Úrval - 01.02.1952, Blaðsíða 111

KRAFTAVERKIÐ 1 CARVILLE
109
skiptið fundust nokkrir sýklar
hjá honum, og það þýddi, að
hann varð að byrja á nýjan leik.
Það voru nú liðin meira en
17 ár frá því að við komum fyrst
til Carville.
Næsta mánuð á eftir — það
var í janúar 1946 — var Harry
aftur neikvæður, og í marz var
ég líka orðin neikvæð. Það var
einskonar keppni á milli okkar,
hvort yrði fljótara að útskrif-
ast. Öll ytri sjúkdómseinkenni
voru nú horfin.
En brátt fengum við um nóg
annað að hugsa en persónuleg
vandamál okkar. Það skeði sem
sé sá atburður, sem virtist ætla
að gera alla baráttu Stanleys og
Stjörnunnar að engu. Dagblöð-
in skýrðu frá því, að kona
Georgs Hornbostels majórs,
hefði smitast af holdsveiki á
Filippseyjum og væri væntanleg
til Carville. Það fylgdi frétt-
inni, að eiginmaður hennar
hefði ákveðið að dvelja hjá
henni í Carville, enda þótt það
þýddi lífstíðareinangrun frá
umheiminum.
Af þessu tilefni hófst mikil
„fræðslustarfsemi“ um holds-
veikina í blöðum og útvarpi.
Stjörnunni bárust ógrynnin öll
af blaðaúrklippum, þar sem
haldið var fram hinum mestu
firrum. Læknir einn í San
Francisco átti t. d. að hafa
sagt: „Batamöguleikar frú
Hornbostel eru engir. Það er
ekki um neinn bata að ræða —
aðeins betri líðan. Það eru all-
ar líkur til að Hornbostel
majór smitist, ef hann dvelst
áfram hjá henni.“
Vikrnn saman unnum við dag
og nótt undir stjóm Stanleys,
til þess að berjast gegn þessum
skaðlega áróðri.
Stanley ákvað að nota tæki-
færið til þess að fá birtar
staöreyndir um holdsveikina.
Hann bauð fréttastofunni
Associated Press að senda
fréttaritara og ljósmyndara til
Carville. Hinir tveir ungu
menn virtust undrandi og á-
nægðir með það, sem fyrir aug-
un bar, og árangurinn varð
prýðilegur greina- og mynda-
flokkur. (Myndirnar voru tekn-
ar þannig, að sjúklingamir
þekktust ekki á þeim). Þetta
voru ákaflega viðburðaríkir
dagar í Carville.
Hornbostelhjónin voru elskuð
af öllum. Frú Hornbostel var
hnellin og brosmild kona. Fljótt
á litið virtist hún ekki bera nein
merki sjúkdómsinsþau sáust
aðeins við nána athugun. Jafn-
skjótt og hún vissi um sjúkdóm
sinn, ákvað hún að fara til
Carville, ef hún skyldi geta orð-
ið þar til einhverrar hjálpar.
Hún kom líka á heppilegum
tíma, einmitt þegar verið var að
hefja nýjar tilraunir.
Sjö sjúklingum í Carville
hafði verið gefið penicillin, en
árangur varð lítill. Þó dró peni-
cillinið úr augnbólgunni, sem
svo margir sjúklingar þjáðust
af, og kom þannig í veg fyrir