Eimreiðin - 01.05.1963, Blaðsíða 36

12 4
EIMREIÐIN
vafalaust oltinn útaf, eins full-
ur og hann var orðinn. Þó er
ekki að vita. Þetta er brúðkaups-
nótt; liví skyldi vera sofið.
Ljósið í glugganum lýsir að-
eins stutta stund. Konan kemur
fáklædd út að glugganum og
slekkur. Um leið slokknar líka
maurildisgræn glóðin í augum
heimagangsins. . . Ef til vill verð-
ur myrkrið aldrei jafnglórulaust
og þreifandi dimmt kringum af-
skekktan fjallabæ og meðan ljós
týrir í glugga og fyrst eftir að
það er slökkt. Þannig er það að
minnsta kosti á Húsá þetta
kvöld. Þegar konan slekkur og'
hverfur til bónda síns, hverfur
einnig bærinn í nætursortann.
Það er eins og hann hafi aldrei
verið til. . . Þar sem áður var
bær, ríkir áttlaust órofamyrkur;
jafnvel laufvindurinn verður
náttblindur og kann ekki fót-
um sínum forráð, þegar svo er
komið.
„Manndráp"
„Þessi litli og friðsami bær er vígstöðvar, þar sem á hverjum sólar-
hring er sóað og eytt miklu af dýrmætu lífi, eins og tíminn væri einskis
verður eða jafnvel sá óvinur, sem eigi að tortíma. Mér hefur oft blöskr-
að sú fyrirlitning á mannslífinu, sem eg hef kynnzt hjá mínum elsku-
legu samborgurum af eigin, fábreyttri reynslu. Menn, sem væru alh
of stórir upp á sig til þess að standa á einhverju götuhorni með hatt-
inn sinn í hendinni og biðja vegfarendur um smáskildinga, blygðast
sín ekki fyrir að vaða inn á náunga sinn og biðja hann um líf hans
í bútum og pörtum, og þurfa ekki nema nokkrar landeyður að sitja
um jafnmarga menn, sem eitthvað vilja gera, til þess að svikja af þei®
allar tómstundir þeirra og meira til. Sauðfrómir heiðursmenn, se®
aldrei mundu stela túskildings virði, gera sér enga rellu út af því að
stela tíma annarra manna frá störfum eða hvíld með hégómlegu
þvaðri. Menn telja það ekki til innbrota, þó að þeir hringi í sí®a
að erindislausu, né banatilræði, þó að þeir troði sér inn á fólk, hvern-
ig sem á stendur. . . En í rauninni stappar það nærri manndrápu®>
svo framarlega sem lífið er mælt á annan kvarða en að tóra eins og
skar.“
— Sigurður Nordal: Bautasteinar; úr erindi á háskólahátíð,
lyrsta vetrardag, 1942. —