreifðist frá afturhluta vélarrúmsbotns
fram að þili milli lestar og hásetaklefa. Síðari kosturinn var valinn.
Hafborg var afar sterkbyggt skip og vandað. Ég vil nefna það að
þilfarshúsið var einangrað milli jáms og klæðningar með þurrkuðum
reiðingi. Þetta kom í ljós þegar verið var að sjóða hring festan við
stýrishúsið og kviknaði í reiðingnum og þurfti að rífa dálítið af
klæðningunni innanverðri til að kæfa eldinn.
Hafborgin þótti ekkert happaskip meðan Borgnesingar áttu hana,
og var hún kölluð Háskaborg, en hún var seld vestur til Bolungarvíkur
þar sem Einar Guðfinnsson eignaðist hana. Þar voru skipstjórar á
henni bræður tveir af Ströndum, Haraldur og Benedikt Agústssynir.
Meðan þeir voru með hana var hún alltaf aflahæst, enda sagði Einar
Guðfinnsson í ævisögu sinni hana hafa verið sitt mesta happaskip.
Hún var síðar seld Jóni Magnússyni á Patreksfirði og hann fiskaði
einhver ósköp á hana. Frá Patreksfirði fór hún til Keflavíkur og þar
endaði hún sína daga með því að hún var brennd 29 ára gömul og
hæfir nú að ég hætti.
Til gamans bæti ég þó við smásögu. Einu sinni þegar við vorum að
leita að síld á Skagagrunni í þokusúld og þokuruðningi lét skipstjóri
þann sem var við stýrið stýra eftir strikum og kallaði það hvernig stýra
skyldi gegnum slöngu sem lá frá bassaskýlinu og inn í stýrishúsið.