Morgunblaðið - 23.06.1999, Blaðsíða 42

Morgunblaðið - 23.06.1999, Blaðsíða 42
ífi MIÐVIKUDAGUR 23. JÚNÍ 1999 MORGUNBLAÐIÐ MINNINGAR BERGLJOT í GUÐJÓNSDÓTTIR f. + Bergljót Guð- jónsdóttir fæddist á Akureyri 22. nóvember 1953. Hún ólst upp í Keflavík og síðar Reykjavík. Hún lést á Sjúkrahúsi Reykjavíkur 11. júní síðastliðinn. Foreldrar hennar eru Guðjón K. Ey- ,vmundsson raf- '* virkjameistari, f. 12.2. 1924 í Reykja- vík, og Ragna As- dís Ingólfsdóttir húsmóðir, 23.6. 1922 á Grímsstöðum á Hólsfjöllum, d. 16.1. 1983. Seinni kona Guðjóns er Hrafn- hildur Ó. Bjarnadóttir, f. 17.9. 1930. Guðjón og Ásdís eignuð- ust fimm börn og var Bergljót fjórða í aldursröðinni af systkinunum, sem eru: Ingólf- ur Arnar, f. 23.2. 1946, kvænt- ur Susan Guðjónsson, þeirra börn eru Stefán John og Sara Ásdís, fyrir átti Ingólfur Krist- in Kolbein sem er látinn. Ás- ¦^laug Sif, f. 1.10. 1947, gift Karli F. Garðarssyni, þeirra börn eru Guðjón, Sigríður og Kristján Egill. Kolbrún, f. 6.6. 1952, gift Jóni Sævari Jóns- syni, þeirra dætur eru Lovísa, Katrín, Ásdís og Valgerður Lilja. Hörður, f. 11.7. 1963, í sambúð með Maríu B. Johnson, Gæt, mildingur, mín, mest þurfum þín ^ helsthverjastund á hölda grund. Set, meyjar mögur, máls efni fógur, öllerhjálpafþér, í hjarta mér. (Kolbeinn Tumason) Einlægni og trúarstyrkur þessa ljóðs kom í hugann þegar ég rifja upp síðustu dagana sem Didda mágkona mín lifði. Slíkt var æðru- leysi og andlegur styrkur hennar þó að ljóst væri að nú drægi að endalokum. Hún ræddi við okkur um hvað gera þyrfti og hvernig hún vildi ganga frá ákveðnum atriðum við fráfall sitt. Það er erfitt að sMlja hvaðan henni kom sá mikli andlegi styrkur og baráttuþrek, sem við dáðumst alltaf að, því það var frek- ar hún sem var veitandi en þiggj- andi í þeim efnum. Ég kynntist henni Diddu minni fyrst fyrir 33 árum þegar ég kom að heimsækja systur hennar. Mig grunaði að hún hefði ætlað sér að verða á vegi mínum þegar ég kæmi qg kanna hver þessi maður væri. Eg man enn glettnislega brosið og spurninguna sem skein úr augun- um um leið og hún hallaði aðeins undir flatt eins margir gera í fjöl- skyldunni. Þetta bros er órjúfan- legur hluti af minningunni um hana því það fylgdi henni aUtaf hvernig %em henni leið. Seinna sagði hún að ég hefði giskað rétt á og ekki fengið falleinkunn. Þetta var á unglingsár- um Diddu, sem var tápmikil, falleg og glaðlynd stúlka. Eftir gagn- fræðapróf fór hún til Bandaríkj- anna sem skiptinemi og hóf syo fljótlega störf hjá Landsbanka ís- lands þar sem hún vann síðan alla tíð, mestaUan tímann í skipulags- deild. Ég veit að hún var vel metinn starfsmaður, enda varð ég var við það í samtölum við samstarfsmenn hennar og yfirmenn. Samviskusemi #ennar var við brugðið og hún lagði ríka áherslu á að hafa allt sitt á hreinu. Kom það glöggt í ljós vegna mála sem hún leitaði til mín með og þurfti að afgreiða hversu ríka áherslu hún lagði á að Ijúka öllum málum eins rétt og kostur var. 22 ára gömul veikist Didda í(|iögglega og kom í ljós að orsökin var krabbamein og gekkst hún þeirra synir eru Jökull Freyr og Birkir Fannar. Hinn 8. maí 1976 giftist Bergljót Helga Bergmann Ingólfssyni vél- fræðingi, f. 26.7. 1951, og eignuðust þau einn son, Ólaf Ragnar jarðeðlis- fræðing, f. 18.11. ^^ 1976. Foreldrar Helga voru Ingólf- I fl ur Árnason mál- -----iL^B-1 arameistari, f. 4.12. 1921, d. 7.8. 1993, og Guðrún Helga Sigurðsson hjúkrunar- kona, f. 24.6. 1925, d. 26.6. 1952. Seinni kona Ingólfs er Þóranna Þórarinsdóttir, f. 3.10. 1930. Helgi er alinn upp hjá föðursystur sinni, Guðrúnu Arnadóttur húsmóður, sem gekk honum í móðurstað, f. 23.9. 1915, d. 3.6. 1993, og manni hennar Olafi Magnús- syni, kgl. hirðHósmyndara, f. 15.6. 1989, d. 26.11. 1954. Helgi á einn albróður, Ólaf, og þrjú hálfsystkini samfeðra, þau eru Anna Margrét, Sigríð- ur og Árni. Bergljót starfaði allan siim starfsaldur hjá Landsbanka ís- lands. Utför Bergljótar fer fram frá Fossvogskirkju í dag og hefst athöfnin klukkan 15. undir skurðaðgerð. Var það erfið raun fyrir svo unga stúlku að standa frammi fyrir því að brugðið gæti til beggja vona með bata. Hér hófst sú vegferð sem stóð í tæp 24 ár með hléum þar sem skiptust á aðgerðir, lyfjameðferð og blessun- arleg hlé á milli, en staðan þyngd- ist eftir því sem á leið. Læknum og hjúkrunarliði sem hafa annast hana í gegnum tíðina eru færðar þakkir fyrir allt sem þau gerðu fyr- ir hana og við vitum að allar færar leiðir voru kannaðar og reyndar og að ef þeirra hefði ekki notið við hefði ævi hennar verið verulega skemmri. Að sjálfsögðu hafði þetta áhrif á Diddu okkar og daglegt líf hennar. Það merkilega var samt að hún bar raunir sínar með reisn, kvartaði aldrei, vildi allra síst láta vorkenna sér og lét þetta ekki aftra sér við að takast á við það sem hún vOdi gera ef hún mögulega gat. Hún átti óbilandi baráttuþrek sem ekki var hægt annað en dást að. Ég er ekki frá því að persónuleiki hennar hafi skerpst við þessi veiMndi. Hún varð ákveðnari ef eitthvað var, viss með hvað henni líkaði og líkaði ekki, vildi helst njóta daganna með þeim sem henni voru kærastir, hlusta á góða tónlist, elda góðan mat, fara í ferðalög, hlúa að og skipuleggja sitt fallega heimili og garð og hafði gott skipulag á öllum sínum hlutum. Henni var illa við að láta tímann fara til spilhs og hafði ekki nennu til að hlusta á eitthvert þvaður og lét vita af því ef henni miskkaði það sem sagt var eða gert. Átti það einnig við um menn og málefni, ekki síst um þjóðmál, sem hún var áhugasöm um. Allir sem kynntust henni mátu hana að meiru fyrir hreinskiptnina sem var fölskvalaus. Mesta gæfa Diddu var að hitta hann Helga sinn. Hjónaband þeirra hefur alltaf verið mjög farsælt, þau verið samhent, samrýnd og búnast vel, vinföst og vinmörg. Þau hafa einnig átt sameiginleg áhugamál eins og útivist og fjallaferðir. Bæði haft yndi af því að njóta íslenskrar náttúru, enda eru fáir staðir á land- inu sem þau hafa ekki skoðað sam- an. Önnur stóra gæfan þeirra í lífinu er einkasonurinn Olafur Ragnar, augasteinninn þeirra, sem alla tíð hefur verið þeim gleðigjafi, mesti efnisdrengur og góður námsmaður. Diddu langaði að vera viðstödd út- skrift Óla úr jarðeðlisfræði frá Há- skóla íslands sl. laugardag en því miður tókst það ekM. Hún gladdist í staðinn með honum yfir góðum námsárangri, sagði að það væri heila málið að vita að honum hefði gengið vel, að þessum áfanga væri loMð með miMum sóma, enda stolt af syni sínum. Við í fjölskyldunni höfum alltaf dáðst að því hve Helgi hefur staðið sem Mettur við hhð Diddu í veik- indum hennar og liðsinnt henni sem hann mátti og þeir feðgar báðir. Á tímum sem þessum þegar á reynir styrkjast fjölskylduböndin og hún þjappar sér saman um þá feðga til að veita þeim styrk. Gott og sterkt samband hefur alltaf verið á milli systranna, enda leið ekM dagur án þess að þær hefðu samband hvor við aðra og hittust þess utan. Við Helgi höfum líka alltaf náð vel saman og átt sameiginleg áhugamál. Börnin okkar hta hvert á annað sem nán- ast systMni og kynna hvert annað oftar en ekM sem frændbróður eða -systur. Samgangurinn á milU fjöl- skyldnanna hefur því alltaf verið miMll, dagsdaglega, á tylhdögum, í ferðum innanlands og erlendis, heima og heiman og svo mun áfram verða. Margs er að minnast, margt er hér að þakka. Guði sé lof fyrir hðna tíð. Margs er að minnast, margs er að sakna. Guð þerri tregatárin stríð. Farþúífriði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt. GekkstþúmeðGuði, Guðþérnúfylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt (V.Briera) Margt virðist háð tilviljunum í þessu lífi en merMlegt er að þú kvaddir þennan heim á útfarardegi tengdamóður þinnar, sem þú hugs- aðir svo vel um hennar síðustu ár, og ert jarðsett á afmæUsdegi móð- ur þinnar sem lést fyrir aldur fram. Eg veit að þú ert komin í faðm þeirra beggja. Didda mín, í hugan- um munum við halda áfram að faðma þig að okkur, biðja þér Guðs blessunar og þakka aUt og aUt. Minning þín mun Ufa með okkur um ókomna framtíð. Megi algóður Guð styrkja Óla, Helga og aðra ást- vini í sorg þeirra. Karl F. Garðarsson. LoMð er langri baráttu við sjúk- dóminn Ulvíga, krabbameinið. Elskuleg systurdóttir mín, Bergljót, var aðeins rúmlega tvítug er hún fór í fyrstu Mabbameinsað- gerðina. Horfurnar voru góðar, en síðar dró aftur ský fyrir sólu. Sjúk- dómurinn tók sig upp á ný. Þá hafði hún kynnst sínum einstaka pilti, Helga Bergmann Ingóh°ssyni, og giftust þau nokkru síðar. Einka- barn þeirra, augasteinninn Ólafur Ragnar, er miMU efnismaður. Hann brautsMáðist jarðeðUsfræðingur frá Háskóla íslands sl. laugardag. Bergljót var um margt óvenjuleg stúlka, fríð sýnum, með faUeg dökk augu. Hún var skarpgreind, hafði mjog ákveðnar skoðanir, var með létta lund og óvenjulegt sálarþrek og vhjastyrk. Kom það ekM síst fram í erfiðum veiMndum hennar. Feðgarnir, Helgi og ÓU Raggi, og fjölskylda hennar studdu hana aUa tíð og á engan er haUað þótt sérstak- lega sé minnst á Áslaugu Sif, systur hennar, sem bar með henni sjúk- dómsbyrðina þungu uns yfir lauk. Elskuleg Didda okkar er leyst frá þrautum. Hún sofnaði inn í sumarsöng fuglanna sem hún hændi að garðinum sínum í Vesturási. Megi góður guð styrkja feðgana og aðra ástvini. Minningin fagra mun ætíð geymast. Hanna Johannessen. A JONSMESSU Jónsmessubjört ogblikafsigðgulum degi nóttin ogvexaðþðgnum við þreytta brá kliðandi vængir ogkyrrð við nýhertan ljá samt kallar hafið sól eins og dragi til sín þröstur viðjónsmessuþögn sinn kliðandi skóg sína ókomnu daga ánþín. • Matthías Johannessen. Það er erfitt að setjast niður og skrifa minningargrein um hana Diddu frænku mína. Mér finnst hún vera enn til staðar, og erfitt er að sætta sig við að hún sé farin, en við huggum okkur við að hún er og verður aUtaf hjá okkur og vaMr yfir okkur, það eitt veit ég fyrir víst. Það er einnig gott að vita það að hún þarf ekM að þjást lengur, hennar stríði er loMð, baráttu við Mabba- mein sem stóð í næstum 24 ár. Ég vhdi minnast hennar með örfáum orðum. Didda var einstök kona. Með ein- stakan baráttuanda, það hefðu margir bugast yfir því að greinast með Mabbamein svona ungir og í raun aldrei losnað við það þótt góð tímabU hafi komið á miUi. En Didda lét ekM bugast, hún hélt sínum bar- áttuanda fram tU hins síðasta, þó að hún og allir aðrir hafi vitað hvert stefndi. Didda hafði áhrif á aUa sem hún kynntist og flestir minnast hennar sem baráttukonu, ákveðinn- ar, einstaMega góðrar og um- hyggjusamrar, nákvæmrar og hæfi- lega stjórnsamrar. Hún Didda hefur aUtaf verið meira en bara frænka okkar systk- inanna í Safamýri, hún hefur verið okkur nokkurs konar „mömmu- frænka". Hún hefur aUtaf verið stór þáttur í Ufi okkar, verið fastur punMur í tilverunni. Hún hefur alla sína tíð teMð virkan þátt í okkar lífi. Það eru ófáar sumarbústaðaferðirn- ar í Munaðarnes, Brekkuskóg og Selvík sem hægt væri að tala um. Einnig utanlandsferðir sem við höf- um farið saman og svo jolin og ára- mótín sem við héldum saman þessi síðustu ár. Hún fylgdist aUtaf grannt með námi og öðrum atburð- um í lífi okkar. Hringdi aUtaf fyrir próf tU að óska okkur góðs gengis og svo eftir próf tíl að vita hvernig gekk. Meira að segja núna síðustu vikurnar þegar hún hefur verið sem mest veik brást þetta ekM. Hún lagði miMa áherslu á að við sinntum náminu. Hún leyfði mér meira að segja að æfa mig að sprauta sig og þó að það hafi stundum gengið brösótt þá hafði hún bara gaman af og sagði að það gengi betur næst. Hún og Helgi kölluðu sig trúlofun- areftirUtíð og komu reglulega í heimsókn tíl að athuga með okMir systkini í okkar sambúðum. Ósjald- an lagði hún línurnar um hvernig maður ættí að haga sér, eins og að fara aldrei að sofa ósátt, virkja hvort annað og vera góð hvort við annað. Þegar ég eyddi einu ári í París þá gerðum við með okkur samning að skrifa hvor annarri eitt bréf í mánuði, það stóð og mun bet- ur þvi ekM gat ég hugsað mér að heyra í fóUdnu í Vesturási bara einu sinni í mánuði. Það sem ég minnist Bergljótar helst fyrir er hve góð hún var, hún sagði iðulega hvað hún væri rík að eiga okkur, hvað við værum yndis- leg, hélt í höndina á manni, strauk manni og kvaddi ávaUt með kossi og faðmlagi. Hún kaUaði mig Síu sína og Kristján EgU bróður Aglur. Eg mun sakna þess að fá ekM að heyra sagt Sía mín. Við erum rík að hafa átt hana Diddu. Didda lagði aUtaf miMa natni í aUt umhverfi sitt. Á heimUi hennar var úthugsað hvar hver hlutur átti að vera og aUtaf svo hreint og fínt. Hún var Ustakokkur og aldrei af- þakkaði maður matarboðin hennar, það var aUtaf öruggt að maður fengi góðan mat. Garðurinn hennar er einnig lýsandi dæmi, þar er úthugs- að hvar hver planta á að vera og svo steinarnir sem þau Helgi náðu sér £. Diddu var mjög umhugað að þessir þættír væru í lagi. Þegar hún var veik en eitthvað þurfti að gera í garðinum lét hún það ekM aftra sér heMur Máraði það sem þurfti þótt hún væri með verM. Mér er einnig minnisstætt þegar hún var í lyfja- meðferð '97, þá eldaði hún þennan dýrindis kalkún og hreindýrakjöt eins og henni einni var lagið á sum- ardaginn fyrsta. Didda var miMU náttúruunnandi og naut sín best í ferðalögum upp um fjöll og firnindi með Helga, Ola og öðrum félögum. Henni var núkið í mun að halda náttúrunni óspjaU- aðri. Það pirraði hana miMð að sjá drasl á víðavangi. Mér varð einu sinni á að henda tyggjóbréfi á jörð- ina. Það fauk heldur betur í hana frænku mína og hef ég aldrei síðan látið mér detta í hug annað en að henda rusU í ruslafötur. Didda og Helgi hugsuðu Uka vel um fuglana sína sem koma ár eftir ár á veturna í matarleit tU þeirra. Það hafa aUtaf verið keypt ógrynni af fuglafóðri handa smáfuglunum í Vesturási á veturna. Núna í vetur þegar Didda var orðin veikari þá kom ég tíl hennar til að fara með henni í búð. Hún var með mildnn bjúg á fótun- um og komst ekM nema í eina skó, inniskóna sína. Hún lét sig samt hafa það að labba úti í snjónum tU að gefa fuglunum. OU hefur verið okkur systMnum eins og bróðir. Eg man að Hanna frænka fór með okkur að sjá Dýrin í Hálsaskógi. Þá hafði kona verið að fylgjast með oMoir og tók mig taU. Hún spurði hvort þetta væri bróðir minn því ég hafði verið að passa upp á hann. Ég gat ekM öðru svarað en að hann væri ekM alveg bróðir minn heldur frændbróðir minn. Það er OU og mun alltaf yera. Eg mun aUtaf hugsa vel um Óla eins og ég gerði í leikhúsinu forðum, því lofaði ég þér, Didda mín, og ætla að standa við það. Helgi, ÓU og þú haf- ið aUtaf verið Muti af okkur í Safa- mýrinni og það mun aldrei breytast, við erum ein fjölskylda. Mín sál, því örugg sértu, ogsetáGuðþitttraust. Hann man þig, vís þess vertu, ogverndarefalaust. Hann mun þig miskunn krýna. Þúmæðistlitlahríð. Þér innan skamms mun skína úr skýjum sólin bh'ð. (Þýð.B.Halld.) Ég bið góðan guð, sem Didda hef- ur aUtaf trúað og treyst á, að varð- veita Helga og Ola í sorg þeirra og söknuði. Einnig mömmu, afa og aðra ástvini. Krossinn sem þú barst aUtaf um hálsinn og vildir að ég eignaðist mun ég bera stolt um ókomna tíð. Við Mttumst á himnum. Þín Sigríður KarlsdcSttir (Sía). Okkur langar tíl þess að minnast okkar kæru frænku með þessum sálmi: Drottinn er minn hirðir, mig mun ekkert bresta. Á grænum grundum lætur hann mig hvflast, leiðir mig að vötnum, þar sem ég má næðis njóta. Hann hressir sál mína, leiðir mig um rétta vep
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.