Heima er bezt - 01.04.2000, Blaðsíða 39

Smíða líkkistur...
framhald afbls. 133
Göngum þessum var svo háttað að fyrsta daginn fóm
menn suður í Rústakofa eins og áður segir, næsta dag var
farið upp að Hofsjökli og smalað þaðan í átt til byggða og
náttstaður hafður í svonefhdum Keldudalskofa sem er mun
nær byggð. Frá honum var svo smalað til byggða og safnið
rekið til Hlíðarréttar, rétt hjá Bjamarstaðahlíð og er kennd
við bæinn. Réttað var svo daginn eftir en um nóttina mun
safnið hafa verið geymt í réttinni þó ekki muni ég það alveg
fyrir víst.
Vörðuhleðsla, huldufólk í Þjófadölum og bein á Beinhóli
Ekki hefi ég hugmynd um hvað kom mér til þess að hlaða
nýjar vörður eða hressa við gamlar gjaman á eða nærri
þeim stöðum þar sem ég átti áningu eða gistingu á ferðalög-
um. Svo ég nefrii þá tvo staði þar sem mér þykir mest til
koma að hafa hresst við vörður þá em mér í huga Mælifells-
hnjúkur og Rauðkollur við Þjófadali, ég er búinn að bæta
töluverðu ofan á þær. Svo hlóð ég vörðu einu sinni suður á
Kjalvegi og fékk fyrir það kveðju frá henni sem hljóðar svo.
Enginn veit hverjum ann ég mest
eg hefí fengið svo margan gest
en Sigurður snerti brjóst mitt best
og betur en aðrir gerir flest.
Beinavarða á Kili.
Raunverulegur höfundur að því er ég best veit mun hafa
verið Ármann Dalmannsson hér á Akureyri, ferðamaður
mikill og hagyrðingur ágætur.
Svo hefi ég lagt þó nokkra stund á að hressa við vörður í
Bakkakotslandi. Þar nefni ég til Dagmálavörðu, reisulega
mjög, hæst upp á fjalli, önnur er við svonefndan Klofnastein
og hin þriðja á hæð sem ber nafnið Gónandi, nærri Austur-
dal. Eitt sinn reisti ég vörðu á hól norðan við skálann Lamba
á Glerárdal. Þetta var myndarleg varða, nærri því mann-
hæðarhá og ég hlóð hana til þess að vísa á skálann, hann
sést ekki fyrr en komið er rétt að honum. Að því er ég hefi
sannast frétt er hún nú hmnin en einhver hrúga effir. Svo
man ég nú varla lengur eftir einhverjum ákveðnum stöðum
en hingað og þangað standa nú einhver brot sem ég hefi
komið nálægt. Þetta var einhver árátta á mér að hressa við
gamlar vörður. Ég hlóð ekki mikið af vörðum frá gmnni á
nýjum stöðum en einni suður í Þjófadölum man ég þó eftír.
Það er í svokölluðum Hundadölum, bak við Rauðkoll. Við
fómm þangað vestur, ég varð eftír við vörðuhleðsluna og
svo gengum við á Rauðkoll í bakaleiðinni.
í Þjófadölum hefi ég orðið var við huldufólk. Við fómm
þrír upp á Rauðkoll og vomm á leiðinni niður. Þá sáum við
allt í einu að það er komið tjald við skálann. Við kíkjum á
þetta og sjáum greinilega að tjald er risið þarna. En þegar
við komum upp úr einhverju dragi þá er tjaldið horfið og
hefur ekki sést síðan. Við fómm meira að segja upp á háls-
inn sem heitir Þröskuldur að vita hvort einhver bíll væri þar
en sáum ekki neitt. Ég held það hljóti að hafa verið huldu-
fólk sem tjaldaði þama. Við vomm þrír sem sáum þetta, ég,
Gunnar Sigurjónsson, sem áður hefur verið nefndur og Guð-
mundur Finnsson, einn hinna nafhkenndu 20 systkina sem
ólust upp á Ytri-Á í Ólafsfirði. Við vomm á ferð þama og
sömuleiðis við Beinahól. Beinahóll verður mér alltaf nokkuð
svo eftírminnilegur. Ég kom að honum áður en bílaslóðin
var lögð og svo til engin umferð búin að vera þar og beinin
því að mestu óhreyfð. Því var allt öðmvísi umhorfs en nú er
þar þegar heita má að þau séu öll horfin. Aðeins sjást hin
nýju kindabein sem hefur verið sturtað þama niður á stað-
inn og mér finnst helst bera keim af leiksýningu.
Hlaðvarpinn... framhald afbls. 124
öllu jöfriu, svo það læðist stundum að manni sá gmnur
að sum þau hús, sem sjónvarpið sýnir okkur tætast upp
í loftið líkt og pappírsræmur, séu ekki alltaf mjög traust-
lega smíðuð. Og stundum em þessar myndir teknar af
hjólhýsahverfum, sem ekki em óalgeng erlendis, t.d. í
Bandaríkjunum, og varla geta þau talist til traustlegra
híbýla þegar snörp veðraskil eins og hvirfilbyljir ganga
yfir.
En fréttaflutningur, sér í lagi víða erlendis, gengur út á
það að laða fólk að til áhorfs, með öllum ráðum, svo
selja megi fleiri og dýrari auglýsingar til birtingar í dag-
skránni. Þess vegna eiga sjónvarpsstöðvarnar kannski
líka til að magna upp atburði, án þess að geta þess að
með fyrirhyggju, t.d. í gerð húsbygginga á þekktum
óveðrasvæðum, hefði mátt koma í veg fyrir einhvem
hluta tjónsins. Einnig er stöku sinnum um að ræða hér-
uð eða lönd þar sem fátækt ríkir og íbúarnir hreinlega
hafa ekki efni á að reisa sér híbýli sem hæfa veðri og
aðstæðum.
Sem sagt, fréttaflutningur af öllu sem gerist, þar með
talið veðri, er alltaf að aukast og eflast, svo menn frétta
orðið nánast af hverjum golukalda, þurrki eða vætu,
sem upp kemur umfram það sem telst venjulegt, hvar
og hvenær sem er í heiminum. Það getur svo orðið til
þess að fólk heldur að allt sé að fara til fjandans, heim-
urinn að kaffærast í illviðmm, jarðskjálftum, þurrkum
og alls konar óáran.
Gæti ekki verið að þetta hafi bara nánast alltaf verið
svona. Það sé frekar sú staðreynd að yfirsýn okkar í
gegnum fjölmiðla og tækni sem treður þessum fréttum
og upplýsingum inn á okkur, sé aðal breytingin?
Það skyldi nú ekki vera.
Með bestu kveðjum,
Guðjón Baldvinsson.
Heimaerbezt 159