Morgunblaðið - 15.10.2022, Blaðsíða 33

MINNINGAR 33
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 15. OKTÓBER 2022
✝
Anna Júlía
Hallsdóttir
fæddist í Hallkels-
staðahlíð í Hnappa-
dal 3. febrúar
1930. Hún lést 5.
október 2022 á
Dvalar- og hjúkr-
unarheimilinu
Brákarhlíð í Borg-
arnesi.
Foreldrar henn-
ar voru hjónin
Hallur Magnússon og Hrafn-
hildur Einarsdóttir í Hallkels-
staðahlíð.
Anna Júlía var eitt tólf barna
þeirra hjóna. Þau eru Einar, f.
ung að vinna við bú og heim-
ilishald foreldra sinna í Hall-
kelsstaðahlíð.
Anna Júlía fór til náms á
Húsmæðraskólann á Laug-
arvatni. Hún flutti síðan til
Reykjavíkur og vann m.a. í
Vinnufatagerð Íslands, var í
vist á nokkrum heimilum og
starfaði í fiski. Einnig var hún
kaupakona á Seylu í Skagafirði.
Rúmlega þrítug flutti hún heim
í Hallkelsstaðahlíð og bjó þar
þar til í lok febrúar árið 2020
en þá flutti hún á Brákarhlíð.
Útförin fer fram frá Kol-
beinsstaðakirkju í dag, 15. októ-
ber 2022, og hefst kl. 14.
1927, Sigríður Her-
dís, f. 1928, Sig-
fríður Erna, f.
1931, Ragnar, f.
1933, Margrét
Erla, f. 1935, Guð-
rún, f. 1936, Magn-
ús, f. 1938, Svein-
björn, f. 1940,
Elísabet Hildur, f.
1941, Svandís, f.
1943, og Halldís, f.
1945. Látin eru
Magnús, Einar, Guðrún, Svan-
dís, Ragnar, Sigríður Herdís og
Sigfríður Erna.
Anna Júlía eða Lóa eins og
hún var ævinlega kölluð byrjaði
Elsku Lóa amma okkar allra í
fjölskyldunni hefur fengið hvíld og
með söknuði kveðjum við einstaka
konu sem átti svo mikið í okkur öll-
um sem hana þekktum.
Þeir sem fengu að kynnast Lóu
vita hvað hún var einstaklega ljúf og
góð manneskja, en allt var gert í ró-
legheitunum með blíðu og hlýju. Við
erum nú nokkuð mörg sem fengum
að njóta góðs af samveru með Lóu
sem börn og búum vel að því alla
ævi. Það er mitt happ að vera eitt af
þeim börnum sem ólust upp í Hlíð
og þá var nú gott að hafa Lóufaðm
til að leita í. Ekkert var meira nota-
legt en að skríða upp í rúm á kvöldin
þegar mamma var farin í fjósið, fá
svo Lóu til að lesa fyrir sig sögu og
liggja svo hjá sér þar til ég í sofnaði
værum svefni vitandi af því að hún
væri að passa mig. Alltaf gaf Lóa
sér tíma til að hjálpa manni, en ef ég
fann ekki hlutina þá vissi Lóa alltaf
hvar allt var.
Það eru ófá börnin sem Lóa hefur
kennt að spila og eitt af mínu fyrstu
minningum er að sitja inn í dagstofu
við gamla borðið og spila við Lóu Ól-
sen Ólsen. Auðvitað leyfði hún mér
oft að vinna en hafði hún samt
lúmskt gaman að því ef ég tapaði og
varð pínu fúl. Lóa hafði skemmti-
legan húmor og átti nú alveg til að
gera góðlátlegt grín, sposk á svip
með stríðnisglampa í augunum.
Hún Lóa var einstaklega þolin-
móð og oft þegar mamma var að
kenna mér eitthvað, en kannski bú-
in að gefast upp á brussuskapnum í
mér, þá kom Lóa með sín rólegheit
og náði að kenna mér ýmislegt.
Það er svo margt að minnast og
svo margar hlýjar minningar sem
ég á um hana Lóu.
Þegar ég sjálf varð svo fullorðin
og fór að eiga mín börn þá fengu
þau að kynnast umhyggjunni hjá
henni Lóu. Stelpunnar mínar
hugsa til hennar með söknuði og
hlýju því hún var þeim alltaf svo
góð eins og Lóa var við alla krakka
sem voru í lífi hennar. Allir eiga
eftir að sakna hennar Lóu. Emilia
mín hafði einmitt orð á því að hún
Lóa væri nú eflaust hjá okkur,
myndi eftir að passa okkur og auð-
vitað væri hún enn að prjóna ull-
arsokka. Það var nefnilega þannig
að ekkert var betra á jólunum en
að fá frá Lóu ullarsokka og vett-
linga í jólagjöf. Þeir munu hlýja
litlum tásum og hjörtum um
ókomna tíð.
Elsku Lóa mín takk fyrir allt
sem þú hefur gert fyrir mig, takk
fyrir alla hlýjuna, takk fyrir að ala
mig upp, takk fyrir að gera allt
miklu betra og gefa mér svona
mikið. Það er nefnilega það sem þú
gerðir, en þú gafst svo mikið með
þinni hlýju og einstöku rósemd án
þess að ætlast til nokkurs til baka.
Það er gott veganesti út í lífið að
hafa alist upp hjá þér og fengið að
njóta samveru þinnar í lífinu.
Hvíldu í friði elsku Lóa mín.
Hildur Sveinsdóttir.
Lóa móðursystir mín hefur
kvatt í hinsta sinn. Hógvær, hlý og
þakklát eins og hún var ævinlega.
Hún fékk tíma til að kveðja og var
þakklát fyrir það. Stórfjölskyldan
var henni allt og góðar fréttir af
henni voru lífið sjálft.
Ég á henni að þakka umhyggju,
hlýju og gleði fyrir fimm ættliði.
Amma Hrafnhildur og Lóa áttu
traust og gott samband alla tíð.
Mamma og Lóa voru afar nán-
ar, sérstaklega síðustu árin þegar
þær töluðu saman í síma a.m.k.
einu sinni á dag. Þegar mamma
féll frá erfði ég þessar stundir.
Símtal frá Lóu fyrir tíufréttirnar
var orðinn fastur punktur í lífinu.
Fréttir af daglegum störfum hér í
Hlíðinni voru bestu fréttirnar fyr-
ir hana.
Þegar Mummi sonur minn kom
í heiminn varð hann eins og ég
einn af hennar börnum. Ekki
minnkaði hlýjan og aðdáunin þeg-
ar Atli Lárus sonur Mumma
fæddist. Lóa dýrkaði litla mann-
inn og var dásamlegt að sjá þau
hittast.
„Hvað er að frétta af litla polla,“
og svo ljómaði hún.
Minningar mínar frá unga aldri
eru margar tengdar Lóu og henn-
ar lífi. Hún kenndi mér að spila
grúfu, prjóna og stoppa í ullar-
sokka. Ef maður bað Lóu að gera
eitthvað þá var það alltaf sjálfsagt.
Hún gerði alltaf allt fyrir alla sem
hún gat og það með bros á vör.
„Lóa, hvar er þetta og hvar er
hitt?“ og Lóa fann alltaf allt.
Þolinmæði var henni ríkulega
gefin og sást það best á samskipt-
um hennar við börnin á hennar
lífsleið. Hún var nánast amma
allra þeirra og gaf sér endalausan
tíma. Klukkustundirnar sem hún
var að svæfa börn eða lesa fyrir
þau eru klárlega óteljandi.
Óteljandi eru líka sokkarnir og
vettlingarnir sem Lóa prjónaði og
gaf ættingjum og vinum. Þeir
munu ylja um ókomin ár bæði lík-
ama og sál.
Þegar ég var lítil átti ég þann
draum heitastan að kunna og fá að
marka lömb. Eins og gefur að
skilja er það ekki verk fyrir börn
en Lóa fann lausn á þessu máli.
Tíminn kom innvafinn í pappír á
þessum árum. Pappírnum safnaði
Lóa saman og klippti síðan út eft-
irlíkingu af lambseyrum. Þessi
lambseyru sem Lóa bjó til skiptu
tugum í hverri viku og voru nýtt
upp til agna. Lóa var ekki mikill
bóndi en nokkur voru þau verk
sem hún tók að sér sem skiptu af-
ar miklu máli í búskapnum. Kík-
irinn var aldrei langt undan og
mörgum kindum bjargaði hún
þegar hún sá eitthvað sem þarfn-
aðist nánari skoðunar.
Fjárstofninn hennar var ekki
stór en samanstóð af Lögg og
Fegurð sem voru endurnýjaðar
eftir þörfum.
Hún taldi hrossin í hverri girð-
ingu oft á dag og fylgdist vel með að
ekkert færi út fyrir. Það voru mikil
viðbrigði þegar hún flutti á Brák-
arhlíð og lagið kíkinn á hilluna.
Þegar Lóa flutti á Brákarhlíð
voru skrítnir covid-tímar en hún
tók þessum umskiptum af æðru-
leysi eins og henni einni var lagið.
Lóa og Svenni áttu góðar stundir
saman á Brákarhlíð rétt eins og
hér heima. Samkennd, hlýja og
virðing einkenndi þeirra daglegu
samskipti. Starfsfólki Brákarhlíð-
ar eru hér færðar innilegar þakkir
fyrir hlýja og góða umönnun.
Við hér í Hlíðinni þökkum Lóu
fyrir það sem hún gaf okkur öll-
um. Minningin um ljúfa, góða og
umhyggjusama konu lifir og yljar.
Sigrún Ólafsdóttir
og fjölskylda.
Hlý, ljúf, róleg og vildi allt fyrir
alla gera. Það er það sem kemur
upp í hugann þegar ég sit hérna og
hugsa um elsku Lóu okkar. Að
koma í sveitina var hápunkturinn
þegar ég var yngri. Sveitin mín var
staður þar sem mér leið alltaf svo
vel og hlakkaði alltaf til þess að
fara í sveitina, aðstoða við fjárhús-
verkin, prakkarast með Mumma,
fara í brekkurnar á sleða og bara
njóta lífsins. Alveg sama hvaða
tíma árs þá var Lóa alltaf mætt til
að hugsa vel um okkur börnin,
passa að við værum klædd eftir
veðri, og þótt við værum ekki alltaf
sammála og fyndist á tíma þetta
vera óþarfa tuð þá skein það í gegn
að hún var bara að hugsa um okkar
velferð. Þannig var hún Lóa, hugs-
aði fyrst og fremst um að okkur liði
vel. Mér er minnisstæð ein ferð í
sveitina þegar ég var lítill pjakkur,
ég var að fara einn í sveitina sem
var alls ekkert vinsælt hjá litla
mömmustráknum sem ekkert vildi
fara nema með mömmu innan seil-
ingar. Við fórum saman með rút-
unni og ég man þetta eins og það
hefði verið í gær, það var stutt í tár-
in en hún Lóa tók í höndina á mér
og ég fann að ég var í góðum hönd-
um, hún passaði að ég væri örugg-
lega sofnaður á undan henni með
sögustund og hún og nafni dekruðu
við litla mömmustrákinn sem naut
sín í botn í þessari ferð. Það eru svo
margar skemmtilegar og fallegar
minningar úr öllum sveitarferðun-
um. Í seinni tíð áttum við Lóa mörg
skemmtileg samtöl, bæði þegar við
heimsóttum hana og svo öll símtöl-
in, hún Lóa var fyrirmyndar eldri
borgari, hún kvartaði aldrei og var
alltaf svo þakklát og jákvæð, þegar
ég verð eldri borgari þá verður hún
Lóa mín fyrirmynd, taka lífinu með
ró, jákvæðni og þakklæti. Við fjöl-
skyldan erum svo heppin að eiga
fulla poka af hlýjum Lóu-lopavett-
lingum og Lóu-ullarsokkum sem
munu ylja Svandísi Sif, Sverri
Hauki og Sölku Rögn á köldum
vetrardögum. Vettlingarnir og
sokkarnir eru nefnilega alveg eins
og hún Lóa okkar var; hlýir og góð-
ir.
Takk fyrir allt sem þú gerðir
fyrir okkur Lóa mín, þú varst ein-
stök manneskja og ég er svo þakk-
látur fyrir alla þína hlýju og vænt-
umþykju í gegnum tíðina. Ég mun
að sjálfsögðu verða við ósk þinni
þegar við kvöddumst seinast.
Ragnar Sverrisson.
Lóa var yndisleg, hlý og fórnfús.
Hún varð einhvern veginn amma
allra þeirra barna sem urðu þeirrar
gæfu aðnjótandi að dvelja í lengri
eða skemmri tíma í Hallkelsstaða-
hlíð og langamma barna þeirra!
Lóa eignaðist ekki börn sjálf, enda
helgaði hún líf sitt stórfjölskyld-
unni í Hlíð og eignaðist með gæsku
sinni hlut í huga og hjarta fjölda
barna sem henni tengdust. Þar á
meðal mín, systkina minna, barna
og barnabarns.
Það er fjöldi barna sem lærðu að
spila Þjóf og Ólsen Ólsen hjá Lóu
og kunnu vel að meta þær stundir
sem hún gaf þeim í spilamennsk-
unni. Þolinmæði Lóu virtist óþrjót-
andi, í spilamennsku með börnum,
við að taka til og að halda öllu snyrti-
legu og hreinu í Hlíð. Ef ég skildi
eftir flík í sófa eða á gólfi, þá, eins og
fyrir töfra, hvarf flíkin og birtist
snyrtilega samanbrotin á sínum
stað. Þökk sé Lóu.
Lóa var einhvern veginn hljóðlát
kjölfesta í lífinu í Hallkelsstaðahlíð
allan þann tíma sem ég man hana í
Hlíð, þótt fyrstu minningar mínar
um hana hafi verið frá Reykjavík
þar sem hún bjó um tíma og vann í
Vinnufatagerðinni eins og systir
hennar hún Fríða, Sigfríður Erna,
gerði nánast öll sín fullorðinsár á
vinnumarkaði. Fríða lést fyrir
nokkrum misserum, södd lífdaga.
Það var einmitt á Tómasarhaganum
þar sem þær systur bjuggu saman
ásamt „stóru“ systur sinni, skör-
ungnum henni Sirrí, Sigríði Herdísi,
sem einnig lést fyrir nokkrum miss-
erum. Þar bjó einnig föðursystir
þeirra og afasystir mín, Fanney
Magnúsdóttir, fyrstu ár lífs míns.
Það eru hlýjar minningar sem ég á
frá sunnudagsheimsóknum þangað.
Blessuð sé minning þeirra allra. Lóa
flutti aftur heim í Hallkelsstaðahlíð
þar sem hugur hennar var og bjó
þar í hátt í sex áratugi þar til hún
flutti í Brákarhlíð í Borgarnesi fyrir
nokkrum misserum þar sem hún
varð þeirrar gæfu aðnjótandi að
hafa bróður sinn Svenna, Svein-
björn Hallsson, nærri sér. Hann lifir
systur sína sem hann deildi heimili
með ásamt fleiri systkinum nær allt
sitt líf. Lóa hélt áfram að huga að
honum fram á síðustu dægur.
Talandi um systkinin. Amma
mín, Hrafnhildur Einarsdóttir, stóð
uppi sem ekkja 39 ára gömul með 12
börn á framfæri, það elsta Einar á
18. ári og það yngsta Halldísi,
þriggja mánaða, en hún var skírð
við kistu afa míns og nafna, Halls
Magnússonar, árið 1945. Nú eru
þau einungis fjögur eftir, Svenni,
Margrét Erla eða Maddý, Elísabet
Hildur eða Stella og Halldís. Auk
þeirra systkina sem fyrr er getið þá
voru það Einar, Ragnar, Guðrún
eða Dúna, pabbi minn, Magnús, og
Svandís. Öllu þessu fólki á ég mikið
að þakka, verandi öll sumur frá
fæðingu og fram yfir fermingu í
Hlíð, en ekki síst henni Lóu minni
sem eins og áður sagði var hljóðlát
kjölfesta í lífinu í Hallkelsstaðahlíð.
Blessuð sé minning Önnu Júlíu
Hallsdóttur, Lóu. Hennar er sárt
saknað af mörgum.
Hallur Magnússon.
Anna Júlía Hallsdóttir
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, sonur, afi, langafi, langalangafi
og bróðir,
STEFÁN ÞÓR GUÐMUNDSSON,
Suðurgötu 36, Sandgerði,
lést laugardaginn 8. október.
Útförin fer fram frá Sandgerðiskirkju föstudaginn 21. október
klukkan 12.
Gotta Ása Ingibjörg Sigurbjörnsdóttir
Júlía S. Stefánsdóttir Jón Bjarni Sigursveinsson
Grétar Páll Stefánsson Erla Sveinbjörnsdóttir
Þórdís Stefánsdóttir Bergmann Skúlason
Stefán Stefánsson Sesselja S. Guðmundsdóttir
Guðmundur M. Stefánsson Þóra Rut Jónsdóttir
Guðný Nanna Stefánsdóttir
barnabörn, barnabarnabörn, barnbarnabarnabörn
og systkini hins látna
Ástkær móðir okkar og amma,
HILDUR GÍSLADÓTTIR
hárgreiðslumeistari,
áður til heimilis á Fálkagötu 3,
lést á Droplaugarstöðum aðfaranótt
föstudagsins 7. október.
Útförin verður gerð frá Neskirkju mánudaginn 31. október
klukkan 13.
Ómar Stefánsson
Sara Stef. Hildardóttir
Rakel Hildardóttir
Dýrleif Gígja Magnadóttir
Úlfhildur Melkorka Magnadóttir
Sólbjört Vera
Steinunn Lilja Draumland
Freyja Eilíf Draumland
Elsku hjartans móðir okkar, tengdamóðir,
amma, langamma og systir,
MARGRÉT BENJAMÍNSDÓTTIR,
Magga Ben.,
lést á lungnadeild Landspítalans í Fossvogi
1. október.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Fjölskyldan þakkar kærlega fyrir hlýhug og auðsýnda samúð.
Sérstakar þakkir fær starfsfólk lungnadeildar fyrir góða
umönnun, stuðning og umhyggju við erfiðar aðstæður.
Sæmundur Bæringsson Hrönn Sigurðardóttir
Anney Bæringsdóttir Gunnar Júlíusson
Dagný Dögg Bæringsdóttir Ívar Guðmundsson
Kolbrún I. Benjamínsdóttir
og ömmubörnin
Ástkær eiginmaður, faðir, tengdafaðir, afi
og langafi,
ÁSGEIR HALLDÓRSSON
framkvæmdastjóri,
lést á líknardeild Landspítalans í Kópavogi
12. október.
Elín Fanney Guðmundsdóttir
Kristín Ásgeirsdóttir Haukur Már Ólafsson
Gunnlaugur Ásgeirsson Ásta Sigurðardóttir
Arndís Halla Ásgeirsdóttir
Margrét Ásgeirsdóttir
Ágúst Hilmisson
Arnaldur Hilmisson Þorgerður Pálsdóttir
Hlíf Hilmisdóttir Jóhann Hólm Kárason
barnabörn og langafabarn
Elsku hjartans faðir okkar, afi, tengdafaðir,
sonur, bróðir og sambýlismaður,
GUÐMUNDUR TRYGGVI JAKOBSSON
vélamaður,
lést í faðmi fjölskyldunnar mánudaginn
10. október.
Útför hans fer fram frá Keflavíkurkirkju fimmtudaginn
20. október klukkan 13.
Birna M. Guðmundsdóttir Ingvar Þór Björgvinsson
Sara Dögg Guðmundsdóttir
Tryggvi Jökull Elíson
Elísabet Sóley Ingvarsdóttir
Jakob Helgason Birna Ingunn Guðmundsdóttir
Kristbjörg Stefánsdóttir
systkini hins látna og fjölskyldur þeirra