Eimreiðin - 01.05.1963, Blaðsíða 46

134
EIMREIÐIN
„Maðurinn er getinn í synd,“ sagði Hin heilaga almenna. Þetta
er eitt af hennar óguðlegu orðtökum, sögð til þess að smána mann-
lífið. Ekki getur hér verið átt við erfðasynd, því að kirkjan kannast
ekki við endurholdgunarkenninguna. Ófætt barn hefur engar synd-
ir drýgt.
En sannleikurinn er, að maðurinn er setinn á heilaari stund
tveggja elskenda, karls og konu, senr gefa sig hvort öðru fullkom-
Jega eftir lögmáli náttúrunnar, sem er lögmál guðs, sem er kær-
leikur. A þessu heilaga augnabliki í algleymi ástaleiksins, komast
þau í snertingu við sköpunargleði guðs skapara himins og jarðar.
A Jrví augnabliki er maður getinn. Þess vegna býr guð, sem er
kærleikur í brjósti afkvæmisins og í hvers manns brjósti, líka synd-
arans. Einmitt fyrir Jressa guðdómlegu tilorðningu mannsins er
eitthvað gott í innsta eðli hvers einasta manns, þótt oft sé það
vandlega falið.
En í beinu framhaldi af setningunni, getinn í synd, og í sain-
ræmi við allan hugsanagang Hinnar heilögu, konr svo Jiað, að Jiegar
konan gat staðið í fæturna eftir að hafa alið með miklum þjáning-
um elskulegt barn, þá var hún „leidd í kirkju“, kölluð óhrein,
:smánuð þar opinberlega og skömmuð fyrir ósiðsemina.
Hin heilaga almenna hefur í margar aldir átt í sífelldu stríði við
niannlega náttúru og vísindamenn, sem gerðust svo ósvífnir að
:sanna að hún byggði kenningar sínar á ósannindum. Suma gat hún
kúgað, eins og Galilei, aðra varð hún að brenna lifandi fyrir þess-
ar sakir, Johan Húss, Giordano Bruno o. fl. Og sporin hræða. En
það er eins og alveldið, guð, telji það eitt synd að vinna á inóti
lögmáli náttúrunnar og framjrróun lífsins, því að það fer illa fyr11
Jreim, er vinna gegn þessu, þá kemur tíminn og ekur vagni sínum
yfir þá og malar þá niður mélinu smærra, Hina heilögu líka, Ji°
seinna verði. Hin heilaga almenna kristilega kirkja á sér enga við-
reisnarvon, nema hún játi syndir sínar og iðrist, taki sinnaskip1'
ium og endurfæðist, kasti úreltum trúarjátningum, sem hún geyrnn
ænn í fórum sínum, og vinni með lögmálum náttúrunnar og vís'
indunum, fylgist með tímanum.
Nú er Skálholtsstaður aftur kominn í vald klerkagoða og prestn
hans. Er þar nú upp risinn enn á ný mikil og fögur kirkja, hið
fegursta minnismerki gamallar frægðar á leiði dauðrar trúar. Og
önnur góð frétt: Þarna á aftur að stofna skóla. Vel er það, því
prestar hafa sýnt það bæði fyrr og síðar, að þeir eru margir ágætir