Morgunblaðið - 25.09.2003, Side 35

MINNINGAR
MORGUNBLAÐIÐ FIMMTUDAGUR 25. SEPTEMBER 2003 35
Þegar ég nú sest
niður til að skrifa
nokkur minningarorð
um móður mína, Lauf-
eyju Ólafsdóttur, fyrr-
um húsfreyju á Droplaugarstöðum
í Fljótsdal, kemur margt upp í
hugann. Minningarnar leita á. For-
eldrar mínir, Laufey og Hallgrím-
ur, byggðu nýbýlið Droplaugar-
staði árið 1942, en áður höfðu þau
búið um nokkurra ára skeið á Arn-
heiðarstöðum. Jörðin var fremur
landlítil, en beitarjörð góð. Bú-
skapurinn byggðist því á sauðfé og
vetrarbeit, sem nýtt var til hins
ýtrasta, en kýr jafnan til heim-
ilisnota og nokkur mjólkursala um
árabil. Búið var aldrei mjög stórt,
en farsælt, enda faðir minn hag-
sýnn fjáraflamaður í hvívetna. Ég
var fjögurra ára að aldri, er við
fluttum í Droplaugarstaði og þaðan
eru fyrstu bernskuminningar mín-
ar. Þar stóð bernskuheimili okkar
sex systkina, þar uxum við úr grasi
og fengum frá ástríkum foreldrum
þau fararefni sem best hafa dugað
okkur á lífsins vegi. Á heimilinu
dvaldi einnig föðuramma okkar,
Agnes Pálsdóttir, ættuð úr Vestur-
Skaftafellssýslu og öðru hvoru
móðuramma, Guðlaug Sigurðar-
dóttir, ættuð frá Arnheiðarstöðum.
Einnig var heimilisfastur þar um
árabil gamall maður, Helgi Jak-
obsson, sem fylgt hafði foreldrum
mínum frá Arnheiðarstöðum. Við
systkinin ólumst því upp í eins
konar stórfjölskyldu, sem ég tel að
hafi orðið okkur til þroska á lífs-
leiðinni, ásamt því að alast upp við
öll algeng störf í sveit. Vissulega
þurftu allir að vinna, jafnskjótt
sem kraftar leyfðu, og stundum gat
vinnudagurinn orðið nokkuð lang-
ur, ekki síst um hábjargræðistím-
ann, eins og sagt var, en iðjuleysi
þekktum við ekki.
Móðir mín, húsfreyjan á heim-
ilinu, var sterk kona, hlý og mild.
Hún var góðum gáfum gædd, frá
henni stafaði andi visku og kær-
leika. Að mörgu leyti líktist hún
móður sinni, Guðlaugu, hvað það
snerti og ættfólki hennar, en tón-
listargáfu erfði hún frá bernsku-
heimilinu á Skeggjastöðum og
Holti, þar sem söngur og tónlist
voru jafnan í hávegum höfð. Sem
LAUFEY
ÓLAFSDÓTTIR
✝ Laufey Ólafs-dóttir fæddist á
Skeggjastöðum í
Fellum 31. maí 1912.
Hún lést á Sjúkra-
húsinu á Egilsstöð-
um 11. ágúst síðast-
liðinn og var útför
hennar gerð frá Eg-
ilsstaðakirkju 22.
ágúst.
ung stúlka lærði hún
að spila á orgel, átti
jafnan lítið orgel sem
hún greip í, þá sjaldan
næði gafst frá eril-
sömum bústörfum.
Hún las mikið og
kunni ógrynni af
kvæðum og þulum.
Einhverjar fyrstu
minningar mínar sem
barns tengjast því, er
hún sat á rúmstokkn-
um og fór með ljóð og
þulur og sagði okkur
heilu ævintýrin fyrir
svefninn, að ógleymd-
um bænaversum sem jafnan voru
fastur liður, áður en gengið var til
náða. Hún var trúuð kona, hug-
leiddi mikið hin andlegu málin og
las sér til um þau efni, trúði sterk-
lega á framhaldslíf að loknu þessu
lífi. Sjálf átti hún mikinn innri
styrk, sem grundvallaður var af
guðstrú og íhugun og miðlaði hon-
um til okkar barnanna á sinn nær-
færna hátt. Henni var ljóst gildi
menntunar í lífinu og hvatti okkur
systkinin fremur en latti til að fara
í framhaldsnám, og var þó auður í
garði foreldra okkar síst meiri en
almennt gerðist í sveitum í þann
tíð. Sjálf stundaði hún nám í
Laugaskóla í tvo vetur, 1930–32, og
minntist iðulega dvalar sinnar þar í
Reykjadalnum, þaðan sem hún átti
áreiðanlega sínar bestu minningar.
Fyrst og síðast var þó móðir mín
manneskja hinna daglegu bústarfa,
sem hún innti af hendi með ein-
stakri alúð og fúsleika. Henni féll
sjaldan verk úr hendi, var árrisul
og nýtti hverja stundina til gagn-
legrar iðju, en hvíldardaginn vildi
hún halda heilagan, væri þess kost-
ur og naut þess að bregða sér af
bæ á góðri stund. Ekki síst var hún
ræktunarkona, kartöflurækt var
alltaf talsvert mikil á heimilinu og
kál og grænmeti ræktaði hún jafn-
an til heimilisnota og hafði af því
mikla ánægju. Ekki má heldur
gleyma skógræktinni sem var
hennar hjartans áhugamál. Skóg-
arreiturinn fagri í brekkunni ofan
við túnið á Droplaugarstöðum sem
hún lagði grunninn að og hlúði að
alla tíð, mun halda minningu henn-
ar á loft.
Eftir lát föður míns flutti móðir
mín í Egilsstaði í litla þjónustu-
íbúð, þar sem henni leið vel og átti
góð ár. Þar dvaldi hún allt þar til í
nóvember á liðnum vetri er hún
flutti í sambýli aldraðra. Það var
mjög ríkt í fari hennar að vera sem
minnst upp á aðra komin og standa
á eigin fótum meðan stætt væri.
Hún var kona nægjusöm, gerði
aldrei miklar kröfur til lífsins gæða
eða annars fólks yfirleitt, en mun
meiri til sjálfrar sín. Hún átti þann
innri auð, sem hvorki mölur né ryð
fá grandað, jákvæða lífssýn og lífs-
gleði, kunni að gleðjast yfir hinu
smáa og þakka það sem fyrir hana
var gert. Árin á Egilsstöðum urðu
að mörgu leyti góður kapítuli í lífi
hennar. Nú gat hún sinnt ýmsum
áhugamálum sínum sem lítill tími
hafði gefist til áður, svo sem
handavinnu af ýmsu tagi og ýmiss
konar félagsstarfsemi í starfi aldr-
aðra á Egilsstöðum sem hún var
dugleg að sækja. Hún var árrisul
sem jafnan fyrr og byrjaði daginn
lengst af með því að bregða sér í
sundlaugina og fá sér göngutúr ef
veður framast leyfði. Útivist og
hreyfing voru henni mikils virði og
áttu vafalaust sinn þátt í hve hún
hélt góðri heilsu og kröftum allt
fram undir það síðasta. Oft settist
hún við orgelið sitt og spilaði
gömlu, ljúfu lögin, en af söng og
tónlist hafði hún alltaf mikla unun.
Á sl. sumri varð hún þeirrar
gleði aðnjótandi að vera þátttak-
andi í ættarmóti niðja Guðlaugar
og Ólafs, sem haldið var á Drop-
laugarstöðum. Þar var hún nánast
heiðursgestur, níræð að aldri og
hin hressasta, enda ein á lífi systk-
ina sinna og naut ríkulega samvista
við skyldmenni sín. Safnast var
saman við heimagrafreit á
Skeggjastöðum þar sem hvíla for-
eldrar hennar og höfð þar stutt
helgistund. Þakklæti býr í brjósti
fyrir þá fögru sumardaga. Á Þor-
láksmessu varð hún fyrir heilsu-
farsáfalli, missti málið um tíma og
gat lítið sem ekkert tjáð sig en
náði sér fljótlega aftur á strik og
málfari á nýjan leik svo aðdáun
vakti. Nú á vordögum reið svo yfir
þungbært áfall, er Guðrún Mar-
grét, dóttir hennar, lést sviplega af
slysförum á Akureyri, en með
æðruleysi hinnar lífsreyndu konu
tók hún því er að höndum bar. En
hún var samt dálítið ósátt við skap-
arann að hafa ekki lofað sér að fara
á undan, því hún var löngu ferðbú-
in, hvenær sem kallið kæmi, og var
farin að þrá hvíldina, sátt við Guð
sinn og alla menn. Kallið kom hinn
11. ágúst er hún lést á Sjúkrahús-
inu á Egilsstöðum af völdum heila-
blæðingar. Útför hennar fór fram
frá Egilsstaðakirkju 22. ágúst. Sr.
Bjarni Guðjónsson, fyrrum sókn-
arprestur á Valþjófsstað, jarðsöng
og ræddi í útfararræðu um þann
sem er trúr allt til dauða og öðlast
mun kórónu lífsins. Hún var lögð
til hinstu hvílu við hlið föður míns í
Áskirkjugarði, þar sem fleiri skyld-
menni okkar hvíla. Veður var fag-
urt og hlýtt og sólin braust fram úr
skýjum.
… kemur upp fegri sól, er þessi er
hnigin.
Þannig var útför hennar héðan
úr heimi fögur eins og líf hennar
allt og umvafin ylgeislum kærleik-
ans.
Ólafur Þ. Hallgrímsson.
„En sæl eru augu
yðar, af því að þau
sjá, og eyru yðar, af
því að þau heyra.
Sannlega segi ég yð-
ur: Margir spámenn
og réttlátir þráðu að sjá það, sem
þér sjáið, en sáu það ekki, og
heyra það, sem þér heyrið, en
heyrðu það ekki.“ (Matth. 13.kap.,
16.-17. v.)
Mér kom þessi ritningartexti í
hug þegar ég hugsaði til Soffíu,
því hún sá, heyrði og skynjaði líð-
SOFFÍA
VILHJÁLMSDÓTTIR
✝ Soffía Vilhjálms-dóttir fæddist í
Óseyrarnesi 5. maí
1913. Hún lést í
Reykjavík 4. septem-
ber síðastliðinn og
var útför Soffíu gerð
frá Oddakirkju á
Rangárvöllum 13.
september.
an og aðstæður fólks.
Það sýndi sig í því að
hún var ævinlega að
rétta öðrum hjálpar-
hönd, hvort sem það
var í bæn, með hugg-
un, hvatningu, ráð-
leggingum eða hún
færði fólki vítamín
eða aðrar nauðsynjar
sem hún taldi að
mættu koma að gagni.
Soffía stofnaði
Prjónastofuna Peys-
una ásamt tveim kon-
um. Hún sagði mér að
þær hefðu til að byrja
með alltaf lagt peninga í bankann
til að eiga varasjóð ef eitthvað
bæri út af með fyrirtækið. Þannig
var hugsunin í þá daga. Fyrir 15
árum ætlaði hún að selja prjóna-
stofuna, en salan gekk til baka. Þá
gat hún ekki hugsað sér að kon-
urnar misstu vinnuna og 75 ára
gömul startaði hún stofunni aftur
og rak hana í nokkur ár eftir það.
Ég kynntist Soffíu í tengslum
við vinnuna og áttum við mjög gott
samstarf og bundumst við sterkum
vináttuböndum. Sem dæmi um
samband okkar var nóg að ég
hugsaði til hennar, þá hringdi hún,
það var eins og hún fengi hug-
skeyti og hlógum við oft að þessu.
Soffía kom oft við hjá mér, þeg-
ar hún var að fara upp í bústaðinn
sinn eða koma þaðan. En hún átti
griðastað uppi við Laugarvatn þar
sem hún var þegar hún gat komið
því við og alltaf tók hún einhvern
með sér. Árum saman var það
Geiri bróðir hennar og konan
hans. Þá var Lilja vinkona hennar
einnig oftast með, en Soffía sýndi
henni sérstaka ræktarsemi í veik-
indum hennar. Í sveitinni komst
Soffía í snertingu við náttúruna.
Gróðurinn hennar hefur vaxið mik-
ið.
Ég þakka fyrir allar góðar
minningar sem tengjast Soffíu og
allt sem hún var mér, með henni
er horfin góð kona. Guð blessi
minningu Soffíu Vilhjálmsdóttur.
Eygló Jóna Gunnarsdóttir.
Afmælis- og minningargreinum má skila í tölvupósti (netfangið er minning@mbl.is, svar er
sent sjálfkrafa um leið og grein hefur borist) eða á disklingi. Ef greinin er á disklingi þarf út-
prentun að fylgja. Nauðsynlegt er að tilgreina símanúmer höfundar og/eða sendanda (vinnu-
síma og heimasíma). Þar sem pláss er takmarkað getur þurft að fresta birtingu greina, enda
þótt þær berist innan hins tiltekna frests. Nánari upplýsingar eru á mbl.is. Um hvern látinn
einstakling birtist formáli og ein aðalgrein af hæfilegri lengd á útfarardegi, en aðrar greinar
skulu ekki vera lengri en 300 orð, u.þ.b. 1.500 slög (með bilum) eða um 50 línur í blaðinu (17
dálksentimetrar). Tilvitnanir í sálma eða ljóð takmarkast við eitt til þrjú erindi. Einnig er
hægt að senda örstutta kveðju, HINSTU KVEÐJU, 5–15 línur, og votta virðingu án þess að
það sé gert með langri grein. Greinarhöfundar eru beðnir að hafa skírnarnöfn sín en ekki
stuttnefni undir greinunum.
✝ Unnur Helga-dóttir fæddist í
Reykjavík 16. júní
1914. Hún lést á
Landspítala – há-
skólasjúkrahúsi við
Hringbraut 31. ágúst
síðastliðinn.
Foreldrar Unnar
voru hjónin Guðríður
Hannesdóttir, f.
25.10. 1879, d. 11.2.
1965, og Helgi
Björnsson skipstjóri,
f. 4.4. 1863, d. 10.11.
1921. Unnur átti sjö
systkini og einn fóst-
urbróður. Þau eru: Ingibjörg Sig-
ríður, f. 1904, d. 1967; Friðsteinn
Guðmundur, f. 1906, d. 1996; Guð-
björn Friðrik, f. 1909, d. 1977;
Kristín, f. 1911, d. 1982; Haf-
steinn, f. 1917; Lovísa, f. 1918;
Helga, f. 1921 (var skírð við kistu
föður síns). Fósturbróðir Unnar
var Björgvin Kristinn Friðsteins-
son, f. 1901, d. 1925.
Unnur giftist 28. ágúst 1943
Þórhalli Ragnari Stefánssyni
verkstjóra, f. í Bakkagerði, Borg-
arfirði eystri, 4. nóv. 1915, d. 4.
okt. 1988. Foreldrar hans voru
Stefán Þórðarson, f. 18.4 1886 á
Götu í Vetleifsholtshverfi, eftir-
litsmaður hjá slökkviliði í Reykja-
vík, og Þorgerður Árnadóttir, f.
7.6. 1887, húsfreyja frá Borgar-
firði eystri. Unnur og Þórhallur
eignuðust þrjú börn. Þau eru: 1)
Gyða Þórhallsdóttir flugfreyja, f.
10. sept. 1943; 2) Svala Þórhalls-
dóttir skrifstofumaður, f. 2. des.
1945, gift Garðari Snorrasyni vél-
stjóra. Börn þeirra eru: a) Kristín
Lilja sálfræðingur, f. 1970, í sam-
búð með Ágústi
Pétri Guðmundssyni
flugvirkja, f. 1968.
Börn þeirra eru:
Írena Björk, f. 2000,
og Sandra Dís, f.
2002, b) Rut fé-
lagsfræðingur, f.
1972, í sambúð með
Svani Þór Egilssyni
sjómanni, f. 1972, c)
Ragna menningar-
fræðingur, f. 1973, d.
2002; 3) Árni Þór-
hallsson prentari, f.
1949, kvæntur
Brynju Marteins-
dóttur sjúkraliða. Börn þeirra
eru: a) Ásta Kristný tækniteikn-
ari, f. 1970, gift Kristni Val Wiium
trésmíðameistara, f. 1969. Börn
þeirra eru: Arnrún, f. 1994, og
Brynja, f. 1997, b) Unnur leik-
skólakennari, f. 1973, gift Kristni
Tómassyni prentsmið, f. 1972.
Börn þeirra eru: Árni Fannar, f.
1994, og Ása Karen, f. 2000, c)
Hildur Stefanía, nemi í KHÍ, f.
1977, gift Bjarna Óskari Þor-
steinssyni knattspyrnumanni, f.
1976. Börn þeirra eru: Valdís
Bríet, f. 2002, og Melkorka, f.
2002.
Unnur ólst upp í Reykjavík og
vann í efnagerðinni eftir að skóla-
göngu lauk. Eftir giftingu starfaði
hún við verslunarstörf og var hús-
freyja. Hún var mikil íþrótta-
manneskja og æfði handbolta og
skíði með KR á sínum yngri árum.
Unnur bjó til hinsta dags í íbúð
sinni í Hæðargarði 35 í Reykjavík.
Útför Unnar fór fram í kyrrþey,
föstudaginn 5. september síðast-
liðinn, frá Fossvogskapellu.
Elsku amma mín. Mig langar til
að rita nokkur orð um þig, konuna
með bjarta brosið og stóra hjartað.
Fyrstu minningarnar eru frá Ak-
urgerðinu, heima hjá Lóló afa og
Unni ömmu áttum við ömmustelp-
urnar sex ófáar ánægjustundir, það
var lambahryggur í hádeginu á
sunnudögum, farið í bæinn í strætó
með ömmu til að skoða nýjustu
tískuflíkurnar í verslunum bæjarins,
farið í styttri ferðir til Hveragerðis
til að kaupa blóm og ís eða farið nið-
ur í tóbak í vinnuna til afa. Æskuár-
in eru full af góðum minningum þar
sem amma lék stórt hlutverk.
Þær stundir sem mér eru þó hug-
stæðastar eru þær sem við áttum
saman eftir að ég komst til vits og
ára. Við vorum góðar vinkonur, átt-
um skap og húmor saman. Þó svo að
þú værir ávallt hin sanna dama, í
klæðaburði, háttum og hegðun, var
brosið og hláturinn sjaldnast langt
undan. Sama hvaða kaldhæðnisat-
hugasemdir ég lét frá munni falla
hristir þú bara höfuðið og hlóst dátt.
Oftar en ekki sátum við við eldhús-
borðið heima hjá þér í Hæðargarði,
lögðum kapal eða tvo, jafnvel þrjá ef
hann var tregur á rétta svarinu og
spurðum spilin spjörunum úr. Þann-
ig komumst við að „sannleikanum“
um nánustu framtíð okkar og grun-
lausra ættingja, ásamt því sem við
ræddum mál líðandi stundar. Þú
varst hjarta fjölskyldunnar, hafðir
ávallt fréttir af hverjum og einum
meðlimi hennar, varst alltaf til stað-
ar hvað sem bjátaði á.
Við gerðum meira en að sitja til
borðs, og já, við vorum báðar miklir
sælkerar, þegar kom að því að
borða ljúffenga grænmetisrétti og
gómsæta tertubita, við vorum einn-
ig duglegar við að leggja land undir
fót. Kíktum við á Hrafnistu til Haffa
bróður þíns með súkkulaðikassa,
sáum um að planta blómum á leiði
Lóló afa, auk annarra látinna fjöl-
skyldumeðlima, skemmtum okkur
við búðaráp þar sem okkur tókst
ósjaldan að gera vænlegar fjár-
festingar eða bara rúntuðum um
miðborg Reykjavíkur þar sem þú
varst alin upp, skruppum til Hvera-
gerðis og keyptum litrík blóm, feng-
um okkur kaffi og kíktum á Grýlu
gömlu. Þetta voru yndislegar stund-
ir, fullar af hlátri og líflegum sam-
ræðum þar sem ég gat alltaf reitt
mig á bjartsýni þína og góð ráð.
Þessara stunda mun ég sakna.
Kveðja frá Gumma litla.
Rut Garðarsdóttir.
Elsku amma.
Okkur langar til að minnast þín í
örfáum orðum. Þegar við hugsum til
baka er margt sem rifjast upp. Það
sem stendur upp úr er hversu gott
var að koma til þín, sama hvert til-
efnið var, þú varst alltaf jafnhlý,
notaleg og jákvæð svo eftir var tek-
ið og mættu margir taka sér það til
fyrirmyndar. Þú varst víðsýn, vel
gefin og opin fyrir nýjungum. Alltaf
var hægt að tala við þig um málefni
líðandi stundar því að þú fylgdist
vel með, hafðir þínar skoðanir en
virtir að sama skapi skoðanir okkar.
Hin síðari ár, eftir að afi dó,
varstu dugleg að finna þér
skemmtileg áhugamál enda ekki í
þínum anda að hafa ekkert fyrir
stafni. Má þar nefna dans, leikfimi
og keramikmálun. Eftir þig liggja
mörg listaverk á því sviði sem við
njótum góðs af, má þar nefna jóla-
stell og könnur sem við eigum eftir
þig.
Þú munt alltaf eiga ákveðinn stað
í hjarta okkar.
Hinsta kveðja,
Ásta, Unnur og Hildur.
UNNUR
HELGADÓTTIR