Úrval - 01.02.1952, Qupperneq 108

106
TjRVAL
versna fyrir alvöru. Stanley hóf
starfið fullur áhuga, enda þótt
hann væri blindur og hendur
hans bæklaðar.
Nýja Stjarnan, sem kom út
í septembermánuði 1941, var
annað og meira en venjulegt
spítalablað. Hún var vopn
Stanleys til þess að svipta
lioldsveikina hinni aldagömlu
ógn sinni og hryllingi, og skipa
henni á bekk með öðnim lang-
vinnum sjúkdómum, þar sem
hún að réttu lagi á heima.
Þetta var nýtt baráttumál,
sem aðeins örfáir menn börðust
fyrir, og af þeim voru margir
sjúkir. Vera má, að enginn
nema Stanley hafi séð fyrir,
hve árangursrík baráttan átti
eftir að verða.
Fætur Iiarrys voru nú orðn-
ir svo bólgnir og þaktir sárum,
að honum var erfitt um gang.
En hræðilegasta áfallið var,
þegar ég kom einn dag að hon-
um óvörum og sá hann vera að
skoða blárauðan blett á hand-
leggnum á sér. Það var sams-
konar blettur og fyrst hafði
komið á annan fót hans. Mér
varð þá ljóst, að þetta var að-
eins tímaspursmál, og áður en
hann gat sagt orð, flýði ég grát-
andi inn í herbergið mitt.
Nú missti ég alla von. Ég
bað guð um það eitt, að hann
veitti mér þrek til að bera raun-
ir mínar og mótlæti möglunar-
laust.
Heilsu minni fór nú líka hrak-
andi. Eg var búin að fá ljós-
rauða bletti á ennið og hökuna.
Það varð æ erfiðara að leyna
því fyrir skyldfólkinu, hvemig
okkur var innanbrjósts. Ég
reyndi að leyna blettunum með
andlitsdufti, og Harry var í
ermalöngum skyrtum, jafnvel í
heitasta veðri. Ég gat ómögu-
lega fengið af mér að segja
mömmu og pabba, hvemig
komið var.
Hvert ,,undralyfið“ af öðm
hafði brugðizt. Eg óttaðist, að
þegar hið raunverulega undra-
lyf yrði loks fundið upp, yrði
það of seint til þess að hjálpa
okkur Harry. En dr. Jo var
ekki af baki dottinn. „Við eig-
um eftir að reyna promin,“
sagði hann. Og í októbermánuði
1941 var byrjað að gefa Harry
prominsprautur.
Um jólaleytið var lyfið ekki
farið að hafa nein áhrif. En á
gamlársdag var Harry búinn að
íá augnabólguna og gat ekki
farið á fætur. Ég sat hjá honum
til miðnættis. Hitinn fór stöð-
ugt hækkandi og hann var sem
í dvala. Margir sjúklinganna
voru að dansa út gamla árið í
nýja danssalnum; þegar dans-
lögin bárust að eyrum mínum,
varð mér hugsað til þess, hve
gleðilög geta orðið dapurleg,
þegar sál manns er full af ugg
og ótta.
I býtið á nýársdagsmorgun
flýtti ég mér til hans. Andlit
hans var ákaflega rautt og svo
bólgið, að það var nærri helm-
ingi stærra en það átti að sér.