Úrval - 01.02.1952, Qupperneq 69

LANÐ HREINDÝRA OG BJARNA
67
úlfur gert mikmn usla (og gerir
enn). Það er enginn efi á því,
að það er úlfur, sem þama er
að verki. Tveim dögum áður en
ég kom þangað, hafði hann drep-
ið sex kindur; næstu nótt drap
hann þrjár, synti út í eyju, þar
sem þær voru geymdar, og tætti
þær í sundur. Grimmdarverk
úlfsins leyndu sér svo sem ekki;
en gat það verið, að hann væri
átján ára gamall, eins og Lapp-
ar héldu fram? Og er hann eins
slóttugur og hann er sagður
vera? Ef svo er ekki, hvers
vegna hefur þá eins snjöllum
veiðimönnum og Lappar eru,
ekki tekizt að gera út af við
hann fyrir löngu? Fyrir einu
eða tveim ámm sendi stjórnin
flugvél og flugmann á vettvang,
til þess að bana varginum. Þeir
hugðust fljúga lágt yfir hjarn-
ið og skjóta dýrið eða elta það
uppi, unz það dytti niður af
þreytu, en þá áttu veiðimenn
á skíðum að drepa það. En Lapp-
ar segja, að úlfurinn hafi grafið
sér göng undir snjóinn og horf-
ið upp til fjalla. Tæplega er
hægt að leggja trúnað á þessa
skýringu, en hitt getur verið,
að úlfurinn hafi grafið sig nið-
ur í fönnina, hvenær sem hann
varð flugvélarinnar var.
Og svo er það f jallfressið, sem
er af kattarkyni og ekki ólíkt
greifingjanum. Það getur orðið
metri á lengd og er með tuttugu
sm langt skott, sem er mjög
loðið. Stuttir og bognir fætur
þess em með hárbeittum klóm,
enda er það afargrimmt og að
mörgu leyti óhugnaniegt dýr.
Það etur hræ, en ræðst einnig
á hreindýrin, ef því er að skipta.
Læsir það þá tönnunum í háls
þeirra eða makka og hangir þar
fast, unz þau falla til jarðar.
Þá rífur það í sig kjötþjósar,
oft. af svo mikilli græðgi, að
það ælir öllu upp aftur, en að
því búnu heldur það áfram að
háma í sig. Veiðimenn hata
fjallfressið, af því að það hef-
ur bæði krafta og vit til að
ræna bráð úr veiðigildrum og
brjótast inn í birgðaskemmur.
Birgðaskemma, sem fjallfress
hefur komizt inn í, er oft eins
útleikin sem hvirfilvindur hefði
geisað þar. Og þar við bætist svo,
að það gefur frá sér, eins og
hreystikötturinn, ódaun sem er
illþolandi.
En þessi för mín var fyrst og
fremst farin til þess að kynn-
ast Löppunum og hreindýrum
þeirra. Eg fæ mér leigubíl í Ivalo
og ek til staðar, sem heitir Mus-
tola á landabréfinu. Ég ímynda
mér að það sé þorp — svo sem
tuttugu til þrjátíu hús og verzl-
unarbúð. En það reynist vera
einn steinkofi og geltandi hund-
ur. Eftir stundarkorn kemur
maður út úr kofanum. Það er
Finni, með þreytulegt en vin-
gjamlegt andlit. Bílstjórinn
minn talar við hann nokkur orð
og Finninn gefur mér bendingu
um að stíga upp í bátinn. Bát-
urinn er lekur; ég sezt á vota