Morgunblaðið - 24.02.1995, Síða 35

MORGUNBLAÐIÐ
FÖSTUDAGUR 24. FEBRÚAR1995 35 .
MINNINGAR
HELGA GUÐRUN
INGÓLFSDÓTTIR
+ Helga Guðrún
fæddist í
Reykjavík 18. októ-
ber 1946. Hún and-
aðist í Landspítal-
anum 13. febrúar
sl. Foreldrar henn-
ar voru Ingólfur
Ketilsson, f. 13.
desember 1890, d.
8. desember 1953,
Magnússonar skó-
smiðs á ísafirði og
konu hans Helgu
Guðrúnar Bjarna-
dóttur, og Sigrún
Guðmundsdóttir, f.
11. febrúar 1903, d. 4. ágúst
1993, Guðmundssonar bónda á
Melum í Árneshreppi, Stranda-
sýslu, og konu hans Elísabetu
Guðmundsdóttur. Systkini
Helgu Guðrúnar voru Elísabet
tvíburasystir og Axel. Hálf-
bræður hennar, sammæðra,
voru Matthías Ólafsson (látinn
’58) og Torfi Þ. Ólafsson. Helga
Guðrún fæddist ekki heil
heilsu, aðeins 8 ára gömul
gekkst hún undir heilaupp-
skurð hjá frægum skurðlækni,
Dr. Bush að nafni, og má full-
yrða að hann hafi bjargað lífi
hennar. Hún lauk unglinga-
prófi og síðar var hún einn
vetur á Húsmæðraskólanum að
Varmalandi. I nokkur ár, með-
an heilsan leyfði, vann hún í
bókbandi og í Þvottahúsi Loft-
leiða. I 40 ár bjó hún á Víðimel
30 hjá móður sinni þar til hún
lést. í júní á sl. ári fluttist hún
í sambýli að Sólheimum 25 og
undi hag sínum þar vel. Útför
hennar fór fram 22. febrúar.
ÞAÐ er oft talað um árstíðir í lífi
mannsins, við fæðumst að vori þeg-
ar páskaliljurnar springa út og nátt-
úran er að taka við sér. Við erum
full eftirvæntingar eftir vorinu og
gleði sumarsins, en svo kemur
haustið sem er tími hnignunar og
laufin fara að fölna. Það var komið
haust í lífi Guðrúnar, systur minnar,
laufin á lífstrénu hennar voru farin
að falla og langvarandi veikinda-
stríði lokið.
Við áttum því láni að fagna að
vera aldar upp í kærleiksríkri fjöl-
skyldu. Guðrún var umvafin ástúð
móður okkar alla tíð og máttu hvor-
ug af annarri sjá meðan báðar lifðu.
Torfi bróðir okkar og mágkona
okkar Guðrún voru Guðrúnu sem
bestu foreldrar, voru henni ætíð
stoð og stytta og var heimili þeirra
henni alltaf opið. Missir þeirra er
mikill og söknuðurinn að heyra
ekki hinar daglegu tvær bjöllu-
hringingar sem var merki þess að
Guðrún væri komin í heimsókn. Ég
er þeim ævinlega þakklát fyrir
þeirra umhyggju. Eftir andlát móð-
ur okkar fluttist hún inn á sambýli
með tveimur öðrum konum, Krist-
jönu og Eddu; var mikil samheldni
og vinátta á milli þeirra. Þegar ég
og fjölskylda mín komum í heim-
sókn sl. sumar, var það okkur mik-
il ánægja að sjá hvað þær hafa
skapað sér fallegt heimili og varð
okkur öllum að orði hvað fallegt
útsýni þær höfðu, Esjan skartaði
sínu fegursta þann dag. Guðrún
hafði mikið yndi af fallegum hlutum
og naut þess vel að hlusta á fallega
tónlist, hún var með afbrigðum
minnug, það fóru fáir afmælisdagar
og aðrir merkisdagar fram hjá
henni. Hún hafði mikla þörf og
ánægju af að gefa og gleðja aðra,
þó af litlu væri að taka. Guðrún
átti við mikla vanheilsu að stríða
allt sitt líf, en hún mætti þessum
erfíðleikum með miklum kjarki og
kvartaði ekki yfir sínu hlutskipti
°g ég veit að hún sótti 'sér styrk
með fjölmörgum ferðum í messu í
Neskirkju, sem hún bar mikla hlýju
til.
A þessari stundu renna mörg
minningarbrot í gegnum hugann.
Tilvera hennar gerði
mitt líf ríkara og gaf
mér meiri innsýn í líf
þeirra, sem ekki ganga
heilir til skógar. Leiðir
okkar skildu um tví-
tugt er ég flutti af
landi brott, en þrátt
fyrir íjarlægðina voru
böndin sterk á milli
okkar, því ferðir mínar
til íslands voru margar
og minnist ég samver-
unnar með gleði og
söknuði.
Ég kveð þig að sinni,
elsku systir mín, ég
veit að þú hefur fengið góðar mót-
tökur handan móðunnar miklu.
Minningin um þig mun lifa með
okkur öllum sem elskuðum þig. Ég
vil færa starfsfólki gjörgæslu
Landspítalans og deild 13A innileg-
ar þakkir fyrir þá góðu umönnun,
sem hún hlaut þar.
Hin langa þraut er liðin
nú loksins hlaustu friðinn,
og allt er orðið rótt,
nú sæll er sipr unninn
og sólin björt upp runnin
á bak við dimma dauðans nótt.
Fyrst sipr sá er fenginn,
fyrst sorgar þraut er gengin,
hvað getur grætt oss þá?
Oss þykir þungt að skilja,
en það er Guðs að vilja,
og gott er allt, sem Guði er frá.
(V. Briem)
Elísabet.
Nú er stillt og rótt ein stjarna skin,
sú stjama leiðir hug minn til þín.
(Ól. Jóh. Sig.)
Ég vil með þessum ljóðlínum
minnast elskulegrar mágkonu
minnar. Hún var okkur öllum mik-
ill gleðigjafi og við fjölskyldan
þökkum Guði fyrir samfylgd henn-
ar.
Fái ég ekki að faðma þig,
fögnuð þann ég missi.
Frelsarinn Jesú fyrir mig
faðmi þig og kyssi.
Ég kynntist Helgu Guðrúnu þeg-
ar ég var á Islandi veturinn
1969-70. Mín hamingja var að ég
kynntist þá tvíburasystur hennar,
Elísabetu, sem leiddi síðar til hjóna-
bands. Guðrún og fjölskylda hennar
gáfu mér meiri víðsýni og gildismat
á lífið og tilveruna, og þeim er ég
mjög þakklátur þegar ég lít til baka
yfir farinn veg.
Ég fann að Guðrún samþykkti
mig fljótlega í fjölskylduna þó svo
hún yrði að sjá á bak systur sinni
til Bandaríkjanna. Hún talaði ekki
ensku og mín kunnátta í íslensku
var ákaflega takmörkuð, svo okkar
samband var mest með látbragði
og augnatillitum. Hún kunni að
meta þá umhyggju sem ég bar fyr-
ir systur hennar og mína sérkenni-
legu kímnigáfu, hún bjó einnig yfir
góðum húmor, sem hún beitti þegar
vel lá á henni.
Síðastliðin 25 ár harma ég það
að hafa ekki getað verið oftar í
návist hennar, þar sem ég sá hana
aðeins tvisvar sinnum er hún kom
í heimsókn til okkar í Kaliforníu,
en sl. sumar kom ég til íslands og
átti ég yndislegar stundir með henni
og ijölskyldunni. Þegar hér var
komið, höfðu miklar breytingar orð-
ið í lífi hennar, móðir hennar var
látin og hún flutt í sambýli með
tveimur öðrum konum. Hver sem
þekkti hana vissi hvað erfiðar þess-
ar breytingar voru fyrir hana, og
mun ég minnast hennar fyrir þann
mikla kjark sem hún sýndi á þessum
tíma. Það var auðsjáanlegt að Guð-
rún var mjög stolt af sínu heimili,
hún sýndi mér hvem‘ krók og kima
og ekki spillti fyrir þetta fagra út-
sýni yfir Esjuna og sundin blá. Það
sýndi sig að hún hafði aðlagast vel
sínum breyttum lífsháttum. Ég er
þakklátur fyrir að hafa átt tæki-
færi til að eyða þessum fáu sam-
vemstundum með henni því hún var
svo sérstök og gaf meira af sér til
annarra en við mörg sem eigum
að heita heilbrigð.
Á þessum erfiðu tímum hjá fjöl-
skyldunni sendi ég yfir hafið til ís-
lands mínar innilegustu samúðar-
kveðjur og bið Guðrúnu Guðs bless-
unar á nýju tilverustigi.
Reed E. Dinsmore.
Guðrún, eins og hún var ávallt
kölluð, átti við mikið heilsuleysi að
stríða. Hún fæddist með vatnshöfuð
og leiddi það til höfuðuppskurðs á
Ríkisspítalanum í Kaupmannahöfn,
þegar hún var átta ára gömul. Ári
áður missti hún föður sinn, langt
um aldur fram. Var það mikið áfall
fyrir Sigrúnu ömmu mína, að verða
ekkja með þijú ung börn, Axel,
Guðrún og Élísabetu tvíburasystur
hennar. Með miklum dugnaði og
áræði tókst ömmu að sjá fyrir heim-
ilinu og ala börnin ein upp. Bjuggu
þær mæðgurnar saman á heimili
sínu, Víðimel 30, þangað til amma
lést úr hárri elli sumarið 1993 og
urðu þá miklar breytingar á högum
frænku minnar.
Guðrún naut mikils stuðnings
foreldra minna, Torfa Þ. Ólafsson-
ar, hálfbróður hennar, og konu
hans, Guðrúnar Kristinsdóttur. Má
segja að þau hafi gengið henni í
foreldra stað og verið henni stoð
og stytta í gegnum hennar erfiðu
ævi. Eigum við bræður margar
góðar minningar um frænku okkar
frá æskudögunum og litum við á
hana eins og systur okkar.
Guðrún erfði kraft og dugnað
móður sinnar og þrátt fyrir tak-
markaða heilsu vann hún fulla
vinnu í áraraðir, eða þangað til hún
hafði ekki heilsu til. Aldrei kvartaði
hún yfir hlutskipti sínu í lífinu og
vildi allt fyrir okkur gera, meira
af vilja en getu.
Fyrir tæpum tuttugu árum flutti
fjölskylda mín til Bandaríkjanna,
en áður hafði Elísabet tvíburasystir
hennar gifst og flust þangað. Kom
Guðrún tvisvar í heimsókn til Kali-
forníu, í seinna skiptið með háaldr-
aðri móður sinni. Fannst okkur það
hálfgert kraftaverk að þær mæðgur
treystu sér til svo langs ferðalags
yfir hálfan hnöttinn.
Þegar ég kvaddi Guðrúnu mína
síðast fyrir fjórum árum hvarflaði
ekki að mér að við myndum ekki
eiga eftir að sjást aftur. Þegar ég
kveð hana nú í síðasta sinn með
þessum fátæklegu línum, bið ég
Guð að blessa hana og megi hún
hvíla alsæl í faðmi frelsarans mikla.
Ingólfur Rúnar Torfason.
- Ó, sólarfaðir signdu nú hvert auga,
en sér í lagi þau sem tárin lauga
og sýndu miskunn öllu því sem andar
en einkum því, sem böl og voði grandar.
Nú hefur kvatt okkur góð vin-
kona, Helga Guðrún Ingólfsdóttir.
Henni kynntist ég fyrir rúmum 36
árum, er ég hóf nám í Hagaskóla
og fékk fyrir sessunaut tvíburasyst-
ur hennar Elísabetu.
Ég man Guðrúnu sem frekar
hlédrægan ungling og voru henni
vissulega takmörk sett í lífinu alla
tíð frá fæðingu. Hún fæddist með
það, sem kallast vatnshöfuð, og
voru læknavísindin þá ekki búin
þeirri þekkingu sem núna. Átta ára
fer hún til Kaupmannahafnar, þar
sem hinn frægi skurðlæknir Dr.
Bush gerði á henni höfuðskurð, upp
á líf og dauða. Það gerði henni
kleift að lifa sæmilega eðlilegu lífi,
en það má segja að hennar líf hafi
verið þrautaganga, fleiri höfuðað-
gerðir seinna í lífinu og oft sjúkra-
húsdvöl.
Þær systur urðu föðurlausar 8
ára gamlar, ásamt 13 ára bróður,
Axel, en fyrir áttu þau tvo hálf-
bræður, sammæðra, Matthías, sem
er látinn, og Torfa. Móðir þeirra,
Sigrún Guðmundsdóttir, þurfti því
að sjá ein fyrir hópnum sínum, sem
hún gerði af miklum dugnaði, með
saumaskap og vinnu í mjólkurbúð-
inni á Víðimel, meðan kraftar ent-
ust. Þurfti til útsjónarsemi og spar-
semi svo að endar næðu saman,
ekkert síður en í dag, og tel ég að
margt megi læra af þessum gömlu
hetjum, þó svo tímar séu tvennir.
Þær héldu ætíð saman heimili
mæðgumar Sigrún og Guðrún á
Víðimel 30 og voru mikið nánar og
máttu ekki hvor af annarri sjá.
Þrátt fyrir fötlun Guðrúnar þá
höfðu þær mikinn stuðning hvor
af annarri. Það urðu því mikil tíma-
mót í lífi þeirra beggja, þegar Sig-
rún neyddist til að yfirgefa heimilið
og leggjast inná Óldrunardeild
Landakotsspítala, haustið 1992.
Hún lést þar 4. ágúst 1993, níræð
að aldri. Guðrún skipti um húsnæði
í fyrravor og flutti í sambýli í Sól-
heimum 25, þar sem hún undi hag
sínum með tveimur vinkonum,
Kristjönu og Eddu. Guðrún vann
um tíma við bókband hjá Guten-
berg, í 7 ár í þvottahúsi Loftleiða
og í nokkur ár við blaðburð hjá
Morgunblaðinu, þar til þrekið þraut.
Guðrún var með afbrigðum minnis-
góð og talnaglögg, hafði yndi af
góðri dægurtónlist og kunni að
meta fagra og vandaða muni. Síð-
ustu 4 árin var hún í iðjuþjálfun á
Kleppi undir handleiðslu Ingibjarg-
ar Baldursdóttur og hafði hún bæði
af því gagn og gaman, reyndist
Ingibjörg henni frábærlega vel.
Elísabet systir hennar hefur ver-
ið búsett í Bandaríkjunum síðastlið-
in 24 ár, fyrst í Kalifomíu en síðan
í Salem, Órgeonfylki. Hún er gift
Reed Dinsmore, lögfræðingi, og ^
eiga þau tvö uppkomin börn, Christ-
ian og Karenu Ann, sem bæði eru
við nám. Axel er búsettur í Reykja-
vík, ókvæntur. Sterka bakhjarla
hefur Guðrún og átt í lífínu, Torfa
Ólafsson hálfbróður sinn og Guð-
rúnu Kristinsdóttur konu hans. Þau
hafa verið nokkkurs konar rauður
þráður í hennar lífi og átti hún þar
sitt skjól og annað heimili og eiga
þau miklar þakkir skildar fyrir ást
þeirra og umhyggju í garð þeirra
mæðgna.
Það er sjónarsviptir að Guðrúnu
á Melunum. Við, heimilisfólkið á
Reynimel 24, kveðjum Guðrúnu.
Þökkum heimsóknirnar og hressi-
legt viðmót og gamansemina, sem
alltaf var stutt í. Hún spurði oft
um litlu börnin í fjölskyldunni,
fylgdist vel með öllu og hafði tilfínn-
ingar, kannske dýpri en gengur og
gerist með ökkur mannfólkið í dag,
sem má vart vera að því að stökkva
af lífsins hraðlest og tapar því af
gullmolum andartaksins. Við gefum
samferðafólki okkar ekki nægan
gaum, sjáum það ekki eins og það
raunverulega er, allir jafn réttháir,
allir fullkomnir í sinni mynd.
Aðstandendum öllum votta ég
samúð mína. Megi almættið um-
vefja þig sínum friði og kærleika.
Elín Eygló Steinþórsdóttir.
t
SVAVARÁRNASON
fyrrv. oddviti og organisti,
Borgarhrauni 2,
Grindavík,
verður jarðsunginn frá Grindavfkurkirkju
laugardaginn 25. febrúar kl. 14.00.
Sigrún Högnadóttir.
t
Móðir okkar, tengdamóðir, amma og
langamma,
ÓLÖF 0STERBY,
sem andaðist 19. febrúar, verður jarð-
sungin frá Selfosskirkju laugardaginn
25. febrúar kl. 14.00.
Sigrid Osterby,
Ásbjörn Osterby,
Leif Osterby, Svandís Jónsdóttir,
Eva Osterby, Einar Oddsson,
barnabörn og barnabarnabörn.
t
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar,
tengdafaðir, sonur, tengdasonur og afi,
STEINÞÓR INGVARSSON
oddviti,
Þrándarlundi,
Gnúpverjahreppi,
verður jarðsunginn frá Skálholtskirkju
laugardaginn 25. febrúar kl. 14.00.
Jarðsett verður í Stóra-Núpskirkjugarði.
Ferð verður frá B.S.Í. kl. 12.00.
Þorbjörg G. Aradóttir,
Helga Sigurðardóttir, Simon Warrell,
Anna Dóra Steinþórsdóttir, Matthías Valdimarsson,
Ari Freyr Steinþórsson, Oddný Teitsdóttir,
Þröstur Ingvar Steinþórsson,
Halldóra Hansdóttir, Helga Jónsdóttir
og barnabörn.
Lokað
Skrifstofa okkar verður lokuð frá hádegi í dag
vegna jarðarfarar GÍSLA ÓLAFSONAR.
Féfang hf., Hafnarstræti 7.