Tíminn - 26.10.1975, Blaðsíða 27

Tíminn - 26.10.1975, Blaðsíða 27
Sunnudagur 26. október 1975. TÍMINN 27 á Krist, munu fyrst upp rísa. Síð- an munum vér, sem lifum, sem eftir erum, verða ásamt þeim hrifnir burt i skýjum til fundar við Drottin i loftinu og siðan mun- um við vera með Drottni alla tlma. Huggið þvi hver annan með þessum orðum"._L. Þess. 4,13—18. Þessi orð eru skýr og greinileg. Þeir, sem deyja i trú á Krist munu fyrst risa upp. Þetta er hin mikla von trúaðra manna á öllum öldum — vonin um eilift lif við upprisuna fyrir upprisu Jesií Krists frá dauðum. Orð þessi leiða athygli okkar að þvi, að i Bibliunni eru nefndar tvær höfuðupprisur. I Jóhannes- arguðspjalli, 5. kap. sem áður er vitnað i talar Kristur um „upp- risu llfsins" og „upprisu dóms- ins". í Post. 24. kap. talar Páll postuli um upprisu ranglátra og upprisu réttlátra og er þá að ræða um það sama og Kristur. „Upp- risa lifsins" á sér stað, pegar Kristur kemur aftur til jarðarinn- ar. Þetta kemur skýrt fram i ritn- ingargreinum, sem áður hefur verið vlsað til — 1. Þess. 4,13—18. Þar er talað um að þeir, sem dáið hafi I trú á Krist, muni fyrst upp rlsa og það verði við komu til Kriststil jarðarinnar, endurkomu Krists. „Sæll og heilagur er sá, sem á hlut I fyrri upprisunni", segir Jóhannes, '„yfir þeim hefur hinn annar dauði ekkert vald". Op. 20,6. En Jóhannes segir jafn- framt, að „aðrir lifnuðu ekki fyrr en þiisund árin fullnuðust". Op. 20,5. A milli fyrri og siðari uppris- unnar liða þvl þúsund ár. Sálin Við erum þegar búin að sjá, að ástand mannsins frá andlátinu allt fram að upprisunni er svefni Hkast. Hinir dauðu vita ekki neitt. 1 dánarheimum er hvorki starf- semi, hyggindi, þekking, né vizka. En spurningin, sem við skulum staldra við nú er þessi: Hvað er sálin? Margir eru þeirrar skoðunar, að sálin sé sá þáttur mannverunnar, að sé eilifur og ó- forgengilegur og yfirgefi likam- ann við andlátið. Þessi skoðun mun komin frá Forn-Egyptum, sem smurðu likami látinna i þeirri von að sálin hyrfi aftur til slns fyrri likama. En hvaða merking er lögð i orðið sáll Heil- agri ritningu? Orðin, sem þýdd eru sem sál koma fyrir um 850 sinnum i Gamla og Nýja testamentinu og má benda á, að hvergi er orðið ó- dauðlegurtengt þvi. Hér er ekki rUm til að ræða allar þessar ritn- ingargreinar, heldur aðeins benda á fáeinar. Orðíð sáler þýtt frá hebreska orðinu nephesh og griska orðinu psyke. Orð þessi eru þýdd á ýmsa vegu i islenzku Bibliunni, en oftast sál, lif eða menn. Svipað er gert i öðrum Bibliuþýðingum. En athyglisvert er, að þar sem orðið sál er notað I einni þýðingu, er orðið lif eða menn notað i öðrum! 1 1. Mós. 46,26.27 segir: „Og allar þær sál- ir, sem komu með Jakob til Egyptalands og af honum voru komnar voru sextiu og sex að tölu, auk sonakvenna Jakobs. Og synir Jósefs, sem honum höfðu fæðzt i Egyptalandi, voru tveir að tölu. Allár þær sálir af ætt Jakobs, sem komu til Egypta- lands, voru sjötiu að tölu". 1 ensku (KJV) og norsku þýðing- unnier einnig notaðorðið sáliren i sænsku þýðingunni hins vegar orðið persónur. 1 norsku og ensku (KJV)þýðing unni á 5. Mós. 10,22 er talað um sjötlu sálir, en i þeirri dönsku er orðið persónur notað. í þessum ritningargreinum eru orðin sál og persóna notauð & vixl. Orðið sál felur hér i sér alla mannveruna. En það, sem á við um hebreska orðuð nephesh, á einnig við um griska orðið psyke. t Postulasög- unni 27,22 lesum við: „En nU ræð ég yður að þér séuð með öruggum huga, þvi að enginn yður mun lífi týna". Orðið lif ér einnig notað I sænsku þýðingunni, en sál I þeirri norsku. Hér eru orðin sál og líf notuð á vixl. Sama má segja um Post. 20,10, þar sem I islenzku og ensku (KJV)-þýðingunni er notað orðið lif, en sál I þeirri norsku. Þessar tilvitnanir sýna, að ekki er átt við einhvern ódauðlegan þátt mannverunnar, heldur táknar orðið sáliþessum ritningargrein- um lifiö. eða persónuna sjáli'a. Augljóst er, að maðurinn hefur ekki sál, heldur erhann sál, eða lifandi vera. Margir telja, að höfuðmunurinn á manninum og dýrunum sé sá, að maðurinn hafi sál (þ.e. ódauð- lega þátt mannverunnar) en dýr- in ekki. Hvað segir orð Drottins um þetta? „Og öllum villidýrum og öllum fuglum loftsins og öllum skriðkvikindum á jörðunni, öllu þvi, sem hefir lifandi sál (I ensku þýð.: sem lif er i, norsk: sem lífs- andi er I), gef ég öll grös og jurt- ir". 1. Mós. 1,30. Eftir þessu að dæma eru dýrin einnig sálir, eða lifandi verur. Enhvernigvarðsálin til? ,,Þá myndaði Drottinn Guð manninn af leiri jarðar og blés llfsanda I nasir hans og þannig varð maðurinn lifandi sál". 1. Mós. 2,7. Hér hefði mátt ná sömu merkíngu með þvi að segja, að maðurinn hefði orðið lifandi vera. Aður en Guð blés lifsanda i nasir mannsins var hann liflaus vera eða liflaus sál. Það var andi Guðs, sem gerði manninn að lifandi sál — lifandi veru. Guð gerði þetta undursamlega musteri lifandi, sem hann hafði skapað i sinni mynd. Hann blés lifsanda i nasir mannsins. Hvernig öðlumst við ódauð- leika? Það er aðeins einn, sem hefur ódauðleika. Páll segir, að „hinn sæli og eini alvaldur mun á slnum tima birtast láta, konungur konunganna og Drottinn drotn- anna, hann, sem einn hefur ó- dauðleika". 1. Tim. 6,15.16. Það er ekki biblíukenning, að menn eignist ódauðleikann skilyrðis- laust. Odauðleikinn er einungis hægt að eignast fyrir trUna á Jesúm Krist. „Þvi að þegar þér voruð þjónar syndarinnar, þá voruð þér lausir við réttlætið. Hvaða ávöxtu höfðuð þér þá? Þá sem þér nú blygðist yðar fyrir, þvi að þeir leiða að lokum til dauða. En nú, með þvi að þér eruð leystir frá syndinni, en eruð orðn- ir þjónar Guðs, þá hafið þér ávöxt yðar til helgunar og eilíft lif að lokum. Þvi að laun syndarinnar er dauði, en náðargjöf Guðs er ei- Hft lif fyrir samfélagið við Krist JesUm, Drottin vorn". Róm. 6,20—23. „Og þetta er vitnisburð- urinn, að Guð hefur gef ið oss eilift Hf og þetta líf er i syni hans, Sá, sem hefur soninn, hefir lifið. Sá, sem ekki hefir Guðs son, hefir ekki Hfið". 1. Jóh. 5,11.12. „En i þvi er hið eilífa Hf fólgið, að þeir þekki þig, hinn eina sanna Guð og þann, sem þU sendir, JesUm Krist". Jóh. 17,3. Er hægt að hafa sam- band við framliðna? Spekingurinn svarar spurning- unni afdráttarlaust: „Hinir dauðu vita ekki neitt.... þeir eiga aldrei framar hlutdeild i neinu þvi, sem við ber undir sólunni". Síðan bætti hann við. „í dánar- heimum, þangað sem þii fer, er hvorki starfsemi, né hyggindi, né þekking, né vizka". (Préd. 9,5.6.10). Sá, sem truir á Heilaga ritningu, getur ekki ýtt til hliðar þessum skýru og greinilegu orð- um Drottins, sem gera það ljóst, að um samband við framliðna menn getur ekki verið að ræða. Enda segir Kristur sjálfur, að á- stand þeirra sé svefni likast. Hitt vita allir, að æ fleiri leita nU eftir sambandi við svokallaða framliðna menn. Menn segjast sjá látna ástvini og fá margs kon- ar sérstæðar upplýsingar. Sýnt er, að sumt af þvi, sem fram hefur komið er svik og fals, en fá- um dettur I hug að staðhæfa að allt, sem fram kemur af þessu tagi, séaf þeim toga spunnið, Það er staðreynd að margir miðlar geta sett sig í samband við anda. Með orðinu andar er þó alls ekki átt við anda framliðinna. Enginn maður megnar að hafa samband við þá. „Hinir dauðu vita ekki neitt". Hverjir eru þá þeir andar, sem miðlar setja sig i samband við? Biblian ræðir viða um hina eiginlegu baráttu i heiminum, baráttuna um hjarta mannsins og Hf. Páll postuli segir: „Þvi að baráttan, sem við eigum í, er ekki við bltíð og hold, heldur við tign- irnar og völdin, við heimsdrottna þessa myrkurs, við andaverur vonzkunnar f himingeimnum". (Efes. 6.12). Til að skilja hið illa I þessum heimi verða menn að gera sér grein fyrir að þessar illu verur erU til og koma oft fram I dulargervi og vinna fyrir málstað illra afla. „Og ekki er það undur, þvl að Satan sjálfur tekur á sig ljósengilsmynd. Það er þvi ekki mikið, þótt þjónar hans taki á sig mynd réttlætisþjóna". 2. Kor. 11,14.15. „En andinn segir ber- lega, að á siðari timum muni sumir ganga af trUnni og gefa sig að villuöndum og lærdómum illra anda". l.TIm. 4,1. „Enég vil ekki að þér komizt I sambandi við illu andana". 1. Kor. 10,20. Þegar við ihugum þessar ritn- ingargreinar og aðrar um sama efni, skiljum við betur, hvers vegna Guð bannaði Israelsmönn- um til forna að hafa samband við svokallaða framliðna menn. A þeim tima var það einmitt al- menn skoðun þjóðanna umhverf is tsrael að slikt væri hægt og menn héldu að þeir kölluðu fram dána menn. En Israelsmenn fengu frá Drottni strangar viðvaranir gegn sllku og annarri óhæfu, sem heiönar þjóðir tömdu sér. „Leitið eigi til særingaranda né spásagnaranda. Faríð eigi til frétta við þá, svo að þér saurgist ekki af þeim. Ég er Drottinn, Guð yðar". Mós. 19,31. „Og sá sem leitar til særingar- anda og spásagnaranda, til þess að taka fram hjá með þeim, — gegn honum vil ég snúa augliti minu". 3. Mós. 20,6. ,,Eigi skal nokkur finnast hjá þér, sá er láti son sinn eða dóttur ganga gegnum eldinn, eða sá er fari með galdur eða spár eða fjöl- kynngi, eða töframaður eða gjörningamaður eða særinga- maður eða spásagnarmaður eða sá, er leiti frétta af framliðnum. Þvi að hver sá, er slíkt gjörir, er Drottni andstyggilegur, og fyrir sllkar svivirðingar rekur Drott- inn", Guð þinn, þá burt undan þér. ÞU skal vera grandvar gagnvart Drottni Guði þinum. Þvi að þess- ar þjóðir er þú nú rekur burt, hlýða á spásagnarmenn og galdramenn en þér hefir Drottinn Guðþinn eigileyft slikt. Spámann mun Drottinn Guð upp vekja meðal þin, af bræðrum þfnum, sllkan sem ég er. A hann skuluð þér hlýða". 5. Mós. 18,10—15. Guð hafði sagt sinu fólki greinilega, að það liíöi alls ekki milli andlátsins og upprisunnar. Gyðingaþjóðin var alltaf smá- þjóð I samanburði við stórþjóð- irnar, sem umhverfis hana voru og hUn getur ekki I dag státað af merkum fornminjum i saman- burði við Egypta og Babýloniu- menn. En hitt er viðurkennt, að trUarbrögð þessarar litlu þjóðar voru langt ofar trúarbrögðum nokkurrar annarrar fornþjóðar. í dæmisögunni um ríka mann- inn og Lasarus segir JesUs þessi eftirtektarverðu orð við alla þá, sem eru þeirrar skoðunar, að boðskapurfrá framliðnum mönn- um muni vera þeim til hjálpar: „Þeir hafa Móse og spámennina (Bibliu þeirra tíma), hlýði þeir þeim. Ef þeir hlýða ekki Móse og spámönnunum, munu þeir heldur ekki lála sannfærast, þótt einhver rlsi upp frá dauðum". LUk. 16,28.31. Jesús sagði ennfremur, „að þeim, sem heyrir orð mln og breytir. eftir þeim, má likja við hygginn mann", Matt. 7,24.25. Ljóst er að orð Drottins er hin ör- ugga opinberun um lifið og tilver- una. Það veitir okkur örugga þekkingu um það sem 1 vændum er. Byggjum á þvi. Nirðurlagsorðið I þessu öllu hlýturað vera orðpostulans: „Og þetta er vitnisburðurinn, aö Guð hefur gefið oss eilíft lif og þetta lif er í syni hans. Sá sem hefir son- inn hefir lífið. Sá sem ekki hefir • Guðs son, hefir ekki lifið". 1. Jóh. 5,11.12. NOTIÐ ÞAÐ BESTA Látið miðstö TAKA ÚR YKKUR ,...$¦ HROIÉIN Skipholti 35 - Símar: 8-13-50 verzlun • 8-13-51 verkstæði • 8-13-52 skrifstofa Forðist slysin og kaupið WEED keðjur í tíma Suðurlandsbraut 20 • Sími 8-66-33 Sólun SÓLUM HJÓLBARÐA A FÓLKSBÍLA, JEPPA- OG VÖRUBÍLA MEÐ DJ0PUM SLITMIKLUM MUNSTRUM. Ábyrgð tekin d sólningunni. Kaupum notaða sólningarhæfa nylon-hjólbarða. önnumst allar .viðgerðir hjólbarða með fullkomnum tækjum. GÓÐ WÓNUSTA. — VANIR MENN. BARDINNHF. Ármúla 7.-Sími 30501.- Reykjavík.

x

Tíminn

Beinir tenglar

Ef þú vilt tengja á þennan titil, vinsamlegast notaðu þessa tengla:

Tengja á þennan titil: Tíminn
https://timarit.is/publication/50

Tengja á þetta tölublað:

Tengja á þessa síðu:

Tengja á þessa grein:

Vinsamlegast ekki tengja beint á myndir eða PDF skjöl á Tímarit.is þar sem slíkar slóðir geta breyst án fyrirvara. Notið slóðirnar hér fyrir ofan til að tengja á vefinn.