Morgunblaðið - 10.11.1999, Side 43

MORGUNBLAÐIÐ
MINNINGAR
MIÐVIKUDAGUR 10. NÓVEMBER 1999 43^.

FANNAR BJARKI
ÓLAFSSON
+ Fannar Bjarki
Ólafsson fæddist
6. janúar 1993.
Hann andaðist á
Bamaspítala
Hringsins aðfara-
nótt miðvikudagsins
3. nóvember. For-
eldrar hans eru Ól-
afur Kolbeinsson
bifreiðarstjóri, f. 1.
janúar 1964, og
Arnþrúður Karls-
dóttir, kerfisfræð-
ingur, f. 22. apríl
1965.
Utför Fannars
Bjarka fer fram frá Digranes-
kirkju í Kópavogi í dag og hefst
athöfnin klukkan 15.
Vertu sæll og svíf í æðri heima,
sólbjarta fagra himingeima.
Englar drottins yfir munu vaka,
í arma sína litla drenginn taka.
(Á.S.)
Þær stundii’ sem við áttum með
þér voru ljúfar og góðar. Þú komst
í heimsókn til okkar og heimtaðir
að amma spilaði á gítarinn. Stund-
um söngst þú með, en stundum
notaðir þú tækifærið til að tæta
inn í stofu.
Við heimsóttum þig, stundum
heim og stundum á spítalann.
Nærvera þín gaf okkur svo mikið.
Þú ert farinn frá okkur allt of
fljótt. Það er erfítt að skilja af
hverju þú fékkst ekki að vera með
okkur lengur. En við huggum okk-
ur við að þú ert hjá Guði og nú líð-
ur þér vel. Þú skildir eftir fallega
minningu um góðan strák. Þá
minningu varðveitum við með okk-
ur.
Með þessum orðum kveðjum við
þig, Fannar Bjarki, með þakklæti
fyrir allt. Við biðjum Guð að
vernda þig og styrkja foreldra
þína í þeirra mikla missi.
Amma og afí í Hófgerði.
Við þökkum litla frænda okkar
Fannari Bjarka íyrir góðu
samverustundirnar og allar
skemmtilegu minningarnar sem
við eigum um lítinn fallegan dreng.
Elsku Þrúða og Óli, amma og
afi, Guð gefí ykkur styrk í þessari
miklu sorg.
Láttu nú ljósið þitt
loga við rúmið mitt
hafðu þar sess og sæti
signaði Jesú mæti.
Þín frændsystkini,
Gunnfríður, Elfar og Styrmir.
Bið ég Guð að geyma þig
góða vininn bjarta.
Eg mun alltaf muna þig
innst í mínu hjarta.
Elsku litli frændi. Við vitum að
þér líður betur núna hjá Guði og
englunum. Hvíldu í friði.
Þín frændsystkin,
Atli Páll, Steinunn,
Brynhildur og Hjalti Karl.
Þegar foreldrar líta barn sitt
augum í fyrsta sinn flýgur oftast
gegnum hug þeirra hversu dásam-
legt kraftaverk lífíð sé. Og bamið
er fegurst allra, lítið og veikburða
og á allt undir umönnun sinna nán-
ustu. Hver dagur er undur og ást-
vinir vilja barninu bjarta framtíð -
og umfram allt góða heilsu.
En ekki 'er sjálfgefið að öll börn
fæðist heilbrigð. Né heldur að heil-
brigð börn haldi ávallt heilsu sinni.
Við lifum í veröld þar sem sorgin
knýr víða á dyr.
Við höfðum fagnað fæðingu
Pannars Bjarka; reyndar beðið
hennar með óþreyju eftir að frétt-
ist að hans væri von í heiminn. Og
svo kom hann, fíngerður og fríður,
með það fallegasta rauða hár sem
við höfðum séð. Þetta var gleðirík-
ur tími. Síðar kom á daginn að vin-
ur okkar gekk ekki
heill til skógar.
Enginn, nema sá er
reynt hefur, fær skilið
hvílík þján það er að
vita barn sitt haldið
ólæknandi sjúkdómi.
Vonin, sem svo marg-
ir geta haldið í, hvað
verður um hana? Hún
verður kannski á þann
veg að þreyja hvern
dag án þrauta. Það
tóku við erfiðir dagar
í fjölskyldunni,
sjúkrahúsvistir og
vökunætur. Dagarnir
urðu að vikum, vikur að mánuðum,
mánuðir að árum.
I veikindum sínum hætti Fannar
Bjarki smám saman að geta setið
sjálfur, gengið og talað. Fatlaður
var hann þó ekki í okkar augum -
einungis ljúfiingur, lítill drengur
sem þráði jafnheitt að leika sér og
önnur börn. Fötlun er enda afstæð
og aldrei má gleyma að manneskj-
an sjálf er það sem mestu skiptir.
Fannar Bjarki var góð mann-
eskja. Hann elskaði mömmu sína
og pabba heitt, málaði myndir, var
tónelskur og tilfínninganæmur og
táraðist stundum þegar hann
hlustaði á falleg lög. Hann átti sér
sálufélaga í þeim eðla póstinum
Páli og var áhugasamur um bíla.
Hann var blíður og þótti undurgott
að láta strjúka hárið sitt, þetta dá-
samlega hár sem maður varð að fá
að snerta. Hann var fallegur
drengur sem hlaut alla ást foreldra
sinna. Fyrir hann gerðu þau allt
sem þau gátu.
Þrautir Fannars Bjarka eru á
enda. Þrautir þeirra sem eftir lifa
eru það ekki. Sem vinir foreldra
hans getum við rétt fram hönd
okkar og hjarta, gengið með þeim
upp erfiða hjalla morgundagsins
og veitt þeim allan okkar styrk til
að byggja upp líf sitt að nýju.
Kn augu mild mér brosa
á myrkri stund
og minning þín rís hægt
úr tímans djúpi
sem hönd er strýkur mjúk
um fóla kinn
þín minning björt.
(Ingibj. Haraldsd.)
Valgerður og Grímur.
Jólaboð hjá ömmu og afa. Við
dönsuðum öll kringum jólatréð.
Amma spilaði á gítarinn og pabbi
þinn á trommumar en við sungum.
Jólasveinninn kom inn með hávaða
og látum og þú, rauðhærður, for-
vitinn prakkari, togaðir í skeggið
hans og potaðir í bumbuna á hon-
um. Þá tók prakkarinn hann pabbi
þinn trommusóló. Afí sat í stólnum
sínum, fylgdist með öllu og hló.
Þú snertir, talaðir og spurðir,
vildir vita allt. Mamma þín svaraði,
skýrði út og sagði frá. Hún var svo
þolinmóð og hafði alltaf allan
heimsins tíma fyrir þig.
Þegar þú veiktist dró ský fyrir
sólu. Þungar klyfjar voru settar á
litlar herðar. En þér voru gefnir
góðir foreldrar sem veittu þér all-
an þann stuðning sem mögulegt
var að veita í þeirri erfíðu þraut
sem sjúkdómur þinn var.
Þú kvaddir um nótt. Þegar dag-
aði lá fannhvít mjöll yfir öllu. Það
var eins og þú, Fannar Bjarki,
hefðir sáldrað henni yfír landið á
leið þinni yfír í sælli veröld. Við
biðjum Guð að leiða þig og vernda
og gefa pabba og mömmu og afa
og ömmu í Hófgerði og Gullsmára,
styrk í þeirra miklu sorg.
Hafsteinn og Ebba.
Elsku Fannar Bjarki. Þó að rúm
sex ár séu ekki löng ævi þá hafa
þau verið mér einhver þau dýr-
mætustu og lærdómsríkustu ár
sem ég hef upplifað, þú og for-
eldrar þínir hafa kennt og gefíð
mér svo margt og ég hef lært að
lífið er svo sannarlega það dýr-
mætasta sem við eigúm og við
verðum að fara vel með það.
Það er erfitt að horfast í augu
við þá staðreynd að þú sért farinn
frá okkur, en við huggum okkur
við það að nú ertu kominn á góðan
stað hjá Guði og ert ekki lengur
veikur heldur farinn að hlaupa um,
leika þér, hlæja og syngja með
þinni englarödd eins og þú gerðir
þegar þú varst minni. Þú varst
alltaf tilbúinn í prakkarastrikin og
stríðnina, enda fæddur með þetta
rauðglóandi grallarahár. Þú gjör-
samlega bræddir hjörtu okkar all-
ra með þessari miklu birtu og gleði
sem ljómaði frá þér og eldrauða
þykka hárinu þínu.
Eg var svo heppin að umgangast
þig mikið og passa þig í nokkra
mánuði á daginn, þá fórum við í
marga langa og stutta göngutúra
um nágrennið og lékum okkur
mikið saman úti og inni, hlustuðum
á tónlist, sungum og föndruðum.
Þér fannst mjög gaman þegar við
spiluðum og sungum bílalagið, þá
hlóstu svo mikið að þú áttir erfitt
með að hætta, enda varstu algjör
bíladellukall.
Ég á svo óteljandi yndislegar og
dýrmætar minningar um þig sem
streyma fram í hugann og ekki er
hægt að koma niður á blað. Ég er
þakklát fyrir að eiga þessar minn-
ingar og þær geymi ég vel í hjarta
mínu. Þú varst líka heppinn, vegna
þess að þú áttir þá bestu foreldra
sem hugsast gat, allt snerist um
þig og að þér liði sem allra best og
endalaust voru þau að dúlla við þig
og sinna þér. Mig langar að kveðja
þig með bæninni þinni sem
mamma þín kenndi mér.
Guð blessi þig og varðveiti.
Leiddu mína litlu hendi
ijúfi Jesús, þér ég sendi
bæn frá mínu brjósti sjáðu
blíði Jesús, að mér gáðu.
Hafðu gát á hjarta mínu
halt mér fast í spori þínu
að ég fari aldrei frá þér
alltaf Jesús, vertu hjá mér.
Um þig alltaf sál mín syngi
sérhvem dag, þó eitthvað þyngi
gef ég verði góða bamið
geisli þinn á kalda hjamið.
(Asmundur Eiríksson)
Elsku Þrúða og Oli, mamma og
pabbi, Villý og Kolli, og allir hinir,
ég bið góðan Guð að styrkja ykkur
um ókomna tíð í þessari miklu
sorg.
Eva Björk, Alfreð, Högni,
Sindri Snær og Aron Máni.
Hvað á maður að skrifa þegar
barn er dáið? Hvers vegna er
svona látið gerast? Saklaust barn
þarf að líða kvalir í mörg ár og
deyr svo. Ekki skil ég tilganginn,
enda líklega ekki ætlað að skilja
hann. En ég trúi að einhver hljóti
hann að vera. Og ef maður fer að
horfa betur í kringum sig þá sér
maður að þessi litli drengur hefur
kennt svo mörgum svo margt á
sinni ævi þótt hann hafi ekki getað
tjáð sig nema hluta ævinnar. Það
var ekki aðeins vegna þess að hann
varð veikur heldur hvernig Fannar
Bjarki tókst á við þessi veikindi og
hvernig persóna hann var.
Ég kemst ekki hjá því að hugsa
að nú er sonur minn á sama aldri
og Fannar Bjarki var eins og ég
man best eftir honum og áhyggjur
af öllum sjúkdómum voru víðs-
fjarri. Þetta er aldur spurninga,
sakleysis, lífsgleði og áhyggjuleys-
is. Allt er svo einfalt og hlutimir
e.t.v. séðir á réttan hátt án þess að
truflanir hversdagslífsins hafi
áhrif á þá. „Er strákurinn dáinn?“
spyr sonur minn þegar hann heyr-
ir á tal mitt. „Já,“ svara ég. „Hvert
fór hann?“ „Upp í himininn til
englanna," svara ég. „Vaknar hann
þar?“ spyr hann. „Já hann vaknar
þar,“ svara ég og þessi samræða er
eitthvað svo falleg og þetta er bara
eðlilegur hlutur í augum bamsins
fyrst „strákurinn" vaknar aftur.
Fannar Bjarki var sérstaklega
myndariegur strákur. Allir tóku
eftir fallega rauða hárinu hans sem
hann hafði meira að segja nýfædd-
ur. Hann var hár og grannur eftir
aldri og yfirleitt fljótari en jafn-
aldrarnir að tileinka sér hinar
ýmsu kúnstir sem foreldrar bíða
eftir að börnin þeirra læri. Minn-
ingar mínar um Fannar tengjast
mest kóræfingum okkar Örnu í
Dómkórnum. Við urðum yfirleitt
samferða á æfingu og á laugardög-
um fengu börnin að fljóta með.
„Segir þú ekki hæ við Klöru?“
sagði mamman þegar ég kom inn í
bílinn og feimnislegt bros blasti
við. Svona yndislega fallegur og
brosandi er Fannar Bjarki í huga
mér. Og svo fór hann að syngja og
söng alla leiðina niður í Dóm-
kirkju. Hann var með sérlega fal-
lega háa rödd og Arna talaði oft
um að þarna væri einsöngvarinn í
drengjakómum kominn. Hann var
líka með mikla bíladellu sem hann
erfði frá pabba sínum og hafði oft-
ar en ekld bíl meðferðis. Pósturinn
Páll var einnig í sérstöku upp-
áhaldi og gat hann horft á hann
aftur og aftur.
Arna og Fannar Bjarki voru
mjög tengd. Ljómandi augun í
Örnu þegar hún sagði frá Fannari
sínum sögðu svo ekki varð um
villst að þetta var augasteinninn
hennar. Það breyttist ekki eftir að
sjúkdómsgreiningin kom. Mörgum
foreldrum myndu fallast hendur
við slíka fregn og sorgin taka við.
En Arna hefur sýnt ótrúlegan
kraft, ást og skynsemi. Hún leit
ekki á son sinn sem eitthvað annað
eftir að sjúkdómsgreiningin kom.
Hún festist ekki í þeirri gryfju að
hugsa stöðugt: Hvers vegna ég?
heldur hugsaði hún: Hvað get ég
gert best fyrir barnið mitt úr því
sem komið er? Fannar Bjarki var
áfram barnið hennar en ekki dauð-
vona sjúklingur. Þetta mættu
margir taka sér til fyrirmyndar og
oft þurfti hún að berjast við for-
dóma sem sjálfsagt stafa mest af
fáfræði og hugsunarleysi. Þótt
Fannar Bjarki gæti ekki tjáð sig
lengur og enginn vissi í raun hvað -
hann hugsaði, þá var ennþá ekkert
nógu gott fyrir hann. Hann var
áfram strákurinn í flottu fötunum
þótt hann væri ekki í margmenni.
Elsku Arna mín, þú ert einstök.
Þegar ég minntist á það við
Örnu að hún hefði staðið sig svo
vel þá sagði hún strax: Hvernig
var annað hægt þegar þessi litli
strákur stóð sig svona vel? Hann
var hetjan. Hann kenndi foreldr-
um sínum. Og ef maður hugsar út í
það hvað hann hefur látið gott af
sér leiða þá sér maður að það er
meira en margir gera á lengri ævi.
Mörgum finnst það merkilegast að
skilja eftir sig byggingar, lista-
verk, tónsmíðar o.s.frv., en hvað er
það við hliðina á því að breyta
manneskju í betri manneskju, þótt
við hefðum öll kosið að það hefði
mátt gera með öðrum hætti.
Elsku Arna og Óli, þið hafið
staðið ykkur svo vel og Fannar
Bjarki hefði viljað þakka ykkur
fyrir alla þá ást og umhyggju sem
þið sýnduð honum alla ævi. Ég bið
góðan Guð að styrkja ykkur á
þessum erfíðu tímum og ég bið
þess að minningin um góðan, fal-
legan, sterkan og hæfileikaríkan
strák megi milda sárin. Blessuð sé
minning Fannars Bjarka Ólafsson-
ar.
Klara Hjálmtýsdóttir
og fjölskylda.
Elsku hjartans vinur.
Nú er stríði þínu við erfiðan
sjúkdóm lokið. Mig skortir lýsing-
arorð til að lýsa dugnaði þínum í
baráttu þinni.
Við kynntumst fyrst fyrir sextán
mánuðum þegar ég vann sem sum-
arafleysing á dagheimilinu Lyn-
gási þar sem þú dvaldir hluta úr
degi þegar heilsa þín leyfði. Þú
heillaðir mig strax með fallega
rauða hárinu þínu og brosinu sem
bræddi alla. Éftir sumarið fórum
við að vera meira saman þegar ég
gerðist stuðningsaðili þinn. Þó að
veikindi þín væru mikil og ströng
þá nýttum við þær stundir sem
gáfust eins vel og við gátum. Tónl-
istin var sameiginlegt áhugamál
okkar og oft var kátt á hjalla
heima hjá þér í Lindarsmáranum
þegar við spiluðum lögin okkar á
meðan flestir aðrir voru í fasta
svefni eða komum okkur vel fyrir í
hægindastólnum og lásum. Þegar
þú varst á spítalanum notuðum vilg^.
öll þau tækifæri sem nýttust til að
gera eitthvað skemmtilegt svo sem
að fara á leikstofuna og fá að láni
eitthvert leikfang sem okkur leist
vel á sem oftar en ekki tengdist
tónlist.
Nú þegar þú ert farinn frá mér
hellist yfir mig söknuður en það
rifjast einnig upp fyrir mér mikið
af minningum um stundirnar okk-
ar saman sem ég geymi í hjarta
mínu þar til við hittumst aftur.
Elsku vinur, mig langar að enda
á litlu bæninni okkar sem við báð-
um svo oft saman: -*r
Leiddu mína litlu hendi,
ljúfi Jesú þér ég sendi
mína bæn að brjósti sjáðu.
Ljúfi Jesú að mér gáðu.
Elsku Óli, Þrúða og aðrir aðst-
andendur, megi góður Guð styrkja
ykkur og vernda.
Þín vinkona
Hanna Fríða.
Þau ljós sem skærast lýsa
þau ljós sem skína glaðast
þau bera mesta birtu
en brenna líka hraðast
og fýrr en okkur uggir
fer um þau hraður bylur -0*
er dauðans dómur fellur
og dóm þann enginn stólur.
En skinið logaskæra
sem skamma stund oss gladdi
sem kveikti ást og yndi
með öllum sem það kvaddi.
Þó burt úr heimi hörðum
nú hverfi ljósið bjarta
þá situr eftir ylur
í okkar mædda hjarta.
(Friðrik G. Þorleifsson.)
Góða nótt, elsku Fannar BjarkáÉ
okkar, við munum seint gleyma
þeim gleðistundum sem við áttum
með þér og sofðu rótt.
Elsku Arnþrúður og Óli og aðrir
aðstandendur, Guð veri með ykkur
í ykkar miklu sorg.
Fyrir hönd vina á stofu A á
Lyngási.
Petrea, Guðný, Áslaug
og Ragnhildur.
ÚTFARARSTOFA
HAFNARFJARÐAR
Stapahrauní 5, Hafnarfirði, sími 565 5892
Persónuleg,
alhliða útfararþjónusta.
Áratöng reynsla.
i I
Sverrir Einarsson,
útfararstjóri
Sverrir OLen,
útfararsljóri
Útfararstofa íslands
Suðurhlíð 35 ♦ Sími 581 3300
Allan sólarhringinn. www.utfararstofa.ehf.is/