Úrval - 01.02.1952, Blaðsíða 109

KRAFTAVERKIÐ 1 CARVILLE
107
Hitinn var mjög hár. Dr. Jo
skipaði að gefa honum súlfa-
thiazoletöflur, en hætta við
prominsprauturnar. Ég gaf
honum töflurnar og sat við rúm
hans klukkutímum saman.
Bólgan í andlitinu hélt áfram
að vaxa, unz Harry minn var
orðinn algerlega óþekkjanlegur.
Ekkert skyldmenni hans myndi
hafa þekkt hann.
Ég gaf honum skamt eftir
skamt af lyfinu og bað jafn-
framt heitt til guðs. Loks fékk
ég svar við bænum mínum. Hoð-
inn tók að hverfa og bólgan að
minnka og brátt var andlit
Harrys aftur orðið eins og
mannsandlit, enda þótt það væri
enn þrútið.
Áður en vika var liðin, var
Harry kominn á fætur. Hann
var að vísu óstyrkur, en leit
betur út en hann hafði gert í
marga mánuði og.sárin á fót-
um hans voru farin að gróa.
Þannig hófst batinn, tveim
mánuðum eftir að Harry voru
gefnar fyrstu prominspraut-
urnar.
Nú vissum við að kraftaverk-
ið hafði skeð.
Þegar Harry var farið að
batna, skipuðu læknarnir hann
yfirhjúkrunarmann í spítalan-
um. Hann varð að vinna þrjár
til fjórar klukkustundir á dag,
en varð auk þess að vera til
taks allan sólarhringinn, því að
hann var yfirmaður 70 hjúkr-
unarmanna. Ég var andvíg því
að hann tæki við stöðunni, því
að hann þarfnaðist hvíldar. En
Harry vildi ólmur taka þetta að
sér og læknarnir vildu engan
annan en hann. Mótmæii mín
voru því ekki tekin til greina.
Dr. Jo leizt vel á árangurinn
af prominsprautunum og hvatti
mig til að reyna lyfið. Blettim-
um á líkama mínum fór fjölg-
andi og prófanir sýndu æ meiri
fjöldal holdsveikisýkla. Ég sam-
þykkti því að reyna sprautum-
ar. Við, sem fengum promin,
urðum batans vör eftir tvo til
þrjá mánuði, en þó sumir eftir
sex mánuði. Og batamerkin
breyttu öllu viðhorfi okkar til
lífsins, gerðu okkur að nýjum
manneskjum.
Laun Harry voru nú orðin 50
dollarar á mánuði, en það voru
mestu laun, sem starfandi sjúkl-
ingur gat haft í Carville. Það
var dásamlegt að sjá Harry
brosa á nýjan leik, og taka eftir
því, hve göngulag hans var aft-
ur orðið hressilegt. Honum fór
nú dagbatnandi og mér var líka
farið að skána. Ég var svo þakk-
lát guði fyrir velgerðir hans, að
ég fann, að ég myndi aldrei geta
gert neitt til þess að launa hon-
um þær.
Að vísu fór því fjarri, að við
værum orðin albata, en eftir
margra áfa veikindi fundum
við nú fyrst, að okkur var að
batna. Og þessvegna gátum við
nú farið að gera áætlanir um
framtíðina.
Og við vissum hvað við þráð-