Morgunblaðið - 22.10.2022, Blaðsíða 28

28 MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ LAUGARDAGUR 22. OKTÓBER 2022
Kær vinur og
vinnufélagi hvarf í
kjölfar lífsins.
Sannarlega reið-
arslag, hann var
sjálfum sér líkur þegar við hitt-
umst síðast, hress og kátur.
Eyþór var gleðigjafi og afar
gaman að umgangast hann, úr-
ræðagóður og jákvæður persónu-
leiki. Hann sigldi á vit ævintýra
um allan heim og að verða sam-
ferða honum voru forréttindi.
Við erum mörg sem minnumst
þessa höfðingja en með þessum fá-
einu orðum vil ég þakka honum
vinskapinn og fylgdina.
Ég votta ykkur öllum, fjöl-
skyldu hans og vinum, mína
dýpstu samúð.
Þorsteinn
Kristmannsson.
Eyþór kom úr krakkamengi
hússins númer 25a við Öldugötu,
húsinu sem afi okkar Þorgeir og
amma Jódís reistu sér og börnum
sínum fjórum. Dæturnar voru
þrjár og í fyllingu tímans eignuð-
ust þær eiginmenn og samtals
fjórtán börn. Í endurminningunni
er allt krökkt af krökkum í leikjum
sem nú eru orðnir sagnfræði, svo
róttæk breyting hefur orðið á
landslagi götunnar þegar bíll var
nægilega sjaldgæf sjón til að sum-
ir krakkar stunduðu að skrá bíl-
númerin niður jafnóðum og þau
birtust og halda til haga í sérstakri
blokk. En við fyrstu snjóa voru
bæjarstarfsmenn á vörubíl mættir
með vegartálma sem á stóð
„Sleðagata“ og um leið var tekið
fyrir umferð annarra en barna
(sæju menn þetta í anda gerast í
dag?).
Á sumrin skipti um þegar hald-
ið var í Birkilaut, sumarbústaðinn
við Laugarvatn sem þá tók bróð-
urpartinn úr degi að nálgast, enda
voru ferðirnar bara tvær, í byrjun
sumars og svo heimferðin um
haustið. Bústaðurinn var lítill kofi
sem er lyginni líkast að hafi rúmað
öll þessi börn, það sem út af stend-
ur hlýtur að skrifast á hlýviðra-
skeiðið sem veðurmælingar sýna
að hafi einmitt verið við lýði á þess-
um árum.
Þetta var samansúrraður hópur
og fyrir vikið ekki hlaupið að því að
aðgreina einstaklingana, það voru
sömu leikir, sömu leikföng, sömu
myndir, sömu bækur, sami skóli
… og ekki fyrr en þau Baldur og
Sigga flytja með börnin sín fimm í
Sigtúnið að myndin tekur að skýr-
ast af Eyþóri sem þá var orðinn að
skellinöðrugæja með öllu sem til-
heyrir. Hann var töffari af guðs
náð, sem þó birtist ekki í neinum
djöfulgangi heldur þvert á móti yf-
irmáta rólegheitum, kannski í ætt
við James Dean, skærustu kvik-
myndastjörnu þessara ára.
Eyþór var tveimur árum eldri
en ég og fyrirmynd sem því nam,
en á meðan hann keypti sér skelli-
nöðru fyrir fermingarpeningana
sína keypti ég mér folald fyrir
mína. Á jólavertíðinni unnum við í
Bókhlöðunni, en þaðan var stutt að
hlaupa yfir í prentsmiðjuna Odda á
Grettisgötu þar sem allt var á
suðupunkti, en þeir bræður Bald-
ur og Villi sáu um að héldi sjó. Í
húsinu á móti bjó svo afasystir
okkar með eiginmanni og fullum
skúr af rollum, þetta var þá.
Þetta og ótal margt fleira (ég
sleppi tilraunum með kínverja,
rakettur og tóbak) var sá höfuð-
stóll minninga sem við Eyþór átt-
um sameiginlegan og endurnýjaði
sig í hvert sinn sem við hittumst,
ýmist af tilviljun eða í árlegu jóla-
boði. Það hjálpaði upp á sakirnar
að það var eins og tíminn hefði
gleymt Eyþóri, það var varla að
Eyþór Baldursson
✝
Eyþór Bald-
ursson fæddist
21. janúar 1945.
Hann lést 10. októ-
ber 2022. Útför
hans fór fram 20.
október 2022.
hann breyttist hæt-
ishót með aldrinum,
hann hélt sínu hári
og fasi ævina út. Og
ævinlega sólbrúnn,
hvernig sem það
mátti vera á 63°
norðlægrar breidd-
ar.
Það var Eyþóri
líkt að kveðja þegj-
andi og hljóðalaust í
svefni. Ég veit að
aðrir munu fjalla um flugmanninn,
eiginmanninn, föðurinn og afann
en kýs að ljúka þessum fátæklegu
kveðjuorðum með tilvitnun í Ham-
let eftir Shakespeare :
„Nú brast gott hjarta; hvíl vært, kæri
prins;
og englasveimur syngi þig til náða.“
(Þýð. Helgi Hálfdanarson)
Pétur Gunnarsson.
Það var síðla í september árið
2004 að níu manna áhöfn lagði upp
í 25 daga hringferð um hnöttinn
með farþega Loftleiða í fyrstu lúx-
usheimsreisuna.
Leiðangursstjórinn var Eyþór
Baldursson flugstjóri.
Öll þekktum við hann þá, mis-
mikið þó, eftir samstarf í fluginu
til lengri eða skemmri tíma.
Í svona verkefni, þar sem farið
er á fjarlægar slóðir og tímanum
varið saman öllum stundum, hvort
sem er utan vinnu eða í, myndast
óhjákvæmilega mikil nánd og vin-
átta sem aldrei verður rofin.
Þannig galdur varð til í þessari
ferð og síðan var Eyþór sannur
vinur okkar allra.
Hann var einstakt ljúfmenni,
sem alltaf sá lausnir í stað vanda-
mála. Hann sá líka fegurðina alls
staðar í kringum sig, bar virðingu
fyrir ólíkum siðum og menningu
annarra þjóða og naut þess að
upplifa og vera til.
Hann smitaði frá sér einhverj-
um óútskýrðum krafti, það var
alltaf eitthvað spennandi og
skemmtilegt um að vera þar sem
Eyþór var. Hann elskaði lífið,
elskaði starfið sitt og fólkið sitt og
gerði sér far um að lifa alla sína
daga til fullnustu. Naut þess að
ferðast, sigla, skíða, drakk í sig
lífsins lystisemdir og leit alltaf út
eins og táningur.
Hann var stríðinn og alltaf stutt
í glettnislega brosið hans og ein-
lægan hlátur.
Eyþór hafði ekki tíma til að
deyja, það var í huga okkar óhugs-
andi að hann félli einhvern tímann
frá, þessi birta og gleði sem stafaði
frá honum virtist óslökkvandi.
Þess vegna er svo fallegt að
hann kvaddi þetta dýrmæta líf sitt
í svefni. Þurfti ekki að glíma við
veikindi og kvíða, heldur fékk
hann að skila sínu fallega lifaða lífi
áreynslulaust og friðsællega.
Það er mikill missir að þessum
öðlingi, þessum kæra vini og sam-
starfsfélaga.
Við sendum okkar innilegustu
samúðarkveðjur til aðstandenda
og þökkum fyrir að hafa fengið
hann lánaðan í ferðina okkar góðu.
Sigurlaug Halldórsdóttir
(Dillý), Jenný L. Þorsteins-
dóttir, Kjartan Guðmunds-
son, Sæmundur Guðmunds-
son, Una Hannesdóttir,
Beverly Ellen Chase,
Guðrún Fríður Hansdóttir,
Einar Sigurjónsson,
Jón B. Hjartarson.
Fallinn er frá kær vinur. Við
söknum í senn góðs vinar og allra
ógleymanlegu stundanna sem við
deildum saman í Laugardalnum.
Eyþóri leið alltaf vel í sveitinni
enda átti hann þar sterkar rætur.
Við byggðum okkur sumarhús
á svipuðum tíma í dalnum fagra.
Lóðirnar lágu saman og því stutt
að fara á milli. Fljótlega tókst með
okkur traust og náin vinátta.
Eyþór hafði einstaklega þægi-
lega nærveru. Hann var yfirveg-
aður, rólegur og röddin lág-
stemmd. Hann var vel að sér og
þekkti hverja þúfu í sveitinni.
Hann var heimsmaður og naut
þess að ferðast. Hann var allt í
senn; handlaginn, bóngóður og
vandvirkur. Það lék allt í höndun-
um á honum.
Í kringum Eyþór var alltaf
gleði og gaman enda naut hann
lífsins með fjölskyldu og vinum.
Aldrei dauð stund. Það stóð alltaf
eitthvað til.
Það kom fljótt í ljós hversu mik-
ill listakokkur Eyþór var. Hann
naut þess að undirbúa og elda
girnilegar máltíðir og í matarboð-
unum var alltaf stutt í glens og
grín. Þá sátum við ófáar stundirn-
ar úti á palli á fallegum sumar-
kvöldum og skipulögðum göngu-
ferðir eða aðrar uppákomur.
Okkur er minnisstæður dagur-
inn þegar Eyþór kom fljúgandi á
lítilli eins hreyfils flugvél sem
hann lenti á túninu fyrir neðan
þjóðveginn í Laugardalnum. Við
flugum yfir sveitina í blíðskapar-
veðri og dýrðin blasti við. Ógleym-
anlegur dagur.
Sveitin okkar verður ekki sú
sama við brotthvarf Eyþórs. Við
munum ætíð minnast hans af hlý-
hug og virðingu og þökkum sam-
fylgdina. Hans verður sárt sakn-
að. Við vottum fjölskyldunni
samúð okkar og megi minningin
um góðan dreng lifa.
Magnús og Birgitta.
Eyþór Baldursson var hugljúf-
ur, yndislegur maður, sem naut
lífsins.
Hann lýsti upp umhverfi sitt
með hlýju viðmóti og bjartsýni.
Hann var lánsamur maður og
elskaður.
Baldur, sonur hans og Gyðu, og
Salvör, dóttir hans og Brynju,
voru mjög náin föður sínum og sól-
argeislar í lífi hans.
Eyþór var góður afi og hlúði vel
að barnabörnunum.
Hann átti alltaf í góðu sam-
bandi við sínar fyrrverandi eigin-
konu og sambýliskonu og þeirra
fjölskyldur, það var til fyrirmynd-
ar!
Ástin leiddi þau Halldóru Dódó
og Eyþór saman. Þau áttu mörg
sameiginleg áhugamál og bjuggu
saman síðustu árin.
Eyþór var mikill matgæðingur,
öll matarboðin sem við nutum
saman voru ævintýraferðir!
Traustur, blíður, skemmtileg-
ur, nærgætinn og ákveðinn mað-
ur.
Ógleymanlegur fagmaður og
góður samstarfsfélagi.
Stundaði skíðaíþróttina, gekk á
fjöll til rjúpna og elskaði að
ferðast.
Lífið er oft óréttlátt, það á við
núna. Hann átti nóg eftir af lífs-
neistanum, að okkar mati. Við
minnumst Eyþórs, okkar góða
vinar, með þakklæti, þín er sárt
saknað. Megi Guð og englarnir
geyma þig.
Öllum ástvinum Eyþórs send-
um við okkar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Hvers vegna er leiknum lokið?
Ég leita en finn ekki svar.
Ég finn hjá mér þörf til að þakka
þetta sem eitt sinn var.
(Starri í Garði)
Blessuð sé minning Eyþórs
Baldurssonar.
Þínir vinir,
Ingi Olsen, Halldór
Þorlákur Sigurðsson,
Guðrún Valgarðsdóttir
og Björg Jónasdóttir.
Ég var nýbúinn að hitta vin
minn Eyþór í kaffiboði hjá FÍA,
stéttarfélagi okkar, hinn 3. októ-
ber sl. og við áttum gott spjall
saman og hann lét mjög vel af sér
og sínum högum. Forlögin réðu
því að við ólumst upp hvor sínum
megin við sömu götu í Vesturbæn-
um, Öldugötuna. Hann bjó í stóru
fjölskylduhúsi en ég í litlu ein-
býlishúsi hinum megin götunnar.
Við lékum okkur oft saman í
stórum hópi barna þótt þriggja
ára aldursmunur væri á okkur,
en ég er jafnaldri Þorgeirs bróð-
ur hans. En tíminn leið hratt og
við hittumst svo sem áhugasamir
ungir menn hjá Flugfélagi Ís-
lands eftir að hafa lært að fljúga
og verið svo lánsamir að hafa
fengið ráðningu hjá því ágæta
flugfélagi. Við sáumst oft í starfi
okkar sem flugmenn en flugum
ekki saman því við vorum á svo
líkum aldri, en fjölskyldur okkar
hittust oft og var alltaf glatt á
hjalla. Þegar Flugfélag Íslands
gaf Landgræðslunni DC-3-vélina
Gljáfaxa og henni var breytt svo
hún gæti dreift áburði og fræi
fórum við Eyþór að fljúga heil-
mikið saman. Það var mjög gam-
an að vinna með honum og hann
var frábær flugmaður og naut
þess að starfa fyrir Landgræðsl-
una eins og ég sjálfur. Það sam-
starf varði í áratugi en nú hefur
þessu dreifingarflugi verið hætt
fyrir alllöngu. Við Eyþór vorum
einnig í mörg ár meðlimir í Flug-
klúbbnum Þyt og áttum þar
margar ánægjustundir tengdar
flugi á litlum flugvélum. Hann
var einnig mjög virkur í öllu fé-
lagsstarfi Þyts sem auk flugsins
byggðist m.a. á árlegum flughá-
tíðum í sumarbústað okkar hjóna
í Birkilaut og á flugvelli í Hauka-
dal og þar var kokkurinn góði
Eyþór ómissandi. Ein þessara
flugvéla var hin merka sjúkra-
flugvél Björns heitins Pálssonar
TF-HIS Cessna 180 en þeirri vél
hafði Eyþór flogið á meðan hann
starfaði fyrir fyrirtæki Björns áð-
ur en hann var ráðinn til Flug-
félagsins. Þessi merka sjúkra-
flugvél var í eigu Þyts í mörg ár
og var nefnd eftir Birni Pálssyni
við hátíðlega athöfn í flugskýli
Þyts á Reykjavíkurflugvelli. Hún
er nú í eigu og vörslu Flugsafns
Íslands á Akureyri með aðstoð
Þyts og Icelandair. Eyþór átti
mjög farsælan feril sem flugmað-
ur og flugstjóri þar til hann lauk
störfum vegna aldurs hjá Ice-
landair árið 2010. Mig setur
hljóðan þegar ég hugsa til þessa
óvænta fráfalls frábærs vinar
míns og konu minnar Halldóru.
Við sendum öllum aðstandendum
Eyþórs okkar innilegustu samúð-
arkveðjur.
Bliknaðu ekki þó blási hvasst
og bregðist þér heilar álfur.
En knýðu vængina og flugið fast
og fljúgðu til himins sjálfur.
(Davíð Stefánsson)
Páll Stefánsson og
Halldóra Viktorsdóttir.
Hann var alltaf glæsilegur á
velli flugstjórinn Eyþór, vinur
okkar, sem tók upp á því að
kveðja þennan heim og halda á
vit nýrra ævintýra. Það setti að
manni beyg, þegar maður heyrði
um fráfall hans fyrr í þessum
mánuði. Eyþór gaf engan fyrir-
vara og allir voru sammála að
hann hefði verið hreystin upp-
máluð, athafnasamur fram á síð-
ustu stundu og ávallt tilbúinn að
rétta hjálparhönd, þar sem henn-
ar var þörf. Þessi broshýri vinur
okkar er horfinn og alltof fljótt.
Nú má ætla að meðalhraðinn á
skíðahópnum lækki verulega, því
Eyþór var alltaf á fullri ferð niður
svartar brekkur hvar sem var í
Ölpunum. Minningar um hann á
kafi í snjósköflum er hann skíðaði
á alltof miklum hraða í þoku í
Frakklandi eða er hann týndist
endalaust í ferðum okkar, því
hann nennti ekki þessu hangsi.
Það er stórt skarð höggvið í vina-
hópinn.
Þó Eyþór hafi hætt að starfa
sem atvinnuflugmaður fyrir rúm-
um tíu árum, heyrði maður ávallt
samstarfsfólk hans tala vel um
hann og hans starfsferil.
Elsku Dódó, hugur okkar er
hjá þér á þessum tímum. Þið vor-
uð svo glæsileg saman og góðir
vinir. Þér, börnum, barnabörnum
og systkinum Eyþórs og fjöl-
skyldum sendum við okkar inni-
legustu samúðarkveðjur.
Sigríður Hrönn
(Sissa) og Jónas Ingi.
Eyrartröð 16, 220 Hafnarfirði
sími: 537-1029, www.bergsteinar.is
Eyrartröð 16
220 Hafnarfirði
Opið kl. 11-16 virka daga
FALLEGIR LEGSTEINAR
Hefðbundin áletrun og uppsetning
á höfuðborgarsvæðinu
á legsteini er innifalið
Hjartans þakkir fyrir auðsýnda samúð og
hlýhug vegna andláts og útfarar elskulegs
eiginmanns, föður, tengdaföður og afa,
GÍSLA J. FRIÐJÓNSSONAR,
Lundi 4.
Sérstakar þakkir til Seiglunnar, Sunnuhlíðar
og starfsfólks B-2 á Landspítalanum í Fossvogi fyrir góða
umönnun og ljúft viðmót.
Hafdís Alexandersdóttir
Guðrún Gísladóttir Þórður Ágústsson
Kolbrún Edda Gísladóttir Jón Halldór Guðmundsson
Ragnhildur Edda Þórðard. Leonharð Þorgeir Harðarson
Hafdís Hera Arnþórsdóttir
Gísli Gottskálk Þórðarson
Aron Fannar Jónsson
Elsku besti
frændi.
Aldrei hefði
mér dottið í hug
að ég ætti eftir að skrifa minn-
ingargrein um þig svona
stuttu eftir að ég skrifaði
minningargrein um hann afa
okkar. Grein sem ég man að
þú hrósaðir mér fyrir og ég
man það svo vel hvað mér
þótti vænt um það hrós frá
þér. Óhjákvæmilega munu
þessar minningargreinar skar-
ast að hluta því minningarnar
sem mér þykir vænst um eru
frá tímum okkar saman í sveit-
inni yndislegu og ekki síst á
Böltanum í Svínafelli með
ömmu og afa.
Það var alltaf svo gaman hjá
okkur þegar ég var sendur í
pössun til ömmu og afa, þegar
mamma og pabbi þurftu að
bregða sér af bæ. Hjá ykkur
var maður í góðum höndum og
alltaf höfðum við nóg fyrir
stafni. Okkur leiddist aldrei.
Það voru ófáar ferðirnar farn-
ar niður eftir Skógarlæknum í
Svínafell þar sem við fylgdum
hvor sínum heimasmíðaða
bátnum sem afi okkar hafði
hjálpað okkur að smíða. Bát-
arnir urðu sífellt fleiri með ár-
unum og flestir fengu þeir
nafn frá bátunum úr gamla
Útvegsspilinu sem spiluðum
svo oft.
Það voru líka margir hand-
boltaleikirnir sem við spiluð-
um á ganginum í Böltanum og
þá var spilað upp í 100, hvorki
meira né minna. Það er ótrú-
legt að innréttingarnar á
ganginum hafi komið þokka-
lega heilar út úr þessum
hamagangi í okkur og enn
ótrúlegra að við höfum aldrei
verið skammaðir fyrir lætin í
okkur.
Einnig vorum við duglegir
við að glíma á túninu fyrir
framan Böltann. Afi kenndi
okkur nefnilega svokallaða
Magnús Örn
Sölvason
✝
Magnús Örn
Sölvason fædd-
ist 3. nóvember
1980. Hann lést 23.
september 2022.
Magnús Örn var
jarðsunginn 3.
október 2022.
bændaglímu. Í
seinni tíð rifjuðum
við oft upp þessar
glímur og hvað
þær hefðu örugg-
lega verið tignar-
legar eða kannski
hitt þó heldur,
tveir pattaralegir
strákar að glíma
út á miðju túni og
afi að fylgjast með
álengdar, glott-
andi út í annað.
En þrátt fyrir hamagang þá
man ég ekki eftir því að það
hafi nokkurn tímann slest upp
á vinskapinn. Oft fundum við
okkur þó rólegri viðfangsefni.
Oft sátum við hlið við hlið upp
í rúmi með Tinnabækurnar og
lásum þær saman. Þar áttum
við alltaf okkar sömu persónur
í bókinni og lásum upphátt
fyrir þær með tilheyrandi leik-
rænum tilburðum. Ég las allt-
af fyrir Tinna en þú last alltaf
fyrir Kolbein kaptein með
miklum tilburðum og stundum
öfundaði ég þig af því hvað þú
varst góður í því og hvað þú
lifðir þig inn í hlutverkið. Þú
hafðir nefnilega lúmskt gaman
af því að leika og kom það
ennþá betur í ljós þegar við
fórum að taka þátt í leikritum
sem sett voru upp í Nesjaskóla
þegar við vorum þar. Að sjálf-
sögðu vorum við herbergis-
félagar á heimavistinni þar og
ekki minnkaði vin- og frænd-
skapurinn við það og einnig
eru margar góðar minningar
þaðan.
„Jæja pési“, eins og þú
sagðir svo oft við mig og ég
hafði svo gaman af, þá er kom-
ið að kveðjustund. Það er erf-
itt að kveðja svona góðan vin
og frænda. Þú skilur eftir þig
dóttur þína, hana Vigdísi
Hrefnu, sem ég vona að ég fái
að kynnast betur og fylgjast
með í framtíðinni. En góðar
minningar ylja og gott til þess
að hugsa að núna ertu aftur
kominn til ömmu og afa þar
sem þú áttir líklega þín bestu
ár.
Hvíldu í friði, elsku frændi
og vinur. Þín verður sárlega
saknað.
Þinn frændi og vinur,
Björgvin Óskar.