Morgunblaðið - 03.04.1998, Síða 58

58 FÖSTUDAGUR 3. APRÍL 1998
MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ
HEIÐBJÖRT
GUÐLAUG
PÉTURSDÓTTIR
+ Heiðbjört fædd-
ist á Gautastöð-
um í Holtshreppi (nú
Fljótahreppi), 12.
mars 1910. Hún lést
á Landspítalanum
24. mars síðastliðinn.
Foreldrar hennar
voru Kristín Elín-
borg Björnsdóttir, f.
4. febr. 1889 ( Borg-
argerði Skarðs-
hreppi í Skagafjarð-
arsýslu, d. 22. sept.
1986 í Reykjavík, og
Pétur Benediktsson,
afgreiðslumaður í
ullarverksmiðjunni Framtíðinni,
f. 16. ágúst 1886 á Minni-Þverá í
Holtshr. (nú Fljótahr.), d. 23.
des. 1973 í Rvík. Þau voru bæði
af bændafólki komin langt í ætt-
ir fram. Geta má þess að Björn,
faðir Kristínar, var hákarlaskip-
stjóri í yfír 20 ár. Auk Heiðbjart-
ar eijjnuðust þau hjón aðra dótt-
ur, Olöfu Guðnýju að nafni. Hún
Iést á fyrsta ári. Þau hjón tóku
systurson Péturs í fóstur þegar
hann var á öðru ári, Guðmund
Bergsson, f. 2. júní 1915, maki
Þrúður Sigurðardóttir og hafa
þau búið um áratugi í Hvammi í
Ólfusi.
Hinn 16. ágúst 1938 gekk
Heiðbjört að eiga Ara Jónsson
kaupmann og klæðskera, f. 15.
okt. 1911 á Tröllanesi í Norð-
firði, d. 6. mars 1969 í Kópavogi.
Þau eignuðust þrjá syni. Þeir
eru: 1) Eysteinn Fjölnir, sjón-
varpsvirki og verslunarmaður, f.
23. apr. 1938 í Reykjavík. Kona 1
14. mars 1964 Valdís Ragnars-
dóttir, f. 26. okt. 1939 í Rvík,
kaupmaður og forvörður. Þau
slitu samvistum. Börn þeirra
eru: a) Kristín, f. 11. júlí 1964,
tölvufræðingur og húsmóðir. b)
Spurðu mig ekki um bliknuðu blöðin
sembrotnaaflífsinseik.
Við skiljum lítið og skynjum fátt
ogskrifumívatnogreyk.
Er ég fór að leiða hugann að því
að festa nokkur orð á blað um
frænku mína, datt mér þetta erindi
í hug eftir skáldið Davíð Stefáns-
Eiður Snorri, ljós-
myndari, býr í New
York, f. 1. des. 1970.
c) Lísa Karen, fóstur-
dóttir Fjölnis og
dóttir Valdísar, f. 16.
júlí 1962, lögfræð-
ingur. Kona 2 Katrín
Óskarsdóttir, graf-
ískur hönnuður, f.
22. maí 1953 í Rang-
árvallasýslu. 2) Pét-
ur Kristinn, verslun-
armaður, f. 17. ágúst
1944, maki Bjarney
Ragna Róbertsdóttir,
myndlistarkona, f. 3.
apr. 1945 í Rvík. Börn þeirra
eru: a) Pétur Ari, f. 8. jan. 1967 í
Rvík, d. 15. nóv. sama ár. b)
Kjartan Ari, f. 11. júní 1972 í
Rvík. 3) Jón, verslunarmaður og
blaðgyllir, f. 15. júlí 1947. Börn
hans eru: a) Ari, f. 24. maí 1971,
þjónn og sölumaður í Rvík. Móð-
ir Sigurleif B. Þorsteinsdóttir.
Síðar þegar Sigurleif B. giftist
Sigurði Hlöðverssyni var Ari
ættleiddur af honum og nú skrif-
aður Sigurðsson. b) Ari Heiðar,
f. 22. okt. 1973, við nám í Stokk-
hólmi. Móðir Hellen Kolbrún
Condit, magister í Svíþjóð. c)
Valbjörg, f. 22. des. 1992. Móðir
Halldóra Emilsdóttir myndlist-
arkona. d) Höskuldur, f. 8. mars
1993, og e) Högna Heiðbjört, f.
16. ágúst 1997. Móðir Hólmfríð-
ur Rán Sigvaldadóttir, f. 19.
febr. 1956, kaupmaður og mynd-
listarkona.
Fyrstu hjúskaparár sín voru
þau hjón Ari og Heiðbjört í
Stykkishólmi þar sem Ari sá um
rekstur á saumastofu hjá kaup-
félaginu sem þá var rekið þar.
títför Heiðbjartar fer fram frá
Bústaðakirkju í dag og hefst at-
höfnin klukkan 10.30.
son. Það er afar lítið sem við vitum
um lífíð og tilveruna og tilgang
hennar, en hvað um það þá erum
við þátttakendur án vitneskju og
þar af leiðandi kannski oft á villi-
götum í lífinu. Ætlunin er að
bregða upp stuttri mynd úr lífs-
hlaupi Heiðbjartar, það verður í fá-
tækara lagi, því þó við Heiðbjört
+
Ástkær móðir okkar,
KRISTRÚN SIGRÍÐUR
SIGURÐARDÓTTIR,
Vigdísarstöðum,
sem lést laugardaginn 21. mars sl, verður
jarðsungin frá Melstaðarkirkju, laugardaginn
4. apríl kl. 14.00
Helga Magnúsdóttir,
Sigurgeir Magnússon,
Sigurður Magnússon,
+
Ástkær eiginmaður minn, faðir okkar, tengda-
faðir og afi,
INGVAR AGNARSSON
bóndi,
Kolgröfum,
Eyrarsveit,
verður jarðsunginn frá Grundafjarðarkirkju
laugardaginn 4. apríl kl. 14.00.
Þeir sem vilja minnast hans, er bent á Krabbameinsfélagið.
María Magnúsdóttir,
Magnús Ingvarsson, Kristín Pálsdóttir,
Jóhanna Ingvarsdóttir, Sigurður Baldursson,
Gunnar Halldór Ingvarsson,
Elís Ingvarsson,
Gróa Herdís Ingvarsdóttir, Ragnar Eyþórsson,
Guðríður Arndís Ingvarsdóttir, Lúðvík Hermannsson
og barnabörn.
værum bræðrabörn, þá skildu leið-
ir er ég var barn að aldri, og hún
fluttist með foreldrum sínum úr
sveitinni til Reykjavíkur, þá um
það bil að verða fullvaxta heima-
sæta, sem margur ungsveinninn
hefur litið hýru auga til. Það fyrsta
sem mig rekur minni til af okkar
samfundum var það að hún var í
heimsókn á feðraslóð hjá vinum og
frændfólki, ég þá u.þ.b. tíu ára. Ég
var gerður að meðreiðarsveini
hennar til Siglufjarðar til að koma
með hestana til baka. Trúlega hef-
ur ferð hennar til Siglufjarðar ver-
ið í þeim tilgangi að fara í síldar-
vinnu. A þessum tíma var Siglu-
fjarðarbær þekktur fyrir silfur
hafsins og oft mikil sumarvinna.
Ég minnist þess hve ég var bæði
glaður og montinn á næstu jólum
þar á eftir er þessi frænka mín
sendi mér forkunnarfallegt leður-
belti ásamt þökk fyrir ferðina til
Siglufjarðar. Ég óx úr grasi í orðs-
ins fyllstu merkingu og hafnaði í
Reykjavík eins og fjöldi annarra úr
dreifbýlinu og lágu þá leiðir okkar
Heiðbjartar oftar saman. Mitt
fyrsta skjól í Reykjavík var hjá for-
eldrum hennar, þar sem hún var
einnig með sitt heimili. I fyllingu
tímans eða veturna 1930 og 31 var
Heiðbjört á alþýðuskólanum á
Laugarvatni og lauk þaðan prófi
eftir tvo vetur. Hún sótti meira en
andlegan fróðleik að menntasetr-
inu. Þar var á skólanum ungur,
myndarlegur maður, Ari Jónsson,
er síðar varð lífsförunautur henn-
ar. Enginn asi var á þeim að binda
samband sitt lögformlega því þau
giftu sig ekki fyrr en árið 1938. Þau
bjuggu í haginn til framtíðarinnar,
því Ari fór í nám til Kaupmanna-
hafnar og lærði klæðskeraiðn sem
varð hans ævistarf beint og óbeint.
Arið 1950 stofnuðu þau Faco, fata-
gerð Ara og co. og nokkram árum
síðar verslunina Faco. A þessum
tíma var kvenréttindabaráttan
ekki komin í algleyming eins og
síðar varð, og konur sóttu ekki eins
á vinnumarkaðinn þá sem nú. Það
varð hlutverk Heiðbjartar að sjá
um heimilið og uppeldi sonanna
meðan þeir uxu úr grasi. Þegar
hún taldi tíma sinn kominn til að
vinna utan heimilisins varð hennar
eigið fyrirtæki fyrir valinu, þar
sem hún gekk til starfa með manni
sínum og að honum látnum var hún
á fullu með sonum sínum, sem tek-
ið höfðu við forsjá fyrirtækisins.
Heiðbjörtu var margt til lista lagt.
Meðal annars var hún margfaldur
methafi í sundi og öðrum íþróttum.
Hún tók mikinn þátt í söngstarfi
hjá ýmsum kóram og þótti þar vel
liðtæk. Árið 1954 flytur fjölskyldan
að Alfhólsvegi 58 í hús sem þau
höfðu byggt í félagi við foreldra
Heiðbjartar. Þar naut hún sín vel
því hún hafði yndi af öllum gróðri
og ræktun, lóðin var stór og fjöl-
breyttur gróður í henni, og fékk
viðurkenningu sem fegursti garður
bæjarfélagsins og þar munu hinir
grænu fingur Heiðbjartar hafa átt
drýgstan þátt. Allt frá bernsku til
æviloka var sterkt samband milli
Heiðbjartar og foreldra hennar og
bar þar aldrei skugga á, ætíð hlýja
og velvild á báða bóga.
Heiðbjört tráði einlæglega að um
framhaldslíf væri að ræða, og taldi
að við hlið sér væri eitthvert afl
sem leiðbeindi gerðum sínum iðu-
lega. Hún var vönd að virðingu
sinni og vinur vina sinna. Hún var
sterkur persónuleiki með ákveðnar
skoðanir á mönnum og málefnum.
Segja má líka að hún hafi ekki verið
allra. Öll óheilindi voru henni ekki
að skapi. Ef hún fann inn á slíkt,
sneiddi hún frekar hjá þeim félags-
skap. Sagt var um fóðurömmu
hennar að „hún hefði verið glað-
lynd, greiðug með afbrigðum, þrifin
og hugsunarsöm, vel verki farin og
með ágætum dugleg". Ég held að
mér sé óhætt að fullyrða að Heið-
björt hafi erft þessa eiginleika
ömmu sinnar.
Fyrir tveimur árum gekk hún
undir aðgerð vegna illkynjaðs sjúk-
dóms, sem tók sig aftur upp fyrir
stuttu og leiddi til að Heiðbjört
varð að láta í minni pokann á
skömmum tíma. Dagsverk hennar
var orðið langt og giftudrjúgt og nú
er kveðinn sár söknuður að henni
genginni. í huga okkar ríkir þökk
fyrir samferðina og ósk um að hún
hafi fengið góða lendingu á hinni
ókunnu strönd.
Ég sendi öllum aðstandendum
samúðarkveðjur.
Guðmundur Jóhannsson.
Það eru um það bil tíu ár síðan
ég kynntist tengdamóður minni.
Hún vakti athygli fyrir reisulega
framkomu og óvenjulega unglegt
útlit allt til dauðadags.
Heiðbjört hafði skemmtilega frá-
sagnargáfu, kunni vísur og kvæði
og ógrynnin öll af málsháttum. Hún
unni tónlist, og söng í kór aldraðra
um margra ára skeið.
Nú þegar komið er að kveðju-
stund vil ég þakka fyrir árin sem ég
fékk að þekkja þig, þakka þér fyrir
hversu góð þú varst við krakkana
mína og mig. Auðvitað verð ég að
þakka þér fyrir strákinn þinn, en
við áttum aðdáun okkar á honum
sameiginlega, að hinum strákunum
þínum ólöstuðum.
Síðastliðið sumar leiddirðu okkur
um æskustöðvarnar í Fljótunum,
þú bentir upp um tún og hlíðar og
rifjaðir upp löngu horfin bæjar-
stæði og ábúendur. Það var afar
fróðleg og eftirminnileg ferð.
Ég kveð þig í dag með kæra
þakklæti fyrir allt og bið guð að
styrkja afkomendur þína.
Katrín Oskarsdóttir.
Alltaf er sárt að horfa á eftir góð-
um vini yfir landamæri lífs og
dauða, jafnvel þó dauðinn sé vel-
kominn og leysi fjötra sem binda
sálina við líkamann sem orðinn er
sjúkur og hrörlegur.
Heiðbjört var glæsileg kona.
Meðan heilsan entist sneri hún á
elli kerlingu sem ekki náði til henn-
ar, munaði þar aldrei minna en ára-
tug. A yngri áram stundaði Heiba
íþróttir og var mikil sundkona.
Gaman var að horfa með henni á
kappleiki í sjónvarpi. Þar hvatti
hún sitt lið óspart og tók þátt í
leiknum af lífi og sál.
Heiðbjört var mikil húsmóðir,
átti alltaf fallegt heimili og alltaf
gat hún töfrað fram dýrlegasta
„smurbrauð" eða málsverð, nánast
fyrirvaralaust. Ekki voru heldur öll
smekklegu fótin hennar fengin út
úr búð, heldur sneið hún og saum-
aði þau sjálf. Þar var hún ekki eftir-
bátur móður sinnar sem var mikil
saumakona.
Ég minnist hennar líka sem
„blómakonu“, sé fyrir mér fallega
garðinn sem hún ræktaði með
regnbogalituðu blómskráði, dalí-
urnar sem hún með alúð sinni hélt
lífinu í, þrátt fyrir rokið og rigning-
una. Hún kunni að njóta stundanna
í garðinum. Væri myndavél á lofti
sagði hún gjarnan: „Æ, taktu nú
mynd af rauðu dalíunni, hún er svo
falleg núna.“ I litla gróðurhúsinu
gerði hún ýmis kraftaverk, smáfræ
varð mannhæðarhá Stokk-rós. Þeg-
ar ekki var lengur garður til að
rækta tóku stofublómin við. Heiba
hafði sannarlega „græna“ fingur.
Þannig vildi hún líka hlúa að af-
komendum sínum, ekki með uppá-
þrengjandi afskiptasemi, en með
hlýju og alúð. Hún bar ekki tilfinn-
ingar sínar á torg, en á góðri
stundu gaf hún af gleði sinni.
Söngur og góð tónlist vora henn-
ar yndi. Öft setti hún plötu á fóninn
og spilaði hátt, tók jafnvel undir
með sinni björtu rödd. Hún söng
lengi með kór aldraðra og hafði
gaman af. Af ljóðum kunni hún
ógrynni og fór oft með vísur sem
hún lærði í barnæsku. Hún safnaði
saman vísum og kvæðum, klippti úr
dagblöðum eða skrifaði upp það
sem vakti athygli hennar. Var þá
ýmist að vel væri ort eða skopið
hárfínt.
Heiðbjört ferðaðist víða. Við vor-
um oft samferðamenn innanlands
og utan. Er mér minnisstæð síðasta
utanferð okkar fyrir tæpum níu ár-
um, þrjár saman á Italíu, móðir
mín, næstum áttræð og Heiðbjört
lítið eitt yngri. Undraðist samferða-
fólkið seigluna í „stelpunum“ sem
gáfu ekkert eftir, fóru í allar ferðir
sem í boði vora. Þær vora mættar
kl. átta að morgni og í kvöldverð
tólf tímum seinna, nánast án nokk-
urrar hvfldar. Saman skoðuðum við
Flórens, Róm og Feneyjar, og þess
á milli bökuðum við okkur á Rimini-
ströndinni. A kvöldin vai' spiluð
þriggja manna vist og „stelpurnar"
tóku lagið.
Elsku Heiba mín, nú ertu farin í
síðustu ferðina héðan, heim til Ara
sem hefur beðið þín í næstum þrjá-
tíu ár, og foreldra þinna sem þú
hlúðir svo vel að. Góða ferð, þakka
þér fyrir allt og allt. Vertu sæl, við
sjáumst seinna.
Valdís Ragnarsdóttir.
Það er vor í lofti, vorboðarnir era
óðum að koma til landsins úr ár-
legri vetrardvöl, eftirvæntingin eft-
ir sumri og hækkandi sól er alls
ráðandi.
Þannig var einnig fyrir um 60 ár-
um, er við Siglfirðingar biðum í of-
væni eftir sumaratvinnunni, sfld-
inni. Þá komu „farfuglarnir" okkar,
fólkið sem kom hingað til að vinna
með heimafólkinu að verðmætaöfl-
un fyrir land og þjóð. Ein af þeim
ungu blómarósum sem dvöldu sum-
arlangt á heimili foreldra minna var
Heiðbjört Pétursdóttir, frænka
mín, eða Heiba eins og hún var ætíð
kölluð í vinahópi. Hún var einka-
dóttir Péturs Benediktssonar og
konu hans Kristínar Björnsdóttur,
sem voru mikið vinafólk foreldra
minna, ættuð úr Fljótunum eins og
þau.
Þegar hún Heiba kom í bæinn,
kom hún með nýja og ferska
strauma úr borginni, sem hún miðl-
aði til okkar. Þessir straumar vora
á sviðum menningar, lista, náttúra-
skoðunar og líkamsræktar, sem
vora hennar aðaláhugamál.
Eins og áður var sagt var mikil
vinátta milli heimila foreldra okkar
þó að langt væri á milli, dvaldist ég
oft á heimili Heibu, Ara Jónssonar
eiginmanns hennar og foreldra
hennar í Reykjavík og Kópavogi á
mínum yngri áram.
Synir Heibu og Ara, þeir Ey-
steinn Fjölnir, Pétur og Jón urðu
þeirrar gæfu aðnjótandi að alast
upp á sérstæðu heimili á nútíma
mælikvarða. Heimili sem saman-
stóð af samhentum foreldrum,
ömmu og afa innan seilingar því
þau bjuggu saman í sátt, meðan líf
entist.
Minnisstæðustu stundirnar eru
þær er Heiba nú á seinni áram sótti
á gamlar æskustöðvar í Fljótin, að
ferðast með henni inn í Stíflu í nátt-
úruskoðun og berjaferðir. Þar naut
hún sín svo vel innan um blómin,
gróðurinn og berin, fór með vísur,
söng og sagði frá á svo lifandi og
skemmtilegan hátt.
Heiba og Abba systir mín voru
alla tíð miklar vinkonur, og sendum
við systumar og fjölskyldur okkar
sonum Heibu og fjölskyldum þeirra
innilegar samúðarkveðjur.
Valey Jónasdóttir.
Mig langar að minnast góðrar
vinkonu, við áttum samleið árum
saman. Heiðbjört Pétursdóttir var
traustur vinur, afar heimakær og
mjög músíkölsk. Það var notalegt
að eiga stund með henni, njóta frá-
bærra veitinga og hlýða á tónlist.
Hún hafði mikinn áhuga á
hverskyns ferðalögum, utanlands
og innan. Seinni ár ferðuðumst við
mikið saman. Einnig vorum við
saman í kór, en hún hafði mikla og
fagra sópranrödd.
Ég gæti sagt margt um mann-
kosti vinkonu minnar því hún var
einstök bæði til munns og handa,
en henni væri slíkt ekki að skapi,
jafn hlédræg og hún var. Hún átti
ekki langt að sækja mannkosti sína,
því foreldrar hennar voru einstakt
gæðafólk.
Sannarlega mun ég sakna minn-
ar góðu vinkonu.
Aðstandendum hennar votta ég
dýpstu samúð og bið guð að blessa
minningu hennar.
Sigurbjörg Ingimundardóttir.