Lesbók Morgunblaðsins - 18.12.1995, Blaðsíða 45

Lesbók Morgunblaðsins - 18.12.1995, Blaðsíða 45
Tvö ævintýri Eftir JENNYJU ÖNNU BALDURSDÓTTUR Mynd: Bjarni Ragnar. Ævintýrið um kulfælnu konuna Einu sinni, einhvers staðar, í heiminum, eða kannski hvergi, var til kona sem óttað- ist kulda meira en þann vonda sjálfan. Það undarlega var, að þessi kulfælna kona, bjó í hitabeltislandi, þar sem sólin skein ávallt og aldrei var kalt. Þrátt fyrir þessa veður- fræðilegu staðreynd hafði konan óttast að deyja úr kulda og vosbúð, frá blautu barns- beini. Konan las allt sem hún komst yfir, um köldu löndin, eðli veðurs, frost og snjó. Þetta gerði hún með sama hætti og þeir, sem neyða sig til að horfa á hryllingsmynd- ir, skelfmgu lostnir. í þorpi þessarar kulfælnu konu bjó prest- ur einn og höfðu íbúar þorpsins gengið á fund hans og lýst yfir áhyggjum sínum vegna konunnar. Ævintýrið gerist á stað þar sem samkennd íbúanna var sterk og þeir stóðu saman sem einn maður. Presturinn gekk því embættiserinda að kofa konunnar. Hann rak í rogastans þeg- ar hann kom inn á heimili hennar. Ótöluleg- ur fjöldi bóka lá þar um allt og allar fjöll- uðu á einn eða annan hátt um loftslag, gróðurhúsaáhrif, ísaldir og því um líkt. Þar að auki hafði konart komið sér upp vörugeymslu, mikilli, þar sem hún hafði safnað að sér klæðnaði til jökulferða, s.s. föðurlöndum, úlpum, uliarvettlingum og sokkum. Presturinn mælti til konunnar: „Kæra systir, ég er kominn í hús þitt í dag, vegna umhyggjusemi bræðra vorra og systra. Mér skilst, systir góð, að þú óttist kulda og jafnvel að hann eigi eftir að draga þig til dauða. Er rétt með farið, mín kæra?" Konan þagði lengi og svaraði síðan lágri, afsakandi röddu: „Faðir, þetta er rétt. Ég veit að örlög mín og dauðdagi tengjast kulda á einhvern máta. Ég verð því að vera viðbúin. Ávallt hef ég hræðst kulda, sem ég þekki þó aðeins af bókum og ný- lega las ég um gróðurhúsaáhrifin, sem valda breyttu hitastigi í heiminum. Eg bíð því róleg og tek öriögum mínum sterk." Prestur eyddi nú góðum tíma í að sann- færa konuna um hversu mikil firra það væri að óttast kulda, í þessu sæluríki varm- ans og hins eilífa sólarskins. Hann fann þó fljótlega að konunni varð ekki haggað, hann hefði allt eins getað áttþessar samræður við sjálfan sig. Á meðan prestur lét dæluna ganga klæddi konan sig hægt og rólega í ullar- föt, svo sem væri hún á leið til heimskauts- ins. Hún sagði umboðsmanni Guðs á jörð- unni að þetta gerði hún ávallt áður en hún legðist til svefns. Það gæti nefnilega farið svo að gróðurhúsaáhrifin skyllu á með þunga rétt á meðan hún svæfi. Prestur hristi höfuðið dapur því þetta var ákaflega kærleiksríkur maður. Hann lauk úr kaffi- bollanum og hélt til dyra. Þegar hann var að stíga út úr húsi konunnar, kappklæddu, sagði hún ákveðnum rómi: „Faðir, hafíð ekki áhyggjur af mér, þetta er mín köllun, mín vissa. Ég vil ekki verða kalin á tám og fíngrum og jafnvel láta lífið vegna frost- skemmda á útlimum mínum. Ég er tilbúin, mér verður ekki komið á óvart. Prestur gekk út í sólina og útskýrði fyrir áhyggjufullum þorpsbúum að konunni yrði ekki haggað. Allt þorpið sameinaðist síðan í hljóðri bæn fyrir konunni kulfælnu, þarna á þorpstorginu, því þetta var ákaf- lega trúað fólk. Næsta nótt skall á með hitabylgju og þremur dögum seinna geisaði nályktin um allt þorp og sjá, fnykurinn átti upphaf sitt í húsi konunnar sem óttaðist kulda. Presturinnn tók með sér þorpslækninn að uppsprettu ólyktarinnar, og þar komu þeir að líki konunnar kuldahræddu. Með klút fyrir vitum sér, skoðaði læknirinn jarð- neskar leifar hennar og úrskurðaði hann konuna látna af ofhitun. Prestur hugsaði, sorgmæddur, um þá eiginleika mannsins að hræðast óttann. Hversu hættulegur hann væri mannfólk- inu, hversu skeinuhættur hann hefði reynst þessari ofklæddu konu, sem lá í rekkju sinni, fölur nár. Hann andvarpaði þung- lega, með sjálfum sér meðan hann setti krossmark á brjóst hinnar látnu og veitti henni nábjargirnar. Guðsmaðurinn gekk síðan þungum skrefum til dyra. Er út í sólina var komið, leit klerkur áhyggjufullur í kringum sig og velti því fyrir sér, hvort hann hefði í hugarvíli sínu, stigið á strik. Þessi prestur var þess full- viss, að ef stigi hann á strik gangstéttar- hellna, myndi hann lamast upp að mitU. Engan mann lamaðan þekkti þessi prestur, en hann hafði lesið um ólæknandi lömunar- sjúkdóma í Enxyklopædíu Britaniku. Já óttinn, hugsaði klerkur, hann er stærsti óvinur mannsins. Bara ef ég gæti nú sannfært fólk um að uppræting óttans fáist gegnum sterka trú á Guð. Mig skort- ir sannfæringarkraft til að koma því til skila, hugsaði hann dapurlega, þar sem hann stóð og horfði upp í safírbláan himin- inn með gylltri sólinni. Presturinn, sem að sjálfsögðu er há- skólagenginn fræðimaður veit að það eru heilir heimar á milli ótta hans og ótta hinn- ar ómenntuðu konu. Hennar hræðsla er sprottin af menntunarleysi og vankunnáttu meðan hans ótti er af akademiskum toga, byggður af áralöngum yfirlegum, yfir við- urkenndum fræðiritum. Prestur gekk varlega að húsi sínu og vandaði sig ógurlega við að stíga ekki á strik. Hann hugsaði með sér, að hann gæti lítið gert fyrir sóknarbörn sín, lamað- ur upp að mitti enda bjó maðurinn í þorpi þar sem aðgengi fyrir fatlaða var í algjöru lágmarki. Ævintýri afkonu sem varð ástfangin Einu sinni var, en var þó sennilega ekki, til kona sem varð óumræðanlega ástfang- in. Þetta gerðist um miðbik lífs þessarar konu, sem fram að þeim tíma taldist vera veraldarvön manneskja, með allt sitt í skorðum. Konan hafði reyndar átt í einu og öðru ástarsambandi, sem aldrei höfðu komið blóði hennar á hreyfingu, hraðað hjartarytma hennar, eða örvað framleiðslu endorfins í líkama hennar. Guði sé lof, fannst konunni, fram að þeim degi að hún átti fund með guðinum Amor. Það átti sér svo stað, að hausti, þegar laufin fuku, rigningin barði gluggana, og allt það, að konan varð slegin þessari lífs- reynslu sinni. Maður einn gekk að konunni þar sem hún barðist við haustvindinn á milli húsa. Hann öskraði að konunni til að yfirgnæfa beljandann í veðrinu. Hann spurði hana hvort hún gæti vísað sér á almenningsklósett, þar sem hann væri að því komin, að pissa á sig. Konan leit í augu mannsins, sem mál var að pissa, og sjá: Bjöllur hringdu, blóð- ið steig henni til höfuðs og endorfínfram- leiðslan í líkama hennar snarvímaði konuna þar sem hún stóð, íklædd regnkápu. Mikið skelfing fannst konunni maðurinn falleg- ur, mikil ósköp fannst henni þetta róman- tískt. * Það verður að segjast, áður en lengra er haldið , að okkar kona var illa þurfandi eftir ástinni. Það lýsir sér í því hugar- ástandi hennar, að finnast maður {spreng, eftirsóknarverður. Maðurinn stóð þarna í vandræðum með sjálfa sig, vegna skiljanlegra líffræðilegra orsaka en hann vissi ekki hvað var að þessari gúmmíklæddu konu' sem stóð stjörf fyrir framan hann. Helsta skýringin sem kom honum í hug, var að konan hafi feng- ið sér allhressilega neðan í því áður en hún hélt að heiman. Konan mátti ekki mæla vegna geðbrigða sinna og bennti manninum orðalaust að nálægu kaffihúsi, sem einnig bauð upp á salernisþjónustu. í þakkarskyni fyrir veittar upplýsingar, bauð maðurinn konunni á kaffihúsið, en þetta var kurteis maður, þótt afdalabóndi væri og í fyrsta sinn í kaupstað. Þau sátu tvö, ein í heiminum, á fullu kaffihúsinu og máttu ekki mæla. Hann vegna mannafælni sem stafaði af fólksfæð í umhverfi hans, hún vegna ástfengninnar sem rændi hana öllum viðbrögðum. Ringingin var komin til að vera, svo var einnig með konuna. Hún ákvað þarna á kaffihúsinu, að þessi maður væri hinn helmingur hennar, færður henni af örlög- unum þarna í haustbeljandanum úti á götu. Maðurinn var nú orðin áhyggjufullur vegna þrásetu konunnar. Hans var vænst á búnaðarþingi í bænum, þar sem hann átti að ræða um kynbætur á sauðkind- inni, sem var aðaláhugamál þessa elskaða manns. Hann skildi því við konuna þar sem hún sat og starði tómum augum út í loftíð með kaffibollann fyrir framan sig. Konan tók ekki eftir brottför mannsins sem hún elskaði, því hann varð eftir í huga hennar, og sauðkindamaðurinn því algjörlega óþarfur. Af konunni ástföngnu, er það að fregna, að hún hefur gifst draumaprinsi sínum, eignast með honum þó nokkuð af börnum og nýlega réð hún hann í öryggislögreglu hinna Sameinuðu þjóða. Af manninum, hinsvegar, er það að frétta, að hann stundar kynbætur á búfén- aði, með engan félagsskap annan en hund- spotts. Hann hugsar stundum um undar- legu konuna sem vísaði honum á salerni þegar mikið lá við. Svona fór um ástina, sem konan fékk, og hún telur sig lukkulega lottaða. Það gerir maðurinn líka, en hann hugsar til þess með skelfingu, hefði hann nú gert í buxurnar í sjálfri höfuðborginni. Höfundur vinnur við ritstörf í Reykjavík, en vann áður í 10 ár hjá Samtökum um kvennaathvarf. LESBÓK MORGUNBLAÐSINS 18. DESEMBER 1995 45

x

Lesbók Morgunblaðsins

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Lesbók Morgunblaðsins
https://timarit.is/publication/288

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.