Kirkjuritið - 01.02.1956, Blaðsíða 21

PISTLAR
67
girtir eða lokaðir inni. Dyrum er ekki læst frekar en gert er á
vinnuheimilum. Eftirlitsmenn og verkstjórar eru ýmist sumir eða
allir úr hópi fanganna sjálfra. Þannig bera þeir fulla ábyrgð á
störfum sínum og hegðun, eins og frjálsir menn. Og þeim er í
lófa lagið að strjúka, ef þeim sýnist. Hins vegar eru þeir dæmdir
til að vera þarna ákveðinn tíma, og vita, hvaða viðurlög gilda,
ef reglur eru brotnar, eða farið burt í óleyfi.
Sagt er, að skýrslur sýni, að þessi aðferð gefist næstum ótrú-
lega vel. Lítill liluti strýkur, og margir þeirra, sem það gera,
hverfa aftur af sjálfsdáðum. Skilningur manna á gæðum og
gildi frelsisins vex einnig með þessu móti. í stað þeirrar beizkju
og mannhaturs, sem myrkir klefar og kaldir járnhlekkir oftast
auka, mildast menn og eflast að víðsýni í vitund þess, að með
þá er farið eins og menn, og þeim auðsýndur góðvilji og hjálp-
semi. Þeir venjast og störfum og ábyrgð og svipuðum lífsvenj-
Um, sem þeim eru hollastar, eftir að vist þeirra þarna er lokið.
Þetta verða því eiginleg betrunarhús.
Þótt vér íslendingar stöndum eflaust allframarlega í þessum
málum, er oss gott að fylgjast með því, sem bezt gerist með
grannþjóðum vorum á þessu sviði.
í þessu sambandi er Ijúft að minnast fangahjálpar þeirrar,
sem Oscar Clausen rithöfundur hefir starfrækt á undanförnum
árum. Þar er efalaust um fagurt fordæmi að ræða, sem hefir
þegar orðið til mikillar hjálpar og væntanlega á eftir að hafa
oiargt gott í för með sér.
Eitraðir brunnar.
Ég liefi aldrei getað gleymt einni frásögn úr Abbessiníustyrj-
öldinni. ítalir höfðu varpað sprengjum á hóp innfæddra manna
þar suðurfrá. Ef til vill þegar flugforinginn lýsti því, hvernig
blóðbogarnir þeyttust upp í loftið og minntu á rauðar rósir,
sem opnuðust mót auga hans, er hann horfði á verk sitt úr flug-
velinni. Hvað sem því líður var frá því hermt, að þegar særðir,
brenndir og limlestir Abessiníumenn, sem ekki kunnu að varast