Morgunblaðið - 23.06.1999, Blaðsíða 44

Morgunblaðið - 23.06.1999, Blaðsíða 44
4i MIÐVIKUDAGUR 23. JUNI1999 MORGUNBLAÐIÐ + I MINNINGAR BERGLJOT GUÐJÓNSDÓTTIR Það hefur verið sagt að mann- eskjan eignist vinina í æsku en kunningjana síðar á lífsleiðinni. Það eru tæp þrjátíu ár síðan við kynnt- umst. Þá höfðum við tekið þá ákvörðun að fara til Bandaríkjanna í eitt ár og dvelja á heimili hjá bandarískum fjölskyldum. Við vor- um átján ára og að sjálfsögðu fannst okkur við vera mjög þroskaðar stelpur að halda á vit æv- intýranna. Við vissum ekki miHð hvað við vorum að fara út í. Vetur- «ipn áður vorum við í undirbúnings- vinnu og þar kynntist hópurinn vel áður en haldið var af stað út í hinn stóra heim. Áður en hver og einn úr hópnum hélt til sinnar fjölskyldu eyddum við nokkrum dögum saman á yndislegum skólagarði á austur- strönd Bandaríkjanna. Þarna náði hópurinn að hristast mjög vel sam- an og ég man hve erfitt var að kveðja og heilt ár framundan án þess að hittast. Það var þarna sem hornsteinninn var lagður að vináttu okkar Diddu. Hún var mun þroskaðri en ég þar sem ég hafði aldrei áður farið að heiman og kom það vel í Ijós er við fórum þrjú sam- an í þriggja vikna ferðalag um ^andaríMn að loknu skiptinemaár- inu okkar. Perðalagið okkar hófst í Seattle á vesturströndinni og ég gleymi ekM þeirri stund er við vor- um búnar að koma okkur fyrir í rút- unni með nesti og nýja skó og opn- uðum kassa sem mín fjölskylda hafði leyst okkur út með og í honum var fullt af hitaeiningasnauðu sæl- gæti og öðru góðgæti. Við höfðum verið of duglegar að borða ham- borgara og drekka mjólkurhristing jjP ætluðum því að svelta í heilar þrjár yikur til að líta þokkalega út er til íslands kæmi. Það var mikið hlegið að þessu. Fyrsta nóttin var ekki glæsjleg, við gistum á rútu- stöðinni. Eg er þess fuUviss að ef foreldrar okkar hefðu vitað þetta hefði okkur verið skipað að koma heim með næstu flugvél. En áfram hélt ferðalagið og í Los Angeles hittum við Palla. Okum með honum til Hollywood og fleiri staða í ná- grenni stórstjörnuborgarinnar. Við lentum í ýmsum ævintýrum eins og t.d. þegar Palli var allt í einu kom- inn á móti umferðinni á hraðbraut í Kaliforníuríki. En að skamma hann Palla, það var ekki hægt, hann var a^/o góður við okkur stelpurnar sin- ar. Við héldum áfram ferð okkar í gegnum suðurríkin og komum m.a. við í Texas, Arizona og víðar. Ferðalok hjá mér og Diddu voru hjá frænku minni í Washington DC og mynduðum við hvor aðra við Hvíta húsið og fieiri merka staði. Þrædd- um síðan skemmtistaði borgarinnar að kveldi og skemmtum okkur hið besta. Þetta var lærdómsrík og skemmtileg ferð sem við Didda rifj- uðum oft upp síðustu ár. Síðan komum við heim og héldum áfram skólagöngu og hittumst reglulega eftir ársdvöl erlendis. Giftum okkur, eignuðumst afkvæmi og þá minnkaði sambandið en tók- om upp þráðinn að nýju nokkrum árum eftir að ég flutti heim eftir dvöl erlendis. Ég man er ég sat hjá þér uppi á spítala rétt fyrir síðustu jól og þú spurðir frétta af dætrum mínum eins og þú gerðir alltaf er ég heyrði í þér. Og það varst þú sem varst að hughreysta mig af því að það hafði nú ekM gengið allt eins og það átti að gera hjá mér. Ég sagði: „Didda mín, ég hélt að ég hefði komið hing- að til að hugga þig." „Já, Edda mín, Jpð gerir þú með því að leyfa mér að hughreysta þig." Þú lést mig vita hve ánægð þú varst með nýju íbúð- ina sem ég var flutt í, sagðir alltaf: „Edda mín, ég er svo glöð yfir að sjá hvað þér líður vel á nýja staðn- um." Þú varst dugleg, jákvæð og barst mikla umhyggju fyrir öðrum. Eg ætla að gera mitt besta til að !Pka þig til fyrirmyndar. Þú varst lflca alveg sérstaklega þakklát. Ég man er ég færði þér stöku sinnum kökur, þá var eins og ég væri að gefa þér gull og græna skóga. Didda mín, að hafa fengið að um- gangast þig hefur gert mig að mun jákvæðari manneskju. Eg er þakk- lát yfir „litla" saumaklúbbnum sem þú, Dída og ég höfum haft undan- farin ár. Perlur eru sjaldgæfar en þú ert ein þeirra. Megi ljósið skína á eiginmann þinn og einkasoninn. Þín Edda. Maður er manns gaman. Á stór- um vinnustað vinna oftast margir, fólkið kemur og fólkið fer, kunnug- leg andlit heilsast og brosa hvert til annars og lengra nær það ekki. En svo ber við stöku sinnum við samtal, að kunningsskapur og vinátta kviknar, vinnufélagar finna til sam- eiginlegra áhugamála, eiginleikar beggja blandast og andrúmið á vinnustaðnum verður gleðilegra sem svo aftur fæðir af sér skemmti- legri og áhugaverðari afköst. Þessi áhrif hafði Bergljót á mig. Ahuga- mál okkar lágu saman og kynni mín af henni gerðu mig að betri mann- eskju. Við fráfall hennar langt um aldur fram býr þakklæti í huga mínum fyrir að hafa fengið að kynnast henni og umgangast hana. Að leiðarlokum þykir mér við hæfi að kveðja hana með litlu vísu- orði eftir Halldór Laxness: Því er mér síðan stirt um stef, stæri mig lítt af því sem ég hef, því hvað er auður og afl og hús ef eingin jurt vex í þinni krús. Helga, Ólafi Ragnari og öðrum aðstandendum votta ég mína inni- legustu samúð. Elín Björk Bruun. Mig langar að minnast hennar Beggu eins og ég kallaði hana alltaf með örfáum fátæklegum orðum. Við unnum saman í sex ár og þar að auki hafði hún leyst mig af í sumar- fríi mörgum árum áður og héldum við alltaf sambandi upp frá því. Begga var traust og ábyggileg manneskja, sannur vinur vina sinna. Alltaf var hún tilbúin að taka þátt í gleði þeirra og sorgum, gefa góð ráð eða stappa i þá stálinu ef þess þurftí með. VeiMndi sín ræddi hún af æðruleysi og var alltaf full vonar. Lífinu lifði hún svo sannarlega lif- andi. Elsku Helgi og Óli, þið eigið minningamar um þessa góðu, hjartahlýju, einlægu konu. Megi góður Guð styrkja ykkur og leiða í sorginni. Deyrfé, deyjafrændr, deyrsjalfretsama. En orðstírr, deyraldrigi, hveimssérgóðangetr. (Úr Hávamálum) Erla. Það var þungbært að lesa til- kynningu um lát Bergh'ótar Guð- jónsdóttur. Ég kynntist Bergljótu fyrir um tíu árum, eða um það leytí sem ég hóf störf í byggingadeild Landsbankans. Fljótlega heyrði ég af Bergh'ótu sem áður hafði unnið í byggingadeildinni, en flutt sig um set yfir í aðra deild. Hún var sögð tveggja manna maki til verka og með eindæmum trúr og hæfur starfsmaður. Leitað var til Bergljót- ar um að koma aftur til starfa í deildinni, sem hún gerði. Sannaðist þá þvílíkur öndvegis starfsmaður og manneskja Bergh"ót var, bæði skipulögð og afkastasöm. Hún hafði ákveðnar skoðanir og hikaði ekki við að koma á breytingum sem henni þóttu til góðs. Bergljót var hlý og góð marmeskja og nærvera hennar hafði bætandi áhrif á alla. Erfitt var að trúa því að Bergh'ót ættí við alvarlegan sjúkdóm að stríða sem þjáð hafði hana frá því hún var kornung kona, - svo vel bar hún sig. Bergh'ót var góður vinur sem sárt verður saknað. Ég votta eiginmanni hennar, syni, ættíngjum og vinum mína innilegustu samúð. Friðrik Órn Weisshappel. Samferðamenn okkar verða hluti af lífshlaupi okkar. Þar verða sumir eins og gengur eftírminnilegri en aðrir. Eiginleikar manna, lífsviðhqrf og viðmót eru mismunandi. Ég hafði starfað nokkuð lengi með Bergljótu þegar ég varð þess áskynja að hún gekk með erfiðan sjúkdóm, sjaldgæfan sjúkdóm og hafði barist við hann lengur en nokkur annar íslendingur. Mér fannst skaphöfn hennar koma vel fram í starfi. Hún var hlý og vin- samleg í viðmótí, ævinlega tílbúin að brosa ef eitthvað skolaðist til. Hún var glögg á skjöl og reikninga, las á milli línanna og sá oft það sem fór framhjá mér. I samtölum við hana kom fram hversu sterka rétt- lætiskennd hún hafði, var að eðlis- fari sanngjörn og hafði samkennd með samborgurum sínum. Hún fylgdist vel með sviptivind- um og skyndilátum þjóðfélagsins, góður og traustur samstarfsmaður, samviskusöm, greind. Minnisstæð- ar eru stundir yfir kaffibolla þegar hlé var frá annríkinu, glaðlegt og hlýlegt viðmót, snjallt álit eða skoð- un á mönnum og málefnum, alltaf með á nótunum hvert sem málefnið var. Mér fannst hún einn af þessum starfsmönnum sem allt gera, vita hvar allt er og það er eins og allt stoppi ef þeir eru ekki við. Þannig var Bergljót. Orðræður við hana gátu verið auðgandi. „Brandur af brandi, brennur uns brunninn er," segir í Hávamálum. „Funi kveikist af funa." Þannig verka samferða- menn okkar á hugsanir okkar og viðhorf. Ég held að henni hafi lengi verið Ijóst hvert stefndi. Með æðruleysi tók hún því sem að höndum bar. Það var eins og hugur manns fyllt- ist helgi að sjá hvernig og með hvaða hugarfari hún tókst á við ör- lög sín. Þegar þau hjón Helgi og Bergljót heimsóttu okkur í Rauða- gerði fyrir nokkru hafði sjúkdómur- inn sett mark sitt á Bergh'ótu. Eigi að síður gekk hún fram með gleði og góðan vilja og óhrygg. Ég virtí hana fyrir mér þetta kvöld og gat ekM annað en dáðst að henni. Mér fannst eins og hún hefði ákveðið að gleðjast yfir hverri þeirri stund sem Guð sendir okkur og njóta hennar. Bergljót er horfin langt um aldur fram. Nú er komin nótt. Eftír lifir minningin. Þeir hfjóta að teh'ast hafa lifað lífi sínu vel sem hafa hag- að því þannig að minningin um þá styrkir og eflir þá sem eftir lifa. Eg sé hana fyrir mér í kaffitíma í Landsbankanum, glaðværa, æðru- lausa, ræða af þekkingu um málefni dagsins og varpa fram snjöllum at- hugasemdum og skoðunum. Þannig mun hún lifa í minningu okkar sem störfuðum með henni. Eiginmanni hennar og fjölskyldu sendi ég mínar innilegustu samúðarkveðjur. Guðm. G. Þórarinsson. í dag er kvödd samstarfskona mín og vinkona til margra ára. Eg minnist Bergh'ótar með djúpri virð- ingu og hlýhug en jafnframt með þakklætí fyrir það sem hún hefur kennt mér með þrautseigju sinni og æðruleysi. Við, fyrrverandi samstarfskonur úr skipulagsdeild Landsbankans, höfum undanfarin ár átt margar notalegar samverustundir á heimil- um okkar. Þannig höfum við fylgst hver með annarri. Á þessum stund- um fengum við tækifæri til að rifja upp gamlar minningar frá því við unnum saman, gátum rætt um lífið og tilveruna og síðast en ekki síst ræktuðum við vináttuna. Þessar samverustundir eru mér miMls virði nú þegar ég kveð kæra vin- konu. Kæru feðgar, Helgi og Ólafur. Ég sendi yMcur innilegar samúðar- kveðjur. Hvíl þú í friði, vinkona. Kristrún Guðmundsdóttir. Það voru dökku augun og fullorð- inslegt yfirbragðið sem fyrst vaMi athygli mína, síðan eru liðin 28 ár. Við kynntumst í hópi ungmenna sem hittumst reglulega veturinn 1970-71 til að undirbúa ár, fjarri fjölskyldum okkar, sem sMptinem- ar. Á þessum fundum var til þess ætlast að allir tækju þátt í umræð- um og viðruðu skoðanir sínar. Eins og gengur um unglinga voru fram- lögin misjöfn bæði að magni og innihaldi. Didda var ein þeirra í hópnum sem töluðu ekM oft en hafði mjög ákveðnar skoðanir á hlutunum og kom því frá sér á þann hátt að teMð var eftir, hún vaMi að- dáun mína og líklega var þar komið yfirbragðið sem mér fannst fullorð- inslegt. Eg áttaði mig á því með tímanum að þetta yfirbragð var þrostó sem er ekM öllum gefinn. I gegnum margra ára veikindi var það hún sem alltaf var gefandinn og sú sem hughreystí. Þegar ég spurði um líðan hennar var hún fljót að svara því til að þetta væri allt á réttri leið en hafði meiri áhuga á að frétta af stelpunum mínum og fjöl- skyldunni. Þegar ég dáðist að dugnaði hennar svaraði hún því tíl að það væri ekM miMð því hún ætti svo góða að, bætti því svo við að enginn ætti betri eiginmann en hún, það hefði Helgi sýnt með því að standa sem Mettur við hlið henn- ar í erfiðum veiMndum. Minninga- brotin koma fram í hugann eitt af öðru. Kaffisopi í eldhúsinu í Hraun- bænum þar sem mamma Diddu tók þátt í spjalli okkar, þá var stutt í hláturinn. Helgi kominn til sögunn- ar og ástín og væntumþykjan skein af andlitum þeirra. Sumarbústaða- ferðir í Þrastaskóg. Ferðir í Hval- fjörðinn þegar Helgi var í „olíu- stoppi" og Bjarni á „frívaM". Brúð- kaup Helga og Diddu, þar er mér Didda sérstaMega minnisstæð, glæsileg var hún þar sem hún sat við hlið föður síns og brosti fram til Mrkjugesta, þá tíndruðu dökku augun. JBarn á leiðinni. Litli glókoll- urinn Óli Raggi sem hlaut í vöggu- gjöf það besta frá báðum foreldr- um, verðskuldað stolt þeirra beggja. Matarboðin í Krummahól- unum, þau voru árviss í hverju jóla- fríi þann tíma sem við Bjarni bjuggum erlendis. Alltaf voru börn- in höfð með og Didda sá til þess að þeim var gert jafn hátt undir höfði og fullorðna fólMnu. Við Bjarni fluttum heim, við tók langur vinnu- dagur og í amstrinu fækkaði sam- verustundunum. Við héldum þó alltaf sambandi og undanfarin ár höfum við Didda ásamt Eddu úr sMptinemahópnum hist reglulega hver heima hjá annarri eða á kaffi- húsum og deiít sorg og gleði. Margs er að minnast, margterhéraðþakka. Guði sé lof fyrir liðna tíð. Margs er að minnast, margs er að sakna. Guð þerri tregatárin stríð. Farþúífriði, friður Guðs þig blessi, hafðu þökk fyrir allt og allt GekkstþúmeðGuði, Guð þér nú fylgi, hans dýrðarhnoss þú hljóta skalt (V.Briem) Elsku Helgi og Óli, ég og fjöl- skylda mín sendum ykkur, Guð- jóni, Aslaugu og öðrum ættingjum inmlegustu samúðarkveðjur okkar. Vigdís. Núna er þrautaganga þín á enda, elsku Didda. Ganga sem er búin að vera löng og erfið þrátt fyrir stutta ævi. Okkur langar til að kveðja þig og þakka þér fyrir vináttu þína og ánægjustundir á liðnum árum. Það eru liðin meira en 25 ár frá því að við kynntumst, þú að vinna í sMpulagsdeild Landsbankans og við í lögfræði- deildinni innar á ganginum. Við náðum strax vel saman og áttum saman frábæran tíma. Við fórum síðan allar ólíkar leiðir í lífinu, við sem þetta skrifum hurfum til ann- arra starfa en þú hélst áfram í Landsbankanum. Þrátt fyrir það hélst samband okkar og vinátta alla tíð og sambandið varð meira og nánara eftir því sem árin liðu. Það var ekM síst þér að þakka. Við höfum fylgst með veiMndum þínum sem áttu sér yfir 20 ára sögu og við munum aldrei gleyma hve sterk þú varst og hvað þú mættir örlögum þínum af miMu æðruleysi. Eitt áfallið tók við af öðru og þjáningar þínar voru meiri en hver meðalmanneskja getur staðið undir. En þú lést ekki bugast, varst alltaf jákvæð, von- góð og miðlaðir öðrum af styrk þínum. Við munum sárt sakna þín, en minningin um góða, jákvæða og sterka vinkonu mun ávallt lifa í hjörtum okkar. Elsku Helgi, Óli Raggi, Áslaug og aðrir fjölskyldumeðlimir, miss- ir ykkar er mikill. Við sendum ykkur okkar innilegustu samúðar- kveðjur. Þuríður Magnúsdóttir, Vilborg Lofts. Okkur langar til að minnast vin- konu okkar, hennar Diddu, eins og við kölluðum hana alltaf. Nú er hún fallin frá, eftir u.þ.b. aldar- fjórðungs baráttu við krabbamein. Flestar okkar kynntust henni einmitt um það leyti, sem hún greindist með Mabbamein, og því höfum við þekM þessa frábæru konu á meðan hún hefur háð sína baráttu, með æðruleysi, styrk og jákvæðu viðhorfi. Barátta hennar var sem betur fer ekM samfelld. Hún átti góða tíma inn á milli og alltaf var von. Hún kenndi okkur margt og vakti okkur oft til um- hugsunar um ýmis mál, sem verða á vegi okkar mannanna, þar sem hún var mjög raunsæ og sagði alltaf meiningu sína. Didda var fagurkeri miMll. Hún eignaðist fallega muni, hafði yndi af persónulegum hlutum, sótti list- sýningar og tónlistarviðburði. Nú þegar við lítum til baka er efst í minningunni ferðin okkar til Dublin árið 1990. Eftir að sú hug- mynd fæddist í saumaMúbbnum, að fara saman til útlanda, stóð bankastarfsmaðurinn Didda vörð Um ferðasjóðinn okkar, þ.e. ferðin varð að veruleika. Við skemmtum okkur óstjórnlega vel saman. Við kunnum vel að meta alvöru írskt kaffi á góðri stund. Eftirminnileg er ferð okkar um borgina eftír kaffikvöld fram á nótt. Einkaleið- sögn í rútu, þar sem við vorum heldur framlágar og gátum sjálf- um okkur kennt um syfju og kulda. Undanfarin tvö til þrjú ár hefur Didda ekM alltaf komist í sauma- klúbb. Seigla hennar var ótrúleg og aðdáunarverð. Hún mætti vel það sem af er þessu ári. Við nutum þess að hafa hana með okkur og hún naut þess örugglega að vera með okkur, enda frábær sauma- klúbbur. Eitt af því sem við .gerð- um skemmtilegt var að halda vorfagnað. Við gerðum eitthvað skemmtilegt á einum degi vor hvert og enduðum á því að halda grillveislu með eiginmönnunum. Frá þeim stundum eigum við margar skemmtilegar minningar sem við erum þakMátar fyrir. Nú er komið að leiðarlokum. Við þekktum frábæra konu og þökkum fyrir að hafa átt samleið með henni. Helga vini okkar og Ólafi Ragn- ari vottum við okkar dýpstu sam- úð. Saumakiúbburinn. I m\ +
Blaðsíða 1
Blaðsíða 2
Blaðsíða 3
Blaðsíða 4
Blaðsíða 5
Blaðsíða 6
Blaðsíða 7
Blaðsíða 8
Blaðsíða 9
Blaðsíða 10
Blaðsíða 11
Blaðsíða 12
Blaðsíða 13
Blaðsíða 14
Blaðsíða 15
Blaðsíða 16
Blaðsíða 17
Blaðsíða 18
Blaðsíða 19
Blaðsíða 20
Blaðsíða 21
Blaðsíða 22
Blaðsíða 23
Blaðsíða 24
Blaðsíða 25
Blaðsíða 26
Blaðsíða 27
Blaðsíða 28
Blaðsíða 29
Blaðsíða 30
Blaðsíða 31
Blaðsíða 32
Blaðsíða 33
Blaðsíða 34
Blaðsíða 35
Blaðsíða 36
Blaðsíða 37
Blaðsíða 38
Blaðsíða 39
Blaðsíða 40
Blaðsíða 41
Blaðsíða 42
Blaðsíða 43
Blaðsíða 44
Blaðsíða 45
Blaðsíða 46
Blaðsíða 47
Blaðsíða 48
Blaðsíða 49
Blaðsíða 50
Blaðsíða 51
Blaðsíða 52
Blaðsíða 53
Blaðsíða 54
Blaðsíða 55
Blaðsíða 56
Blaðsíða 57
Blaðsíða 58
Blaðsíða 59
Blaðsíða 60
Blaðsíða 61
Blaðsíða 62
Blaðsíða 63
Blaðsíða 64

x

Morgunblaðið

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Morgunblaðið
https://timarit.is/publication/58

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.