Morgunblaðið - 08.06.1993, Qupperneq 37

MORGUNBLAÐIÐ ÞRIÐJUDAGUR 8. JÚNÍ 1993
37
Við sjáum, að dýrð á djúpið slær,
þó degi sé tekið að halla.
Það er eins og festingin færist nær
og faðmi jörðina alla.
Svo djúp er þögnin við þína sæng,
að þar heyrast englar tala,
og einn þeirra blakar bleikum væng,
svo brjóstið þitt fái svala.
Nú strýkur hann barm þinn blítt og hljótt,
svo blaktir síðasti loginn.
En svo kemur dagur og sumamótt
og svanur á blán voginn.
(Davíð Stefánsson.)
Guð geymi Lárus Óskarsson.
Hjörtur og Guðrún.
Hve ijúft er ekki að minnast þess, hve mild-
ur var þinn armur.
Er mjúkt og hlýtt þú straukst um okkar
veðurbitnu kinn.
Og við ætlum að syngja um það, uns sofnar
okkar harmur,
hve sælt það var að mega alltaf hlaupa í
faðminn þinn.
Og við ætlum að helga þér það bióm, sem
fyrst við finnum,
er fðrum við að smala í vor á okkar nýju
skóm,
og við ætlum að kyssa það og vökva ótal
sinnum,
og við ætlum að segja mömmu, að það sé
lífs þíns bióm.
Við börnin, sem þú elskaðir, og urðum særð
að þegja,
er andlátsfregn þín barst okkur sem vetrar-
kuldans mál,
við samþykkjum að láta þína elsku aldrei
deyja,
- ætlum sjálf að geyma ’ana í hjarta okkar
og sál.
(Jóhannes úr Kötlum.)
í dag er til moldar borin að Dönu-
stöðum í Laxárdal amma okkar,
Jóhanna Lilja Kristjánsdóttir, sem
lést í Landspítalanum hinn 29. maí
síðastliðinn. Amma var fædd 9.
apríl 1907 í Keflavík á Hellissandi,
dóttir hjónanna Sigríðar Cýrusdótt-
ur og Kristjáns Gilssonar. Kristján
var af snæfellskum sjómönnum
kominn, en Sigíður var af Cýrusar-
ættinni, sem þekkt var fyrir dugnað
og trúrækni. Það veganesti fylgdi
ömmu alla hennar tíð. Amma ólst
upp í stórum systkinahópi hjá for-
eldum sínum á Hellissandi, en Sig-
ríður og Kristján áttu 14 börn. Þeg-
ar amma var 12 ára missti hún föð-
ur sinn og fór alfarin að Dönustöð-
um til Daða Halldórssonar og Vikt-
oríu Kristjánsdóttur. Það var erfítt
fýrir ömmu að flytjast til vanda-
lausra, en þau hjónin reyndust henni
vel.
Árið 1927 giftist amma afa okk-
ar, Skúla Jóhannessyni. Afí var
fæddur 5. mars aldamótaárið 1900
í Sauðhúsum í Laxárdal, sonur hjón-
anna Ingibjargar Þorkelsdóttur og
Jóhannesar Jóhannessonar í Pálss-
eli. Tveggja ára að aldri fór afí í
fóstur til Daða og Viktoríu að Dönu-
stöðum. Afí og amma tóku við búi
á Dönustöðum af Daða og bjuggu
þar þangað til afí dó, en hann lést
7. janúar 1968.
Amma og afi eignuðust sjö böm,
Viktoríu, f. 1927, Daða, f. 1928,
Sigríði f. 1930, Sólrúnu Hlíðfoss,
f. 1932, Ingibjörgu Jóhönnu, f.
1936, Guðrúnu Lilju, f. 1940, og Iðu
Brá, f. 1944. Daða son sinn misstu
afí og amma 1953 af slysförum og
var það þeim þung raun. Eins og
nærri má geta er afkomendahópur-
inn orðinn stór, 23 bamabörn og
barnabarnabörnin era orðin 27 tals-
ins._
Á Dönustöðum hjá ömmu og afa
var alla tíð gestkvæmt og mikið um
að vera. Þar var Lestrarfélag Fram-
dælinga, ungmennafélagssamkom-
ur, stjómmálafundir og kosninga-
staður Framdælinga. Framdælingar
vom samheldnir og oft var glatt á
hjalla og jafnvel stiginn dans í stóru
stofunni á Dönustöðum, sem í dag
þætti að vísu ekki stór. Þegar sím-
inn kom var símstöð á Dönustöðum
og lengi vel eini síminn í Framdaln-
um. Sumarið 1939 brann gamli torf-
bærinn á Dönustöðum með því sem
næst öllu innbúi, margt gamalla og
fágætra muna þar á meðal. Á með-
an byggt var nýtt steinhús, sem enn
stendur, þjuggu afí og amma ásamt
fimm elstu börnunum í fjárhúsunum
fram eftir vetri. Sváfu þá allir í jöt-
unum, jafn heimafólk sem gestir,
en þeir ferðalangar sem vanir voru
að gista hjá ömmu og afa settu það
ekki fyrir sig.
Árið 1958 fluttust foreldrar okk-
ar, Sigríður og Einar Valdimar
Ólafsson, vestur í Dali og stofnuðu
nýbýlið Lambeyrar í landi Dönu-
staða. Margar ferðir fómm við
systkinin yfír til ömmu og í fjárhús-
in til afa. Og þegar aftur sást til
sólar var farið í sólarpönnukökur til
ömmu.
Eftir að afí dó fluttist amma í
Kópavoginn og bjó þar með Sólrúnu
dóttur sinni og Bjarka syni hennar
á Vallartröð 12. Þar átti hún góða
ævi. Á Vallartröðinni hjá ömmu og
Sólu var miðpunktur fjölskyldunnar.
Leið vart sá dagur að ekki kæmi
einhver úr fjölskýldunni. Alltaf var
vel veitt og amma kunni því best
að veitingunum væm gerð góð skil.
Ef nógu margir voru mættir var
gjaman tekið í spil og ekki lét am'ma
sitt eftir liggja við spilamennskuna.
Þegar farið var suður var alltaf gist
hjá ömmu og Sólu og hafa flest
okkar systkinanna búið þar í lengri
eða skemmri tíma.
Ekki er hægt að minnast ömmu
án þess að nefna stjórnmál. Hún
hafði mjög ákveðnar skoðanir í
stjómmálum og var óþreytandi í
umræðum þegar stjómmál bar á
góma. Amma var dyggur stuðnings-
maður Alþýðubandalagsins og Þjóð-
viljinn var hennar blað. Síðustu eld-
húsdagsumræðum fylgdist amma
grannt með frá upphafí til enda,
þrátt fyrir að heilsan væri farin að
gefa sig.
Þrátt fyrir stóran afkomendahóp
hafði amma ótrúlega náin tengsl við
afkomendur sína. Þegar saman var
komið til að fagna stómm sem
smáum tímamótum í lífí einhvers
var amma yfirleitt þar og naut sín
til fullnustu. Hún var ákaflega stolt
og ánægð með öll sín böm, barna-
böm og bamabarnabörn og fannst
henni þau hvert öðm myndarlegra.
Amma var tignarleg kona, kát og
jákvæð og emm við systkinin stolt
yfír því að hafa átt hana fýrir ömmu.
Systkinin Lambeyrum,
Daði, Jónína, Skúli, Jóhanna
Liya, Skúli, Valdimar, Valdís,
Ólöf Björg og Svanborg Þuriður.
Elsku amma Lilja. Það var alltaf
gott að koma í eldhúskrókinn til þín
og fá hlýjar og góðar móttökur. Við
viljum eyða ellinni eins og þú, já-
kvæð, hress og ferðast þegar við
höfum heilsu til. Þú varst góð við
okkur öll og gerðir ekki upp á milli
okkar. Við söknum þín mikið.
Þín langömmuböm,
Þorbjörg, Ásmundur Einar,
Ása, Freyr, Sigríður Lilja
og Sólrún Svava.
Síðast voru
77.250.000kr.
í þreföldum