Morgunblaðið - 22.10.2022, Blaðsíða 25

MINNINGAR 25
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 22. OKTÓBER 2022
✝
Ásmundur Þór-
hallsson fædd-
ist á Ormsstöðum í
Eiðaþinghá 28.
september 1935.
Hann lést á Hjúkr-
unarheimilinu
Sunnuhlíð 10. októ-
ber 2022.
Foreldrar hans
voru Sigrún Guð-
laugsdóttir frá
Fremstafelli Köldu-
kinn S-Þing., f. 30. júní 1898, og
Þórhallur Helgason frá Skóg-
argerði Fellum, f. 1. mars 1886.
Systkini hans voru Ólöf, Guð-
laugur, Anna og Helga.
Ásmundur var í farskóla í
Eiðaþinghá, eins var hann í
heimakennslu á Ormsstöðum.
Ásmundur stundaði nám við
Eiðaskóla veturna 1950-51 og
1951-52. Veturinn 1955-56 stund-
aði hann nám við Hólaskóla.
frá Skógum austur að Orms-
stöðum í Eiðaþinghá. Fyrir aust-
an starfaði Ásmundur í 25 ár
sem umsjónarmaður fasteigna
hjá Alþýðuskólanum á Eiðum
ásamt því að vera í félagsbúi með
Guðlaugi bróður sínum á Orms-
stöðum. Árið 2018 fluttu Ás-
mundur og Þórunn í Kópavog.
Börn þeirra hjóna eru: 1) Odd-
steinn Gunnar, f. 26. apríl 1975.
Maki hans er Berglind Gunn-
arsdóttir, saman eiga þau þrjú
börn, Gunnar Tjörva, Þórönnu
Stefaníu og Freyju Gunnheiði. 2)
Þórhallur Rúnar, f. 23. janúar
1977. Maki hans er Lilja Sigurð-
ardóttir, saman eiga þau þrjú
börn, Hörpu Sif, Trausta og Við-
ar Loga. 3) Anna Sigrún, f. 14.
maí 1978. Maki hennar er Ingvar
Sigurður Alfreðsson, saman eiga
þau þrjú börn, Viktor Örn, Ás-
mund Steinar og Þórunni Örnu.
4) Guðjón Eiður, f. 17. júlí 1980.
Maki hans er Sigríður Tryggva-
dóttir, saman eiga þau tvö börn,
Darra Stein og Aðalbjörgu
Heiði.
Útför fer fram frá Eiðakirkju
í dag, 22. október 2022, klukkan
11.
1971 kynntist
hann konu sinni
Þórunni Sigríði
Oddsteinsdóttur frá
Úthlíð í Skaft-
ártungu, f. 1938, d.
2022. Þá starfaði
hún sem handa-
vinnukennari við
Alþýðuskólann á
Eiðum en Ásmund-
ur starfaði við bú
foreldra sinna á
Ormsstöðum.
Saman fluttu þau að Skógum
undir A-Eyjafjöllum, bjuggu þar
frá 1973-1984. Í Skógum sinnti
Ásmundur ýmsu viðhaldi og ný-
byggingum hjá bændum undir
Eyjafjöllum. Á þessum árum
fékk hann sveinsbréf í húsa-
smíði. Eins ferðaðist hann mikið
um Vesturland og kenndi rún-
ing.
Árið 1984 flytur fjölskyldan
„Ei gleymast fögur kynni.“
Svoleiðis endaði ljóð sem þú
samdir í minningu fjölskylduvin-
ar. En þannig er það líka með þig
elsku pabbi minn.
Mikið er orðið tómlegt að hafa
hvorki þig né mömmu. Ég sem
ætlaði að hafa ykkur miklu leng-
ur hjá mér í Kópavoginum. En
þannig er nú gangur lífsins og
þín kynslóð gerir sér fulla grein
fyrir því. Eins og þú sagðir
skömmu fyrir andlátið þegar þú
vissir í hvað stefndi: „Þetta er
bara gangur lífsins.“
Ég á þér svo margt að þakka
og svo margir sem hugsa með
þakklæti til þín. Þú varst einn af
þeim greiðviknustu og fórst aldr-
ei nokkurn tímann fram á að fá
eitthvað í staðinn. Þú hjálpaðir
bara þeim sem þurftu aðstoð og
ekkert meira um það. Þú gekkst í
verkin með krafti og gleymdir þá
oft að hlífa sjálfum þér. Ég og
minn maður grínumst stundum
með það þegar ég ætla að drífa
hlutina af, böðlast áfram, þá
segjum við stundum: „Ætlarðu
að taka Ásmund á þetta!“
Þegar maður hugsar til baka
er líka magnað að sjá hverju þú
hefur áorkað, með kraftinn, vilj-
ann og óbilandi áhuga að vopni.
Þú varst líka svo ákafur í því að
finna leiðir til að gera verkin létt-
ari. Þvílíkt verkvit í einum manni
sem allt lék í höndunum á og svo
bráðskarpur.
Eins og það að ráðast einn í
framkvæmd á heimarafstöð,
koma á fót fiskeldi og margt
fleira. Ekkert af þessu var auð-
velt og svo heljarinnar mikil
vinna og bras en áfram hélst þú.
Eins það að fylgja draumum sín-
um eftir, gefa út tvo einsöngs-
diska. Í dag værir þú sennilega
titlaður frumkvöðull og uppfinn-
ingamaður.
Svo var hjartahlýjan þín, hún
var næg fyri allavega tvo í viðbót.
Að fá svona hressilegt kreist við
komu eða brottför var svo nota-
legt, held að minn elsti hafi feng-
ið Ásmundar afa faðmlagið í sínu
DNA. Að sjá hvað þú kysstir og
knúsaðir barnabörnin, það var
svo auðséð hvað þér þótti vænt
um þau öll og lést það óhikað í
ljós bæði bæði í orðum og verki.
Þessi hjartahlýi karl var líka
svo mikill grallari og grínari. Tók
sjálfan sig ekki of hátíðlega. Ég
er einmitt svo glöð að sá hæfileiki
hefur skilað sér áfram til okkar
systkinanna og áfram. Hver
nennir að vera þessi fúli!
Pabbi gat alveg reiðst, gat
verið fljótur upp þegar eitthvað
gekk ekki alveg eins og hann
vildi eða eitthvað að tefja hann.
Það er auðvitað þannig að þegar
hugurinn er á fullu og hugmynd-
irnar hlaðast upp getur verið erf-
itt að hægja á. En hann var líka
fljótur niður.
Það sem ég er líka svo þakklát
fyrir er hvað þau mamma komu
vel fram við alla, aldrei heyrði
maður þau tala illa um nokkurn
mann og ef maður var fúll við
einhvern var aldrei tekið undir
það. Ekki síst var okkur kennt að
bera virðingu fyrir þeim sem
áttu undir högg að sækja og að
öll vinna væri virðingarverð. Að
koma vel fram við alla. Þetta er
ómetanlegt veganesti.
Elsku hjartans pabbinn minn,
mikið var ég heppin að eiga
svona pabba.
„Ei gleymast fögur kynni.“
Stelpan þín,
Anna Sigrún.
Nú kveð ég minn kæra
tengdaföður.
Það er hægt að nota mörg orð
til að lýsa Ásmundi tengdapabba
mínum, hann var; skemmtilegur,
góður, þrjóskur, hjartahlýr,
harðduglegur, mikil félagsvera,
minnugri en allt og allir, söng-
fugl og sögukarl, þetta er það
helsta sem kemur upp í hugann
þegar ég minnist hans.
Hann var einstaklega dásam-
legur afi barnanna okkar. Aug-
ljóst var að barnabörnin hans,
ellefu með tölu, voru gersemar í
hans augum og það var yndislegt
að sjá hann ljóma af stolti þegar
hann sagði sögur af þeim og
þeirra afrekum. Hann og dóttir
mín áttu sönginn sameiginlegan
og sungu mikið saman, hún gat
kennt afa sínum leikskólavísur
og afi kenndi skottunni svo eitt-
hvað ögn eldra. Sonur minn gat
setið endalaust við hlið afa síns, í
þögn og haldið í höndina á hon-
um, þarna hittust tveir tilfinn-
ingaríkir þrjóskupúkar sem
skildu hvor annan og gátu talað
saman án orða.
Elsku Ásmundur minn, nú
hefur myndast annað stórt skarð
hjá okkur á skömmum tíma. Við
yljum okkur samt við þá hugsun
að þú ert nú kominn til hennar
Þórunnar okkar sem var þér svo
kær og mikill missir þegar hún
fór. Ég er svo þakklát fyrir að
hafa fengið að verða samferða
ykkur Þórunni í þessu lífi og fyr-
ir allar þær minningar, gleði,
hlýju og ást sem þið hafið gefið
mér og börnunum mínum.
Góða ferð elsku karl!
Þín
Sigríður (Sigga).
Er sárasta sorg okkur mætir
og söknuður huga vorn grætir
þá líður sem leyftur úr skýjum
ljósgeisli af minningum hlýjum
(H.J.H)
Gamlársdagur árið 2005 er
dagur sem rennur mér seint úr
minni. Við Þórhallur vorum ný
farin að stinga saman nefjum og
ætluðum að eyða áramótunum
saman. Eftir tveggja klukku-
stunda samningaviðræður lét ég
undan og fór í mat með honum í
Ormsstaði. Að sjálfsögðu hafði
Þórhallur ekki látið vita af þess-
um auka gesti og galaði þegar við
komum inn um dyrnar: „Er ekki
til auka diskur?“ Auka diskurinn
var auðfenginn og var mér út-
hlutað sæti á ská á móti Ásmundi
tengdaföður mínum. Hann bauð
mér samviskusamlega allt sem
var á borðum. Þarna borðaði ég
t.d. grænar baunir sem ég hef
hvorki borðað fyrr né síðar, auð-
vitað þorði ég ekki annað en að
segja já við öllu sem að mér var
rétt. Ásmundur hafði lúmskt
gaman að þessu og sat hálf glott-
andi allt kvöldið. Þessi feimni
varði ekki lengi af minni hálfu og
varð okkur Ásmundi mjög fljótt
vel til vina . Hann lét ekki eftir
sér að aðstoða mig við ýmis verk-
efni. Allra stærsta verkefnið var
þó að hjálpa okkur Þórhalli að
innrétta fyrstu íbúðina okkar.
Vandvirknin leyndi sér ekki og
hvergi mátti skeika millimeter.
Hvað sem um Ásmund má
segja verður því ekki neitað að
óheppnin elti hann, kannski ein-
um of oft. Eitt skipti er mér sér-
lega eftirminnilegt, þegar við
vorum í heimaslátrun eitt árið.
Ásmundur og Gulli bróðir hans
voru með lamb á milli sín. Stuttu
eftir að skotið reið af labbaði Ás-
mundur frekar greitt inn í fjár-
hús þar sem Þórunn var og sagði:
„Þórunn þú verður að skutla mér
inn á heilsugæslu, ég skaut mig í
fótinn“. Eftir það strunsaði Ás-
mundur heim í bæ og ég í humátt
á eftir. Þegar þangað var komið
hringdi ég í lækni og sagðist vera
með mann sem skaut sig í fótinn í
orðsins fyllstu merkingu. Lækn-
irinn bað okkur um að koma
strax á heilsugæsluna. Í þessum
óhöppum og reyndar alltaf var
stutt í glettnina hjá Ásmundi og
það fyrsta sem hann sagði við
lækninn var: „verst með stígvél-
in, þau voru ný“. Læknirinn
spurði þá á móti: „Voru þetta
nokian?“ og svo var mikið hlegið.
Í það skiptið eins og svo oft áður
var Ásmundur heppinn í óheppn-
inni því kúlan hafði verið á litlum
hraða, stoppað við bein og farið
út aftur.
Eftir að börnin okkar fæddust
sá ég hversu barngóður Ásmund-
ur var. Hann hafði endalausa þol-
inmæði fyrir krökkunum, sama
hvernig þau létu. Lék við þau í
hinum ýmsu leikjum, spilaði á
spil við Hörpu þangað til að sjón-
in varð orðin of slæm, söng þau í
svefn enda söngurinn hans helsta
áhugamál. Krakkarnir sakna
hans sárt og hafði Trausti á orði
þegar ljóst var í hvað stefndi að
þetta væri ömurlegt. Við vorum
þó sammála um að það væri gott
að amma og afi væru einhvers
staðar saman laus við öll veik-
indi. Viðar segist sjá þau upp í
skýjunum að horfa á okkur.
Takk fyrir allt og allt, þangað
til næst
Lilja Sig.
Kæri Ásmundur. Far þú í ást
og friði, og berðu elsku Þórunni
okkar bestu kveðjur. Þegar allt
er skoðað þá blasir við, í okkar
huga að minnsta kosti, að þannig
gengur heimurinn best upp, með
ykkur tvö saman, í gegn um súrt
og sætt, ævintýri, gleði og sorgir.
Þannig fengum við alltaf að njóta
ykkar. Okkar kæra frænka var
okkur öllum svo mikilvæg en þú
varst það ekki síður. Þig gátum
við treyst á eins og Þórunni, þú
varst alltaf til staðar, órjúfanleg-
ur hluti af því innihaldsríka lífi og
samskiptum sem við fengum að
njóta með ykkur og læra af ykk-
ur. Þótt kveðjustundin sé sár og
söknuðurinn mikill, þá er huggun
harmi gegn að vita af ykkur
tveimur saman á ný.
Takk fyrir öll föstu og hlýju
faðmlögin, allar hjartanlegu
kveðjurnar og brosin í gegnum
tíðina. Takk fyrir sögurnar (líka
þessar sem þurfti að segja oftar
en tvisvar). Takk fyrir að vera
alltaf tilbúinn til að kenna okkur
og hrósa, hvort sem var fyrir
stórt eða smátt. Það voru frá-
bærir tímar þegar þið Þórunn,
með börnin, komuð í Skaftár-
tunguna. Hversu eftirminnilegt
það er okkur öllum þegar rússaj-
eppinn sást í fjarska, tilhlökkun-
in sem magnaðist, og svo þegar
við kvöddum aftur, og stóðum á
hlaðinu veifandi til ykkar svo
lengi sem sást í bílinn. Og gátum
ekki beðið eftir næstu heimsókn.
Ásmundur Þórhallsson frá
Ormsstöðum gleymdi sér í
hverju því verki sem hann sinnti,
hann kenndi þeim sem vildu
læra, hann tók öllum opnum
örmum og var minnugur á það
góða og skemmtilega, en leyfði
hinu að fara sína leið. Hann var
einstaklega greiðvikinn. Fyrir
utan öll þau verk sem hann hjálp-
aði foreldrum okkar með í bú-
skapnum má líka minnast þess
að hann smíðaði gluggana í nýtt
félagsheimili í Skaftártungu,
Tungusel, og gaf vinnuna við það.
Þannig góðverk og vinargreiða
lætur Ásmundur eftir sig víða.
Ásmundur var listrænn og frá-
bær söngvari. Í ljóði eftir hann
stendur skrifað: „Ég þakka af
hjarta að þú mér gafst að lifa /
slíkt þúsundradda vor.“ Og það
var einstök stund sem Ásmundur
gaf öllum sem á hlýddu þegar
hann söng Rósina fyrir Þórunni
og okkur hin á ættarmóti í Hlíð,
fyrir rétt rúmum fjórum árum.
Svo vísað sé í textann við Rósina,
ljóð eftir Guðmund Halldórsson:
Eitt er það sem aldrei gleymist,
aldrei, það er minning þín.
Frá krökkunum í Úthlíð,
Herdís Erna, Trausti
Fannar, Elín Heiða,
Oddný Steina og
Sigurður Árni.
Það var vinsælt fyrir daga
sumarnámskeiða og skipulagðr-
ar afþreyingar fyrir börn í
Reykjavík að senda þau í sveit.
Auk hagræðis fyrir foreldra bjó
kannski líka að baki sú hugmynd
að kynni af sveitastörfum væru
holl borgarbörnum. Ég var í
þessum hópi enda móðir mín í
annasömu starfi á fréttastofu út-
varps og faðir minn að draga til
búsins með leiðsögn ferðafólks
erlendis á sumrin.
Ég man atlætið, öryggið og
kyrrláta umhyggju á menningar-
heimili þar sem tónlist, handverk
og gott bókasafn voru í öndvegi
og undi mér vel á Ormsstöðum í
átta sumur. Fjölskyldufaðirinn,
afabróðir minn, menntaður í hús-
gagnasmíði í Kaupmannahöfn og
lauk seinna sveinsprófi í Bergen í
þeirri iðn að smíða utan um orgel
og píanó, var tónhneigður og
organisti í Eiðakirkju og ætt-
móðirin frá Fremstafelli, þing-
eysku menningarheimili í Kinn-
inni; dæturnar þrjár allar
listhneigðar og menntaðar á því
sviði; bræðurnir voru báðir þjóð-
hagasmiðir, sá eldri á timbur en
sá yngri, Ási, einkum á járn;
smíðaði m.a. hlið sem prýddu að-
komu að bæjum víða á Héraði.
Nú hefur þetta góða og vandaða
fólk allt kvatt, fögrum lífsbókum
lokað.
Ási var í forystu fyrir fé-
lagsbúi systkinanna fjögurra
sem bjuggu þar með foreldrum
sínum, og beitti sér fyrir ýmsum
nýjungum í búskaparháttum sem
afabróðir minn, prýðilega íhalds-
samur eins og hann átti kyn til,
streittist einatt á móti; í barns-
minni eru líflegar samræður á
hlaðinu þar sem tókust á gömul
gildi og ný sjónarmið. Á mínum
dvalarsumrum var sífellt verið að
færa út kvíar; reka niður staura
og reisa nýjar girðingar, ræsa
fram mýrar og brjóta nýtt land,
byggja hlöðu og stækka fjárhús,
kaupa ný tæki og tól. En erfiðið
minnkaði sannarlega ekki og af-
raksturinn jókst lítið við aukin
umsvif þannig að jafnan þurfti að
draga til búsins með öðrum
störfum heimilisfólksins. Seinna
flutti Ási sig um set undir Eyja-
fjöllin og það reyndist sannar-
lega gæfuspor því þar kynntist
hann Þórunni, sinni góðu konu;
þau byggðu sér hús á gamla bæj-
arhólnum á Ormsstöðum og
fóstruðu þar fjögur mannvænleg
börn sín.
Ási hafði fallega söngrödd,
eins og margir af Skógargerðis-
ætt, og ég naut hennar oft, t.d. í
Austin Gipsy-jeppanum á vegum
úti, í fjósi eða fjárhúsinu eða þeg-
ar við riðum út að hausti til að
mýkja hesta fyrir komandi
smalamennsku; þá brast Ási ein-
att í blíðan og kraftmikinn söng.
Hann hefði vísast getað átt
glæstan söngferil hefði hann haft
tök á því að mennta sig til þess á
ungum aldri; lét það þó eftir sér á
efri árum að fara í formlegt söng-
nám með góðum árangri.
Ási var glaðsinna og hlátur-
mildur og mér afar hlýr og góður
fóstri; hjá honum lærði ég t.d.
býsna ungur að aka traktor og
jeppanum sem ég fékk þó bara
að keyra niður að brúsapalli.
Hann reyndi líka að þjálfa mig í
smíðum og leyfði mér að reyna
mig við logsuðuna sem hann
stundaði sjálfur af mikilli list. Ég
er honum og systkinum hans
þakklátur fyrir fóstrið og sam-
fylgdina og veit að bjart ljós
fylgir honum í sumarlandið.
Við Margrét Þóra sendum
börnum hans og tengdabörnum,
afkomendum öllum okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Örnólfur Thorsson.
Ásmundur
Þórhallsson
Ástkær bróðir minn og mágur,
HELGI ÞORKELSSON
frá Laugarbrekku, Hellnum,
síðar Bogahlíð 9, Reykjavík,
lést á Heilbrigðisstofnun Vesturlands á
Akranesi mánudaginn 17. október.
Útförin fer fram frá Akraneskirkju þriðjudaginn
25. október klukkan 13.
Reynir Bragason Jónasína Oddsdóttir
Ástkær eiginmaður, faðir og tilvonandi
tengdafaðir,
VIÐAR ÁRNASON
frá Vestmannaeyjum,
var kvaddur í kyrrþey
miðvikudaginn 19. október.
Svandís Ósk Stefánsdóttir
Ísak Bergmann Viðarsson
Jafet Bergmann Viðarsson
Guðrún Clara Sigurðardóttir
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
ÓLÖF FINNBOGADÓTTIR,
Ásbraut 17, Kópavogi,
lést á hjúkrunaheimilinu Sléttunni
30. september.
Útförin hefur farið fram í kyrrþey að ósk hinnar látnu.
Finnbogi Gunnlaugsson Árdís Dögg Orradóttir
Hólmfríður H. Gunnlaugsd. Ágúst Hallvarðsson
Jóhanna S. Gunnlaugsdóttir Sigurður Halldórsson
Haraldur Þ. Gunnlaugsson Ragnheiður M. Baldursdóttir
barnabörn og barnabarnabörn
Ástkær móðir okkar, tengdamóðir, amma
og langamma,
EYRÚN GÍSLADÓTTIR,
lést á Landakoti 15. október.
Útförin fer fram frá Hafnarfjarðarkirkju
mánudaginn 31. október klukkan 13.
Sérstakar þakkir til starfsfólks Eirar og L5 á Landakoti.
Sævar Einarsson Jóhanna Elín Gunnlaugsdóttir
Ásdís Einarsdóttir Aðalsteinn Hallgrímsson
Halldór Jón Einarsson Lena Sædís Kristinsdóttir
Sóley Einarsdóttir Ragnheiður H. Sæmundsdóttir
Sigríður Björg Einarsdóttir Jónas Örn Steingrímsson
Margrét Lilja Einarsdóttir
Eyrún Einarsdóttir Pétur Blöndal
og ömmubörn